W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Pocieszyciel, Duch Prawdy - Ahmad
Przytoczył: Abu Anas ibn Marian
Allah objawił w Koranie że przyjście Proroka Muhammada, sal
allahu alejhi ła sallam, zostało zapowiedziane przez innych
Proroków, między innymi Jezusa, aalejhi salaam:
"Oto powiedział Jezus, syn Marii:
"O synowie Izraela! Jestem wysłany od Boga do was,
aby potwierdzić prawdziwość tego, co przede mną było zesłane
w Torze, i zwiastować Posłańca, który przyjdzie po mnie,
a którego imię - Ahmad!" Lecz kiedy on przyszedł z
jasnymi dowodami, oni powiedzieli: "To są czary oczywiste!"
(Surah as-Saff, 61:6)
Józef Bielawski, w przypisie do tłumaczenia znaczenia Koranu
pisze:
Ahmad - znaczy (podobnie jak Muhammad) "wysławiony".
Nastąpiło tu prawdopodobnie pomieszanie pojęć Greckich: periklutos
"pocieszyciel" (Jan XIV, 16) z perikletos "wysławiony".
Idea tego wersetu jest jasna: Jezus zapowiada w nim przyjście
nowego posłańca, który będzie miał na imię Ahmad. Ponieważ,
jak wyżej wspomnieliśmy, imię Ahmad i Muhammad mają podobną
treść (obydwa te słowa pochodzą od tego samego rdzenia: h-md)
tak więc muzułmanie nie mają wątpliwości, iż chodzi tu o proroka
Muhammada. Werset ten jest oczywistym echem wypowiedzi, jaką
znajdujemy w Ewangelii św. Jana XIV, 16:
"Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da
wam, aby z wami był na zawsze - Ducha Prawdy, którego świat
przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna."
I XVI, 7:
"Jednakże mówię wam prawdę: Pożyteczne jest dla was
moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie
do was."
Inne źródło chrześcijańskie podaje, i przyznaje:
Ahmad oznacza po arabsku 'najchwalebniejszy' i, ponieważ
jest korzeniem słowa Muhammad (czyli Mahomet), muzułmanie
dopatrują się w nim obietnicy złożonej przez Naszego Pana
[Jezusa Syna Marii, Pokój z nim], gdy mówił o Paraklecie (J
14,16- 17): Dam wam innego Pocieszyciela, aby pozostał z
wami na zawsze. Ponieważ, jak mówią, nie należy czytać Paraklet
(parakletos z greckiego znaczy 'pocieszyciel'), ale periklutos,
to znaczy 'posłany', 'chwalebny' czy ahmad. Miałaby to więc
być zapowiedź Mahometa. Taka jest interpretacja, której, w
dwa lata po Mahomecie, uległ Ibn Hicham. Taka interpretacja
jest możliwa, gdyż w języku arabskim, jak zresztą we wszystkich
językach semickich, nie pisze się samogłosek [i].
Każdy kto choć trochę zagłębi się w nauki Proroków znajdzie
tą samą prawdę - każdy Prorok i wysłannik nawoływał do jedynego,
mianowicie:
"Posłaliśmy do każdego narodu
posłańca: "Czcijcie Boga i unikajcie bałwochwalstwa!"
Wśród nich byli tacy, których Bóg poprowadził drogą prostą;
i byli tacy, którzy słusznie popadli w obłęd. Wędrujcie
po ziemi i popatrzcie, jaki był ostateczny koniec tych,
którzy zadawali kłam!" (Surah
an-Nahl, 16:36)
`Uthmaan, radi allahu anhu, przekazał od Proroka Muhammada,
salaalhu alejhi ła sallam:
"Ktokolwiek umrze wiedząc że nie nikt nie zasługuje
na cześć, jak tylko Allah, ten wejdzie do raju" (Sahih
al-Buchari, Kitabul Iman)
[i] Zobacz: R. Arnaldez, Reflexion sur le Dieu du Coran du point
de vue de la logique formelle (Refleksja o Bogu Koranu z punktu
widzenia logiki formalnej), Vivre avec l'Islam", Versailles
1996, s.132; O. A. Moussali, La croix et le croissant. Le
christianisme face a l'islam, Paris 1997, s. 80
|
