W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Światło Księżycowe i Słoneczne

W dawniejszych cywilizacjach uważano że źródłem światła księżyca jest sam księżyc. Wiedza naukowa dowiodła jednak że światło księżyca jest jedynie odbiciem światła słonecznego. Prawda ta została jednak objawiona ponad 1400 lat temu w Koranie:

»Niech będzie błogosławiony Ten, który uczynił na niebie konstelacje i który umieścił na nim lampę [sirâdź] i księżyc reflektujący światło!«
(Surah al-Furqan, 25:61)

W Koranie słońce nazwane jest shams. Jest także opisane jako sirâdź, co znaczy "lampa", wahhâdź co znaczy "żarząca na biało lampa", lub diyâ’ co znaczy oślepiające światło. Wszystkie te określenia są poprawne z naukowego punktu widzenia.

Księżyc zaś, jest w Koranie nazwany qamar i opisany jako munîr, co oznacza ciało niebieskie reflektujące światło. Podobnie jak w przypadku słońca, opisanie to jest zgodne z wiedza naukową, gdyż księżyc nie jest źródłem światła tak jak słońce, a jest jedynie martwym ciałem niebieskim które odzwierciedla światło słoneczne.

Nigdzie w Koranie księżyc nie jest opisany jako sirâdź, wahhâdź czy diyâ’ ^[1]. Słońce także nigdzie nie jest opisane jako nûr ani munîr. Różnica pomiędzy światłem słonecznym a księżycowym jest zatem dokładnie opisana w Koranie.

»On jest Tym, który uczynił słońce rażącym światłem [diyâ’], a księżyc reflektujący światło [nûr]«
(Surah Yunus, 10:5)

»Czyż nie widzieliście, jak Bóg stworzył siedem niebios, nałożonych warstwami? I jak umieścił na nich księżyc reflektujący światło [nûr], a słońce uczynił lampą [sirâdź]?«
(Surah Nuh, 71:15-16)

»Zbudowaliśmy nad wami siedem sfer solidnych. Uczyniliśmy lampę płonącą [wahhâdź].«
(Surah an-Naba, 78:12-13)