W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Podstawy Islamu
Autor: Muhammad bin `Abdul-Wahhab (zm. 1206H,
rahimahullâh)
Tytuł: Thalathatul-Usûl (Trzy Zasady)
Tłumaczenie z arabskiego na polski: Stowarzyszenie Studentów
Muzułmańskich w Polsce
Przypisy: Szeich Muhammad ibn Sâlih al-`Uthaimîn, "Sharh
Thalathatil-Usul" (angielskie tłumaczenie), jeśli nie zaznaczone
inaczej.
Drogi Bracie, (oby Bóg obdarzył cię swoją łaską) wiedz, że
każdy muzułmanin i muzułmanka zobowiązani są poznać trzy prawdy
i działać zgodnie z nimi.
PIERWSZA PRAWDA
Bóg Jedyny stworzył nas[1]
i zaopatrzył w środki do Życia[2], nie zostawił nas na pastwę losu[3], lecz posłał nam swojego Posłańca[4]. Kto pójdzie za Jego naukami wejdzie
do Raju[5], natomiast ten, kto
odmówi mu posłuszeństwa wejdzie do Piekła[6].
Na poparcie tego przytaczamy następujący werset:
»Oto posialiśmy wam Posłańca, aby
był świadkiem dla was; tak jak posialiśmy Posłańca do Faraona,
lecz on nie posłuchał Posłańca i ukaraliśmy go za to surową
karą.« (Surah al-Muzzammil,
73:15-16)
DRUGA PRAWDA
Bóg nie Życzy sobie, aby komu innemu poza Nim oddawać cześć,
ani bliskiemu aniołowi ani zesłanemu Posłańcowi. Dowodem tej
prawdy są słowa Boga:
»Miejsca czci są dla Boga Jedynego.
Nie wzywajcie więc nikogo wraz z Bogiem.« (Surah
al-Dżinn, 72:18)[7]
TRZECIA PRAWDA
Temu, kto posłuchał Posłańca Boga i uwierzył w jedność Boga
nie wolno przyjaźnić się z tym, kto walczy przeciwko Bogu i
Jego Posłańcowi, choćby należał do najbliższej rodziny.[8]
Dowodem na to są słowa Boga Jedynego:
»Nie znajdziesz ludzi, którzy wierzą
w Boga i Dzień Ostatni, żeby kochali tych, którzy sprzeciwiają
się Bogu i Jego Posłańcowi; nawet, gdyby to byli ich ojcowie
albo ich synowie albo ich bracia albo ich ród. On wypisał
w ich sercach wiarę i umocnił ich duchem[9] pochodzącym od Niego. On wprowadzi
ich do Ogrodów, gdzie w dole płyną strumyki; oni będą tam
przebywać na wieki. Bóg znalazł w nich upodobanie i oni mają
upodobanie w Nim. Oni stanowią partię Boga jedynego. O tak!
Zaprawdę partia Boga jedynego - oni są szczęśliwi!«
(Surah al-Mudżâdilah, 58:22)
Wiedz, że czystość wiary[10]
polega na tym, abyś czcił[11] tylko Boga Jedynego, będąc Mu całkowicie
oddanym[12]. To najwyższy nakaz
Boga, który obowiązuje całą ludzkość. Dla tego nakazu Bóg stworzył
ludzi, tak jak to powiedział:
»Stworzyłem ludzi i dżinny tylko
po to, aby mnie czcili.« (Surah
adh-Dhâriyat, 51:56)
Bóg Jedyny nakazał ludziom wiarę w Niego i oddawanie Mu czci
(tauhîd)[13].
Zakazał bezwzględnie przypisywania mu partnerów, wspólników
(szirk)[14]. Na dowód tego Bóg
powiada:
»Czcijcie Boga Jedynego i nie dodawajcie
Mu współtowarzyszy.« (Surah
an-Nisâ', 4:36)[15]
« Część
1 : Cztery stopnie Islamu | Część 3 : Poznanie Boga Jedynego
»
[1] Dowodów na to że Allâh nas stworzył jest
wiele, zarówno z księgi jak tych które ujawnia intelekt. Wśród
dowodów tekstowych znajdujemy [znaczenie]:
»On jest Tym, który stworzył was z
gliny; potem wyznaczył pewien termin, termin wyznaczony u Niego.
