W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Imaam Ahmed ibn Hanbal (rahimahullaah)

Nazywał się Abu Abdullâh, Ahmad bin Muhammad bin Hanbal ash-Shaybânî. Urodził się w Bagdadzie w miesiącu Rabî'-ul-Awwal 164 roku Hidźrah.

Mając 15 lat zaczął poszukiwać wiedzy. Studiował hadîth i fiqh oraz inne aspekty Islamu w Bagdadzie, po czym wyruszył w świat poszukując wiedzy w innych częściach świata arabskiego, na przykład w Szâm (dzisiejszy Liban, Syria i Jordnia) oraz Hidziâz (dzisiejsza Arabia Saudyjska).

Spośród tych od których czerpał wiedzę byli, Abu Bakr bin ´Ayyâsh, ash-Shâfi´î, ´Abdur-Rahmân bin Mahdî, Sufyân bin ´Uyaynah och ´Abdur-Razzâq as-San´anî. Jego uczniowie to między innymi al-Buchârî, Abu Dâwud, Yahyâ bin Ma´în, Muslim, jego synowie Sâlih i ´Abdullâh, Abu Zur´ah ar-Râzî i wielu, wielu innych (radhiyâ Allâhu ´anhum adźma´în).

Był prześladowany za panowania al-Mâ'mun bin Hârun ar-Rashîd dla tego że nie przyjmował innowatorskiej idei jakoby Koran miał być stworzony. Idea która została wymyślona przez sektę Mu'tazilah. Lecz Imâm Ahmad nie poddał się presji z ich strony i przetrwał wszelkie próby. Uratował Sunnę od Ideii Mu'tazilah, mimo że z tego powodu to był srogo przez nich karany.
Najbardziej słynie ze zbierania hadisów od Wysłannika (salla Allâhu 'alayhi ła sallam) które opublikowane zostały w zbiorze hadisów Musnad Ahmad bin Hanbal.

Imâm Ahmad opuścił ten świat w Bagdadzie, w piątek 12 Rabî'-ul-Auual 241 roku Hidźrah.