W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Sayyid Qutb, wielki uczony czy zbłąkany pisarz?
Opracował: Abu Mûsa al-Albânî
Źródło: [ www.darulhadith.coml
]
Tłumaczenie i przypisy: Abu Anas ibn Marian
Wielu uważa go za wielkiego uczonego, inni uznają go za innowatora.
Faktem jest, że jego idee polityczne miały ogromny wpływ na
wiele ugrupowań powstałych w przeciągu ostatnich dziesięcioleci.
Jego jedynymi błędami nie są niestety tylko innowacje dotyczące
władzy i panowania[1].
Człowiek ten miał także poważne błędy w swej wierze (`Aqîdah)
i metodologii (Manhadż). Niniejsze opracowanie ukazuje
niektóre z tych błędów.
Znieważanie sahabah
Sayyid Qutb (ur. 1906 - zm. 1966, rahimahullâh)[2]
popełnił ogromny błąd, gdy dopuścił się znieważenia Sahabów
(radhi Allâhu `anhum), a w szczególności `Uthmâna.
Imâm Mahmûd Szâkir (rahimahullâh) upominał go w pismach
- Hukmun bilâ Bayyinah, Lâ tasubbû ashâbî, al-Alsinat-ul-Muftirîn
- jednak i to nie powstrzymało go przed wydaniem swej książki
"al-´Adâlat-ul-Idżtimâ`iyyah", w której znieważył
`Uthmâna w następujący sposób,
"Zaprawdę fitną[3] było to, że `Alî nie był trzecim Khalifem."
(str. 191)
"Okres [panowania] `Uthmâna był jedynie dziurą."
(str. 206)
"Przykre jest, że khalifat został przekazany `Uthmânowi.
Był on starcem, którego moc decydowania osłabła i nie służyła
celom Islamu." (str.186)
"Trudno jest wybaczyć mu błąd, który popełnił biorąc
na siebie Khalifat będąc tak starym." (str.189)
W równie podły sposób pisał o dwóch innych sahabah.
"Mu´âwiyah i jego przyjaciel 'Amr nie pokonali `Alîego,
dlatego że mieli większą wiedzę odnośnie tego co płynie
w duszach, ani też dlatego, że mieli większe doświadczenie
w postępowaniu w sposób który przynosi korzyści w odpowiednim
czasie. Jednak byli wolni, a to umożliwiło im użycie wszelkiej
broni, podczas gdy [`Ali] związany był swym charakterem,
gdy nadszedł czas na wybór broni.
Podczas gdy Mu´âwiyah i jego przyjaciel uciekli się do kłamstwa
(Kadhib), zdrady (Ghiszsz), zwodzenia (Khadî´ah),
hipokryzji (Nifâq) i łapówek (Raszwah), ´Alî
nie był w stanie upaść tak nisko. Nie dziwne więc, że im
się powiodło a jemu nie - zaprawdę jest to niepowodzenie
które jest szlachetniejsze od wszystkich powodzeń."
(Kutub wa Szakhsiyyât, str. 242)
Takie poglądy głosi Sayyd Qutb, podczas gdy Ahl-us-Sunnah
wal Dżam`ah zgodni są co do tego, że znieważanie któregokolwiek
z sahabów jest ogromnym błędem i wykroczeniem.[4]
Szeich Ibn Bâz (rahimahullâh), gdy spytany o powyższe słowa
Sayyeda Qutba, powiedział:
"Podła mowa. Podłe są jego słowa pod adresem Mu`âwiyah
i 'Amr bin al-`Âs. Jest to wstrętne i podłe. Mu`âwiyah i
'Amr starali się dojść do prawdy jak najlepiej jak tylko
mogli, lecz popełnili błąd. Szukali prawdy, lecz popełnili
błąd, i Allah im wybaczy." Następnie został spytany,
Co zatem należy zrobić z tą książką i jej podobnym? Na co
odpowiedział, "Należy je podrzeć." (Kaseta audio
"Riyâdh-us-Sâlihîn)
Wahdat-ul-Wudżûd (panteizm) i ta'uîl
Kolejnym jakże poważnym błędem jest głoszona przez Sayyida
Qutba wiara Ibn ´Arabîego, tak zwany Wahdat-ul-Wudżûd
(panteizm)[5],
o czym świadczy między innymi jego komentarz Sûrat-ul-Ikhlâs
i Sûrat-ul-Hashr,
"Zaprawdę istnieje tylko jeden byt. Nie istnieje rzeczywistość
poza Jego rzeczywistością, i nic nie ma prócz Niego."