Jednak wy powątpiewacie.« (Surah al-An'âm, 6:2)
»A z Jego znaków jest to, iż On stworzył
was z prochu; następnie oto, wy ludzie, rozprzestrzeniliście
się.« (Surah ar-Rûm, 30:20)
»I stworzyłem dżinny i ludzi
tylko po to, żeby Mnie czcili.« (Surah adh-Dhariyat,
51:56)
Jeśli zaś chodzi o dowody oparte na przesłankach
intelektu, to znaczenie słów Allâha daje nam do myślenia:
»Czy, oni zostali stworzeni z niczego?
Czy oni sami są stwórcami?« (Surah at-Tûr, 52:35)
Człowiek sam siebie nie stworzył, gdyż zanim
obdarzony został życiem które posiada nie istniał; a to co nie
istnieje jest niczym; to zaś co jest niczym nie jest w stanie
nic stworzyć. Człowiek także nie pojawił się przez przypadek
bez Stwórcy, gdyż wszystko co się dzieje lub istnieje wymaga
kogoś kto się przyczynił do powstania tego zjawiska lub rzeczy.
Istnienie wszystkiego, oraz niespotykany ład i porządek który
temu towarzyszy, daje nam do zrozumienia iż niemożliwym jest
aby powstało przez przypadek. A faktem jest, iż to co powstaje
za przyczyną przypadku, nie jest czymś czemu towarzyszy ład
i porządek. Jedyną konkluzją jest zatem to, że jedynie Allâh
jest Stwórcą, i nie ma innego stwórcy prócz Niego.
Nie jest znane, aby ktokolwiek przeczył istnieniu
Stwórcy z wyjątkiem ludzi zarozumiałych takich jak Faraon. Za
czasów Proroka Muhammada (sal allahu `alejhi ła sallam) gdy
recytował on werset at-Tûr (52), i doszedł do słów Allâha
[których znaczenie brzmi]: »Czy, oni zostali stworzeni
z niczego? Czy oni sami są stwórcami? Czy, oni stworzyli niebiosa
i ziemię? Ależ nie! Oni nie są przekonani o prawdzie! Czy oni
posiadają skarby twego Pana? Czy też są zarządzającymi?«
(Surah at-Tûr, 52:35-37), Dżubayr ibn Mu'tim, który
wtenczas był bałwochwalcą, słysząc te słowa powiedział: "Moje
serce niemal się rozpłynęło, i wtedy po raz pierwszy wiara znalazła
w nim miejsce." (Przekazał al-Buchari, [eng. trans. 6/357/
nr.377]). (Sharh Thalathatil-Usûl, [eng.
trans.] str. 51-53)
[2] Dowodów z Księgi, z Sunny oraz
tych które ujawnia ludzki rozum jest wiele. Jeśli chodzi o księgę,
to Allâh powiedział co znaczy:
»Zaprawdę, Bóg jest Dawcą Zaopatrzenia,
Posiadającym Siłę, Niewzruszonym!« (Surah adh-Dhâriyat,
51:58)
»Powiedz [Muhammadzie]: "Kto
wam daje zaopatrzenie z niebios i ziemi?" Powiedz: "Bóg"...«
(Surah Sabâ. 34:24)
»Powiedz [Muhammadzie]: "Kto
daje wam zaopatrzenie z nieba i z ziemi? Kto włada słuchem i
spojrzeniem? Kto wyprowadza żywe z martwego? I kto wyprowadza
martwe z żywego? I kto zarządza wszelką sprawą?" Oni powiedzą:
"Bóg." Powiedz im więc: "Czyż nie będziecie bogobojni?!"«
(Surah Yunus, 10:31)
I wersetów o podobnym znaczeniu jest wiele.