(Fî Dhilâl-il-Qur`ân 6/4002)[6].
Sayyid Qutb przeczył także Istawâ[7],
twierdząc, że ma ono jedynie symboliczne znaczenie.[8]
Kolejną ideą Sayeda Qutba, która odbiega od zrozumienia Islamu,
tak jak rozumiały go pierwsze generacje muzułmanów jest opinia,
że Prorocy zesłani zostali po to, aby ustanowć Tawhîd-ur-Rubûbiyyah[9],
a nie Uluhiyyah[10],
"Nie istniały różnice w al-Ulûhiyyah,
tylko w ar-Rubûbiyyah." (Fî Dhilâl-il-Qur`ân
4/1846)
Dlatego też wielu wybitnych uczonych[11] skrytykowało jego pisma i idee, jak również
przestrzegło przed czytaniem jego książek. A każdy, kto widzi
w tym coś dziwnego, powinien przypomnieć sobie słowa Imâma
Ibn Qudâmah (zm. 620H - rahimahullâh):
"Częścią Sunny jest aby porzucić Ahl-ul-Bid´a
(innowatorów) i trzymać się od nich z daleka, nie debatować
z nimi o Religii, nie czytać ich książek i nie słuchać tego,
co mówią." (Lum´at-ul-I´tiqâd, str. 33)[12]
Przeczytaj także:
› Ignorancja
a Niewiara
› Szari`at,
sądzenie według innych praw a niewiara
› Uznanie niewiary
konkretnej osoby
› Warunki Takfir
› "Sąd
należy jedynie do Allaha"
› Dâr-ul-Islâm
czy Dâr-ul-Kufr?
[1] Jako główną przyczynę niepowodzenia muzułmańskiej
wspólnoty, Qutb uznawał brak muzułmańskiej władzy. Według
niego, całe muzułmańskie społeczeństwo cofnęło się do czasów
dżahiliji (przed islamskiej ignorancji), i należy zdobyć
je ponownie (zobacz "Ma'âlim fit-Tarîq",
17 wydanie, str. 8, 21, 29; "az-Zilâl", 2/1057)).
W duchu tej myśli wychowały się ugrupowania
Ichwan Muslimîn, Hizb-ut-Tahrîr (która jest jednym z odłamów
Ichwan Muslimîn [Shaikh Muqbil bin Hâdî al-Wâdi`î, "Tuhfat-ul-Mudżîb
'alâ As'ilat-il-Hâdir wal-Gharîb (str. 141-143)]) FIS, GIA
oraz al-Qaidah. Głównym celem każdej z tych grup jest rewolucja
w krajach muzułmańskich, i podczas gdy np. Ichwan Muslimîn
czynią to poprzez działalność polityczną, to Bin Ladîn i jemu
podobni mordują wszystkich, którzy nie podążają za ich metodologią
uznając ich za niewiernych. Problem w tym, że nie jest to
metodologia Proroków (sall allâhu `alejhi ła sallam), ponieważ
Prorocy zesłani zostali po to, aby przywrócić ludzi ku czystej
czci Allaha, i celem żadnego z Proroków nie było przejęcie
władzy nad ludźmi [zobacz: Manhadż-ul-Anbiyah, Szeich Rabi`i
Bin Hâdi al-Madkhali [
ściągnij
pdf, 116 str A4, 791kb]).