Jeśli zaś chodzi o hadisy, to z pośród jest to co Wysłannik
powiedział o płodzie, że zsyłany jest do niego anioł który spisuje
cztery rzeczy: zaopatrzenie, długość życia, uczynki oraz czy
[w życiu przyszłym] będzie należał do błogosławionych czy też
potępionych (Przekazał Buchari [Eng. Trans. 8/387/nr. 593] i
Muslim [Eng. Trans. 4/1391/nr. 6390]).
Jeśli zaś chodzi o intelekt, to wiadomo że
człowiek nie może przeżyć bez jedzenia i picia, które zostały
stworzone przez Allâha. Allâh powiedział, co znaczy:
»Czyż widzieliście to, co uprawiacie?
Czyż to wy to sprawujecie że nasiona rosną, czy też Boska opatrzność
im wzrost daje? Jeślibyśmy zechcieli, to uczynilibyśmy to zeschłym
zielskiem, a wy byście się ciągle mówili: "Zaprawdę, zostaliśmy
ukarani! Owszem, do tego jeszcze ogołoceni!" Czy spoglądacie
na wodę, którą pijecie? Czy to wy ją spuszczacie z obłoku, czy
to My ją spuszczamy? Jeślibyśmy chcieli, to uczynilibyśmy ją
gorzką. Dlaczego więc nie jesteście wdzięczni?« (Surah
al-Wâqi`ah, 56:63-70) (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 53-54)
[3] Jest to rzeczywistość udowodniona
zarówno przez ludzki rozum jak i dowody tekstowe. Allâh powiedział
co znaczy:
»Czy sądzicie, iż My stworzyliśmy
was nadaremnie i że nie zostaniecie do Nas sprowadzeni?"
Niech Bóg będzie wysławiony, Król, Prawda! Nie ma boga, jak
tylko On, Pan tronu szlachetnego!« (Surah al-Mu'minûn,
23:115-116)
»Czy, człowiek sądzi, że będzie pozostawiony
bez dozoru? Czyż nie był on kroplą spermy, która wytrysnęła,
potem stała się grudką krwi zakrzepłej? On go stworzył i ukształtował.
I uczynił z niego parę - mężczyznę i kobietę. Czy Ten nie posiada
mocy, aby przywrócić do życia zmarłych?« (Surah al-Qiyâmah,
75:36-40) (Sharh Thalathatil-Usûl, [eng.
trans.] str. 55-56)
[4] Allâh, Wzniosły Błogosławiony, posłał
nam, swego Posłańca Muhammada (sal allahu `alejhi ła sallam),
który nam przekazał Âyât (wersety, znaki, dowody) od
naszego Pana, oczyścił nas, i nauczył nas Księgi i Mądrości.
Tak samo Pan nasz posłał posłańców ludziom żyjącym przed nami.
»...I nie ma żadnego narodu, do którego
by nie przyszedł ostrzegający.« (Surah al-Fâtir, 35:24)
Zatem Allâh zesłał ludzkości posłańców aby
ustanowić dowody, aby czcili Allâha w sposób jaki jest Mu miły.
»Zaprawdę, objawiliśmy tobie, tak
jak objawiliśmy Noemu i prorokom po nim; i jak objawiliśmy Abrahamowi
i Isma`ilowi Izaakowi i Jakubowi, jak i pokoleniom, Jezusowi,
Hiobowi i Jonaszowi, Aaronowi i Salomonowi; a Dawidowi daliśmy
Psalmy. I posłańcom - o których opowiadaliśmy tobie poprzednio,
i posłańcom - o których ci nie opowiadaliśmy - a Bóg przemawiał
jasno do Mojżesza - i posłańcom - zwiastującym i ostrzegającym,
aby ludzie nie mieli przeciwko Bogu żadnego dowodu, po posłańcach.
Bóg jest potężny, mądry!« (Surah an-Nisâ', 4:163-165)
Nie jest możliwe abyśmy czcili Allâha tak jak
On sobie tego życzy, inaczej jak za pośrednictwem Posłańców,
gdyż jedynie oni wskazali nam i wytłumaczyli to co Allâh kocha
i z czego jest zadowolony, i wskazali nam wszystko to co nas
do Niego przybliża. Jest to także częścią Mądrości Allâha, że
posłał swemu stworzeniu Posłańców niosących dobre nowiny i ostrzeżenia.
Dowodem są słowa Allâha, co znaczy:
»Oto posłaliśmy wam Posłańca, aby
był świadkiem przeciwko wam; tak jak posłaliśmy posłańca do
Faraona. Lecz on nie posłuchał posłańca i ukaraliśmy go za to
surową karą.« (Surah al-Muzzammil, 73:15-16)"
(Sharh Thalathatil-Usûl, [eng. trans.]
str. 57-58)
[5] Dowodem na to są słowa Allâha, których
znaczenie jest następujące:
»Słuchajcie Boga i Posłańca! Być może,
doznacie miłosierdzia! I na wyścigi spieszcie ku przebaczeniu
od waszego Pana i ku Ogrodowi - którego rozległość jest jak
niebiosa i ziemia -
przygotowanemu dla ludzi bogobojnych«
(Surah Âl-'Imrân, 3:132-133)
»A kto jest posłuszny Bogu i Jego
Posłańcowi, tego On wprowadzi do Ogrodów, gdzie w dole płyną
strumyki; oni tam będą przebywać na wieki. I to jest wielkie
szczęście!« (Surah an-Nisâ', 4:13)
»A którzy są posłuszni Bogu i Jego
Posłańcowi i obawiają się Boga, i są bogobojni - tacy osiągają
szczęśliwość.« (Surah an-Nûr, 24:52)
Wersetów o podobnym znaczeniu jest wiele. Zostało
to także potwierdzone przez słowa Wysłannika (sal allahu `alejhi
ła sallam): "Cała moja wspólnota wejdzie do raju, oprócz
tych którzy odmówią." Ktoś spytał, "Kto odmówi?"
Odpowiedział. "Ktokolwiek mnie usłucha wejdzie do Raju,
a ktokolwiek będzie nieposłuszny wejdzie do Piekła." (Przekazał
al-Buchari [Eng. trans. 9/284/no.384]) (Sharh
Thalathatil-Usûl, [eng. trans.] str. 58-60)
[6] Jest to także udowodnione przez
słowa Allâha, [znaczenie]:
»A kto się zbuntuje przeciw Bogu i
przeciw Jego Posłańcowi i przekroczy Jego granice, to Bóg wprowadzi
go do ognia, gdzie będzie przebywał na wieki. I ta kara będzie
dla niego poniżająca!« (Surah an-Nisâ', 4:14)
»...A kto nie słucha Boga i Jego Posłańca,
ten zbłądził w sposób oczywisty.« (Surah al-Ahzâb,
33:36)
»...A wszyscy, którzy zbuntują się
przeciw Bogu i Jego Posłańcowi, to, zaprawdę, dla nich będzie
ogień Gehenny - oni tam będą przebywać nieśmiertelni na zawsze.«
(Surah al-Dżinn, 72:23)
I Wysłannik (sal allahu `alejhi ła sallam)
powiedział: "...ktokolwiek będzie nieposłuszny wejdzie
do Piekła..." (zobacz poprzedni hadith). (Sharh
Thalathatil-Usûl, [eng. trans.] str. 60)
[7] Drugą rzeczą którą jesteśmy
zobowiązani poznać, jest to że Allâh wolny od wszelkich niedoskonałości,
nie życzy sobie aby czczono kogokolwiek u Jego boku. On jedyny
zasługuje na to aby czczono tylko i wyłącznie Jego. Dowodem
jest to co objawił w Swej Księdze, o czym tutaj wspomniał autor,
jak również inne wersety. Allâh zakazał aby wzywano kogokolwiek
innego prócz Jego jedynego. I Allâh nie zakazał niczego jak
tylko tego z czego nie jest zadowolony.