Owszem, Khalifat jest częścią Islamu a osoba,
która nie pracuje, aby go odbudować jest grzesznikiem. Jednak
przywrócenie Khalifatu związane jest z posłuszeństwem wobec
Allaha, o czym świadczy choćby następujący werset:
{A Allâh obiecał tym spośród was, którzy
uwierzyli i którzy czynili dobre dzieła, iż uczyni ich namiestnikami
na ziemi, jak uczynił namiestnikami tych, którzy byli przed
nimi. I On umocni ich religię, którą dla nich wybrał, i zamieni
ich obawę w bezpieczeństwo. Oni będą Mnie czcić, nie dodając
Mi niczego za współtowarzyszy. A ci, którzy nadal pozostaną
niewiernymi, to ludzie bezbożni!} (Surah an-Nûr,
24:55)
Więcej na temat historycznego
rozwoju tych doktryn
[ http://www.spubs.com/sps/downloads/pdf/GRV070003.pdf
]
[2] Mówimy rahimahullâh (niech Allâh będzie dla niego
miłosierny), ponieważ Sayyed Qutb nie był uczonym, jedynie
pisarzem, który z uwagi na swoją niewiedzę nie może być oskarżony
o niewiarę. Żaden z uczonych, który krytykował jego poglądy,
nie uznał go za niewiernego, mimo iż idee, które głosił (takie
jak Wahdat-ul-Wudżûd) są niewiarą. Dlatego też
mamy nadzieję, że Allâh wybaczy mu jego błędy. I gdyby Sayyid
Qutb pochowany został wraz ze swymi książkami, to nie mówilibyśmy
nic innego tylko "rahimahullâh" i "ghafara
Allâhu lah (niech Allâh mu wybaczy)", ale tak długo
jak jego innowacje i herezje są publikowane, tak długo obowiązkiem
jest ostrzegać przed nim, ponieważ ktoś, kto wprowadza do
islamu innowacje, nosić będzie jej ciężar oraz ciężar tych,
którzy w tą innowację popadną. (Zobacz Sahih Muslim, Kitâb-ul-`Ilm
[eng. trans. Book 034, Number 6466])
[3] Klęska, próba, doświadczenie.
[4] Imâm Ibn Kathîr (rahimahullâh) powiedział:
"Ahl-us-Sunnah wal-Dżamâ´ah uznają wszystkich Sahabów
za szlachetnych." (Ikhtisâr ´Ulûm-il-Hadîth, str.181)
Imâm Ibn Hadżar (rahimahullâh) powiedział:
"Ahl-us-Sunnah zgodni są co do tego, że wszyscy [sahabah]
są szlachetni, i jedynie zbłąkani innowatorzy (Mubtadi´ah)
są temu przeciwni." (al-Isâbah (1/10))
Imâm Abû Zur´ah ar-Râzî (rahimahullâh)
powiedział:
"Jeśli widzisz kogoś kto znieważa któregokolwiek z Sahâbah,
wiedz że jest on heretykiem (Zindîq)." (al-Khatîb
al-Baghdâdî w al-Kifâyah, str.97)
Imâm at-Tahâwî (rahimahullâh) powiedział:
Kochamy Sahabów Wysłannika Allaha (sallâ Allâhu ´alayhi wa
sallam) nie przesadzając [w tej miłości]. Nie odcinamy się
od żadnego z nich. Nienawidzimy tych, którzy ich nienawidzą
i źle o nich mówią. Mówimy o nich jedynie dobrze. Miłość względem
sahabh jest częścią wiary i dobra, nienawiść względem nich
jest częścią niewiary (Kufr), hipokryzji (Nifâq)
i gnębienia (Tughyân)
" (al-´Aqîdah at-Tahâwiyyah)
Imâm Ibn Taymiyyah (rahimahullâh) powiedział:
"Mówić źle o najwspanialszej generacji, która towarzyszyła
Posłańcowi (sallâ Allâhu ´alayhi wa sallam), to mówić źle
o nim (´alayhis-salâm), jak powiedział Imâm Mâlik i inni ludzie
wiedzy. Ci, którzy mówią źle o Sahabah mówią tak tylko dlatego
aby mówiono: Zły człowiek który miał złych towarzyszy, a gdyby
był dobry to miałby dobrych towarzyszy. (Madżmû´-ul-Fatâwâ
(4/329)) Więcej:
[http://www.planetaislam.com/wiara/sahabah_towarzysze_proroka_ahl-us-sunnah.htm]
[5] Prawidłową wiarą Ahl-us-Sunnah wal Dżam`ah, jest
wiara iż Allah jest nad swym stworzeniem, i nie jest przez
nie otoczony. Więcej:
[http://www.planetaislam.com/wiara/fauqiyah.html]
[6] Wśród uczonych, którzy potwierdzili koncepcję Wahdat-ul-Wudżûd
w pismach Sayyeda Qutba są: Muhammad Nâsir-ud-Dîn al-Albânî,
Muhammad bin Sâlih bin ´Uthaymîn, Muqbil bin Hâdî al-Wâdi´î,
Rabî´ bin Hâdî al-Madkhalî, Fâlih bin Nâfi´ al-Harbî, ´Abdullâh
ad-Duwaysz, Muhammad Amân al-Dżâmî, Hammâd al-Ansârî, ´Ubayd
al-Dżâbirî, Ahmad bin Yahyâ an-Nadżmî (zob. Szeich Muhammad
al-Wasâbî: "al-Qawl al-Hasan fî Nash Abîl-Hasan",
str. 3-4).