»Jeśli jesteście niewdzięczni, to,
zaprawdę, Bóg was nie potrzebuje, choć Jemu się nie podoba niewiara
Jego sług. A jeśli jesteście wdzięczni, to On znajduje w was
upodobanie...« (Surah az-Zumar, 39:7)
»...Lecz, zaprawdę, Bóg nie jest zadowolony
z ludzi szerzących zepsucie!« (Surah at-Taubah, 9:96)
Allâh nie jest zadowolony z kufr (niewiary),
ni kierowania jakiejkolwiek części czci komu innemu niż Jemu
(szirk). Objawił On księgi i posłał Posłańców aby zwalczali
kufr i szirk, tak aby zostały zniszczone. Allâh
objawił, co znaczy:
»Zwalczajcie ich, aż nie będzie już
buntu i cześć w całości będzie należeć do Boga.« (Surah
al-Anfâl, 8:39) Ponieważ Allâh nie jest zadowolony z kufr
i z szirk, tak też wierzącemu nie przystaje aby był
z tego zadowolony. Zatem nienawiść i miłość wierzących musi
być zgodna z tym co Allâh kocha i nienawidzi. Szirk jest
rzeczą bardzo poważną i niebezpieczną, o czym mówi Allâh:
»Zaprawdę, Bóg nie przebacza tym,
którzy Jemu dodają współtowarzyszy, podczas gdy On przebacza,
komu chce, mniejsze grzechy...« (Surah an-Nisâ', 4:48)
»Oto, zaprawdę, kto daje Bogu współtowarzyszy,
temu Bóg zabronił wejścia do Ogrodu! Jego miejscem schronienia
będzie ogień. A niesprawiedliwi nie będą mieli żadnych pomocników!«
(Surah al-Mâ'idah, 5:72)
Prorok (sal allahu `alejhi ła sallam) powiedział:
"Ktokolwiek spotka Allâha nie czcząc nic innego u Jego
boku wejdzie do Raju, ktokolwiek spotka Allâha czcząc innych
u Jego boku wejdzie do Ognia." (Przekazał Muslim [Eng.
trans. 1/54/nr. 168]) (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 61-63)
[8] Trzecią kwestią której musimy
być świadomi to przymierze i dezasocjacja (al-Walâ wal-Barâ);
czyli przymierze z wierzącymi którzy są posłuszni Allahowi i
Jego Posłańcowi, oraz odcięcie się od niewiernych i tych którzy
są nieposłuszni Allahowi i Jego Posłańcowi. Przymierze to zostało
w wielu wersetach podkreślone, jak na przykład:
»O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie
sobie bliskich przyjaciół [auliyah] spoza waszego grona;
tacy nie omieszkaliby wam szkodzić; chcieliby, abyście się znaleźli
w utrapieniu...« (Surah Âl-Imrân, 3:118)
»O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie
sobie za bliskich przyjaciół [auliyah] tych, którzy z
waszej religii czynią przedmiot szyderstwa i zabawy; oni są
spośród tych, którzy przed wami otrzymali Księgę, i spośród
niewiernych! I bójcie się Boga, jeśli jesteście wierzącymi!«
(Surah al-Mâ'idah, 5:57)
»O wy, którzy wierzycie! Nie bierzcie
sobie za bliskich przyjaciół [auliyah] waszych ojców
i waszych braci, jeśli oni przedkładają niewiarę ponad wiarę.
A ci z was, którzy biorą ich sobie za bliskich przyjaciół [auliyah],
ci są niesprawiedliwi. Powiedz: "Jeśli wasi ojcowie, wasi
synowie i wasi bracia, wasze żony i wasz ród, i wasze majątki,
które zdobyliście, i handel, o którego zastój się obawiacie,
i mieszkania, które wam się podobają, są wam milsze aniżeli
Bóg i Jego Posłaniec oraz zmaganie się na Jego drodze - to oczekujcie,
aż przyjdzie Bóg ze Swoim rozkazem." Bóg nie prowadzi drogą
prostą ludzi nieposłusznych.« (Surah at-Taubah, 9:23-24)
»Mieliście już piękny przykład w Abrahamie
i tych, którzy byli z nim, kiedy powiedzieli do swego ludu:
"Zaprawdę, my nie mamy nic z wami i z tym, co wy czcicie
oprócz Boga! Wyrzekamy się was! Pojawiła się między nami i wami
wrogość i zawiść na zawsze, chyba że uwierzycie w Boga Jedynego!"
Wyjątek uczyniwszy dla słów, jakie powiedział Abraham
do swojego ojca: "Z pewnością będę
prosił o przebaczenie dla ciebie, choć nie mam władzy niczego
uczynić dla ciebie u Boga." "Panie nasz! Zaufaliśmy
Tobie i nawróciliśmy się do Ciebie! Do Ciebie zmierza ostateczna
wędrówka!« (Surah al-Mumtahinah, 60:4)
Przyjaźń i przymierze, oraz zadowalanie kogoś
kto przeciwstawia się Allahowi jest dowodem na to że wiara tej
osoby jest słaba. Sprzeczne z ludzkim rozumem jest aby człowiek
mógł kochać kogokolwiek kto jest wrogiem kogoś kogo ten człowiek
naprawdę kocha. Przymierze z niewiernymi oznacza pomaganie im
w szerzeniu niewiary i zbłąkania w którym są pogrążeni; kochanie
ich oznacza ukazywanie im miłości czyniąc to co powoduje ich
miłość i przyjaźń za wszelką cenę. Wierzący zatem nienawidzi
ich i odcina się od nich, co nie przeszkadza aby im szczerze
doradzać i nawoływać ku prawdzie. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 64-67)
[9] Ar. Rûh, czyli
dowody, światłość i prawdziwe przewodnictwo. (wg.
Taqi-ud-Dîn al-Hilâli i Muhammad Muhsin Khan, 'English Translation
of the Meanings of the Holy Qur'ân', str. 748)
[10] Prawdziwa i prosta religia,
droga Abrahama, Hanifiyah, czyli religia która jest wolna
od szirk, ugruntowana na czystej i szczerej intencji,
szukając przy tym jedynie upodobania Allâha. Ibrâhîm (Abraham)
był bliskim i ukochanym przyjacielem (Khalîl) Allâha,
»...A Bóg wziął sobie Abrahama za przyjaciela!«
(Surah an-Nisâ', 4:125), i jest on także ojcem wszystkich
Proroków, a jego droga wspomniana została wielokrotnie jako
model godny naśladowania. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 67-68)
[11] Al-`Ibâdah (cześć) polega
na poddaniu się Allahowi z miłością i z bojaźnią, czyniąc wszystko
to co On nakazał, unikając wszystkiego tego czego zakazał, w
taki sposób jaki nam zalecił. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 68)
[12] Al-Ichlâs: oznacza oczyszczać.
W tym kontekście oznacza, że osoba swą czcią pragnie i szuka
jedynie upodobania Allâha. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 68)
[13] Tauhîd jest częścią
czci (`Ibâdah). I wiedz, że `Ibadah składa się
z dwóch części:
1. `Ibâdah Kauniyyah, czyli służebność
stworzenia polegająca na poddaniu się temu co Allâh nakazał
i postanowił dla swego stworzenia. Żadne stworzenie nie może
tego ominąć, i wszyscy są podporządkowani Jego Woli. »Każdy,
kto jest w niebiosach i na ziemi, przychodzi do Miłosiernego
jako poddany.« (Surah Maryam, 19:93) I obejmuje to
zarówno wierzących jak i niewiernych, pobożnych i grzeszników.
2. `Ibâdah Szari`iah, która polega
na tym, że poddany jest posłuszny prawom i nakazom Allâha, a
czynią to tylko ci którzy są posłuszni Allahowi, stosując się
do praw które przekazane zostały przez posłańców.
Pierwszy rodzaj służebności jest niezależny
od ludzkiej woli; drugi zaś jest rodzajem służebności która
jest człowiekowi nakazana i pozostawiona jego wolnej woli.