[przyp. tłum. Abu Anas bin Marian] ważna
uwaga dodatkowa !
Należy jednak dodać, iż uczeni ci nie potwierdzili, że Sayyed
Qutb wierzy (imân) w Wahdat-Wudżud, a jedynie
głosi tą wiarę. Różnica może wydawać się banalna, lub żadna,
jednak jest ona diametralna. Otóż gdyby Sayyed Qutb wierzył
(imân) i potwierdzał (tasdîq) Wahdat-Wudżud,
to byłby w tej samej pozycji to Ibn Arabi, czyli kâfir
(niewierny). Nikt z uczonych nie powiedział jednak, że
Sayyed Qutb, wierzył w Wahdat-Wudżud, jedynie że
idee które głosił to Wahdat-Wudżud. I faktem jest,
że z powodu niewiedzy, nie może zostać on pociągnięty do odpowiedzialności
za to co głosił. Nie anuluje to jednak faktu, że w pismach
Sayyeda Qutba istnieją poważne błędy, przed którymi uczeni
przestrzegają.
Jako przykład między wiarą (imân
i tasdîq) a głoszeniem jakiejś nauki, podać można
orientalistów, którzy głoszą islam, jednak nie są muzułmanami,
ponieważ nie wierzą w to co głoszą, lub przeczą temu.
[7] Więcej na temat atrybutów i imion
Allaha:
[http://www.planetaislam.com/wiara/zrozumienieatrybutow.html]
[8] Świadczy o tym jego Tafsîr "Fî Dhilâl-il-Qur`ân"
(1/53), (1/54), (3/1296), (3/1762), (4/2045), (5/2807).
[9] Więcej na temat rubbubiyah:
[http://www.planetaislam.com/wiara/politeisci_wiara_monoteizm.html]
[10] Więcej na temat uluhiyyah:
[http://www.planetaislam.com/wiara/tauhid_ibadah.html]
[11] Między innymi
Szeich Muhammad Nâsir-ud-Dîn al-Albânî (kaseta audio "Mafâhîm
yadjib an nusahhih")
Szeich Sâlih al-Lahaydân (wykład w Masdżid-an-Nabi po Salât-ul-Fadżr,
1418/10/23)
Muhammad bin Sâlih bin ´Uthaymîn (ad-Dâwah, #1591, Muharram,
1418)
Szeich Muqbil al-Wâdi´î (Fadâih wa Nasâih, str. 63-67)
Szeich Bin Bâz (kaseta audio "Riadh-us-Sâlihîn)
[12] Inna historia jest także świetnym przykładem stosunku
Uczonych do innowatorów. "Dwóch innowatorów przyszło
do Muhammada ibn Sirîn (zm. 110 H) i powiedziało, 'O Abu Bakr,
możemy ci przekazać hadith?' Odpowiedział, 'Nie!', Spytali,
'Czy możemy przeczytać ci werset [z Koranu]?' Odpowiedział,
'Nie! Albo wy wyjdziecie, albo ja wstanę (i wyjdę)!' Na co
innowatorzy ci odeszli. Ludzie następnie spytali, 'Co by ci
zaszkodziło gdyby przeczytali ci werset z Koranu?' Odpowiedział,
'Obawiałem się, że przeczytaliby werset i go zniekształcili,
i mogłoby to osiąść w moim sercu.'" (Przekazał Imâm al-Lâlikaî
w "Sharh Usûl-I'tiqâd", nr. 242) |