Tauhîd w języku arabskim pochodzi od
czasownika wahhada, juwahhidu, co
znaczy jednoczyć. Nie można zrozumieć tego inaczej jak poprzez
zaprzeczenie i potwierdzenie. Dlatego też mówimy, tauhîd
człowieka nie jest spełniony do póki nie zaświadczy, że
nic nie ma prawa być czczonym prócz Allâha. Zatem przeczy czci
czemukolwiek innemu prócz Allâha, i potwierdza cześć jedynie
dla Allâha. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 70)
[14]Szeich Sâlih al-Fauzân powiedział
na temat szirk:
"Szirk dzieli się na dwa rodzaje:
1. WIELKI SZIRK: apostazja, skazuje człowieka
na wieczność w ogniu piekielnym, jeżeli nie zaprzestanie go
przed śmiercią. Szirk oznacza oddawanie czci innym niż
Allahowi, dżinom, zmarłym, szatanowi.
Szirk to również obawa iż zmarli, dżiny, czy szatan mogą
nas skrzywdzić, spowodować chorobę, jak również nadzieja, iż
inne stworzenie poza Allahem (Stwórcą), może spełnić nasze pragnienia,
potrzeby, udzielić pomocy. (jak czyni się dzisiaj, kierując
np. modlitwy do zmarłych, prosząc zmarłych o wstawiennictwo
i pomoc). Allah mówi:
»Oni czczą, poza Bogiem, to, co im
nie szkodzi i nie przynosi korzyści. Oni mówią: "To nasi
orędownicy u Boga." Powiedz: "Czyż wy potraficie powiadomić
Boga o czymś, czego On nie zna w niebiosach i czego On
nie zna na ziemi? Niech Jemu będzie chwała, On jest wyniosły
ponad to, co Jemu dodają jako współtowarzyszy!"«
(Surah Yunus, 10:18)
2. MAŁY SZIRK: nie stanowi apostazji, jest
natomiast defektem tałhid i prowadzi do dużego szirk.
Dzieli się na:
a) wyraźny szirk: słowa i czyny: np. składanie przysiąg
w imię stworzenia Allaha, a nie w imię Allaha (Stwórcy), oddawanie
aktów czci innym poza Allahem. Prorok powiedział:
"Ten kto przysięga w imię innej istoty, niż Allah, popełnia
kufr lub szirk." (At-Timidhi oraz inni).
Stwierdzenie "Zgodnie z wolą Boga i Twoją". Jeden
z mężczyzn zwrócił się tak do proroka, a ten rzekł: "Czy
stawiasz mnie na równi z Allahem? Powiedz: Cokolwiek Allah zapragnie."
(Insha’Allah).
Czyny to min. noszenie talizmanów, amuletów lub innych ozdób
w celu odpędzenia zła, ze strachu przed "złym okiem",
lub jeżeli osoba, która ozdoby nosi, wierzy, iż dzięki nim uchroni
się przed "nieszczęściem, chorobą." Jeżeli chodzi
o pierwszy przypadek - noszenie talizmanów jest uznane jako
mniejszy szirk, albowiem Allah nie czyni tych rzeczy środkami
ochrony. Jednak jeżeli człowiek wierzy, iż rzeczy te same przez
siebie "zapobiegają złu", wówczas wiara taka
jest dużym szirk, albowiem człowiek oddaje się w opiekę, polega
na innych niż Allah.
b) ukryty szirk: intencje i pragnienia, takie jak hipokryzja,
robienie czegoś dla sławy, chwały; wykonywanie rzeczy, które
czyni się, aby zbliżyć się do Allaha, po to, aby być chwalonym
przez ludzi: ie. wykonywanie modlitwy w perfekcyjny sposób,
dobroczynność mająca na celu pochwały, podziękowania; głośne
recytowanie dhikr (wspominania Allaha), recytowanie Koranu
mające na celu przypodobacie się ludziom.
Kiedy akt czci jest "rija" nie będzie uznany.
»Powiedz: "Ja jestem tylko człowiekiem śmiertelnym,
podobnym do was. Zostało mi tylko objawione, że Bóg wasz jest
Bogiem Jedynym. Przeto kto się spodziewa spotkać swego Pana,
niech pełni pobożne dzieła i niech nie dodaje żadnego współtowarzysza,
kiedy oddaje cześć swojemu Panu."« (Surah al-Kahf,
18:110)
Prorok rzekł: "Najbardziej obawiam się, abyście nie popełnili
mniejszego szirk. Zapytali: Wysłanniku Allaha, czym jest
mniejszy szirk? Odrzekł: "Rija."
Rija dotyczy też odprawiania aktów czci w celach zarobkowych,
np. wykonanie hadż', adhân, prowadzenie modlitwy dla pieniędzy,
zdobywanie religijnej wiedzy, walka w sprawie Allaha dla pieniędzy.
Prorok rzekł:
"Niechaj niewolnik pieniądza będzie poniżony, niechaj niewolnik
dirhama będzie poniżony, niechaj niewolnik ubrania (mody) będzie
poniżony, niechaj niewolnik ogrodu będzie poniżony, albowiem
kiedy otrzymuje, jest zadowolony, a jeżeli nie otrzymuje, jest
niezadowolony." (Buchari)
Imam Ibn Al-Qajjim, powiedział: "Szirk który dotyczy woli,
pragnień i intencji przypomina morze bez brzegu, albowiem niewielu
ludziom udaje się przed nim uchować. Ten, kto robi dobry uczynek
aby przypodobać się ludziom a nie Allahowi, i nie ma intencji
aby zbliżyć się do Allaha, oczekując nagrody od innych, a nie
od Allaha, popełnia szirk w kwestii intencji (rija).""
(The Book of Tawheed, Darussalam, Riyadh,
Saudi Arabia)
[15] Najbardziej poważną rzeczą ze wszystkiego
co Allâh zakazał jest szirk, ponieważ jest to największe
z praw przysługujące jedynie Allahowi. Allâh objawił co znaczy:
»Zaprawdę, dodawanie współtowarzyszy
to największa niesprawiedliwość!« (Surah Luqmân, 31:13)
»A kto dodaje Bogu współtowarzyszy,
ten wymyślił grzech ogromny.« (Surah an-Nisâ', 4:48)
»Zaprawdę, Bóg nie przebacza tego,
żeby Mu dodawano współtowarzyszy, lecz On przebacza, komu chce,
inne przewinienia. Ale kto dodaje Bogu współtowarzyszy, ten
zabłądził zabłądzeniem dalekim.« (Surah an-Nisâ',
4:116)
»Oto, zaprawdę, kto daje Bogu współtowarzyszy,
temu Bóg zabronił wejścia do Ogrodu! Jego miejscem schronienia
będzie ogień. A niesprawiedliwi nie będą mieli żadnych pomocników!«
(Surah al-Mâ'idah, 5:72)
I Prorok (sal allahu `alejhi ła sallam) powiedział:
"Największym grzechem jest to abyś przypisywał Allâhowi
wspólników, podczas gdy On ciebie stworzył." (Sahih Buchari
[eng. trans. 9/458/nr. 611] i Sahih Muslim [eng. trans. 1/50/nr.
156])
I Prorok (sal allahu `alejhi ła sallam) powiedział
także: "Ktokolwiek umrze wzywając rywala u boku Allâha,
wjedzie do Ognia." (Sahih Buchari [eng. trans. 6/21/nr.
24])
Nakaz aby czcić jedynie Allâha oznacza, że
osoba która się buntuje i w swej dumie nie czci Allâha jest
niewierna (kâfir), a osoba która czci Allâha jak również
innych u Jego boku jest zarówno niewierna (kâfir) jak
i politeistą (muszrik); jedynie osoba która czci tylko
i wyłącznie Allâha jest Muslim. (Sharh Thalathatil-Usûl,
[eng. trans.] str. 75-76)
« Część
1 : Cztery stopnie Islamu | Część 3 : Poznanie Boga Jedynego
»
|
