W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Nieślubne dziecko w Islamie

Autor: Szeich Muqbil bin Hâdî Al-Wâdi`î
tytuł: Tuhfatul-Mudźîb 'alâ As'ilatil-Hâdhir wal-Gharîb, Pytanie 29
Translated to English by: Abu Sumayyah Aqîl Walker
Tłumaczenie z angielskiego i przypisy: Abu Anas ibn Marian 

Pytanie: Muzułmanin dopuścił się Zinâ (cudzołóstwa) z kobietą która nie była muzułmanką, w rezultacie czego zaszła z nim w ciążę. Po tym jak urodziła dziecko, przyjęła Islam. Jaki jest werdykt względem ich dziecka? Czy według Szariah jest ono prawnie jego dzieckiem?

Odpowiedź: Prawnie w Szariah, dziecko to nie jest jego dzieckiem, ponieważ Prorok (sal allahu `alejhi ła sallam) powiedział, [co w przybliżeniu znaczy] "Dziecko^[1] (z Zinâ) należy do kobiety, natomiast 'Âhir otrzymuje kamień."^[2] Tak więc dziecko należy do matki, a 'Âhir, czyli cudzołożnik, jest stratny i żałuje.

Jeżeli chodzi o poślubienie jej, to jeżeli wie on że okazała później skruchę, to nie ma nic w tym złego. Jeżeli jednak nie okazała skruchy, Allah mówi: {...Wszystko to jest zabronione tym, którzy wierzą...}(Surah An-Nûr, 24:3)^[3]

Chodzi o poślubienie cudzołożnicy, lub wydanie za mąż czystej kobiety za cudzołożnika. Jeżeli więc mężczyzna ten wie, że okazała ona skruchę po cudzołóstwie i przyjęła Islam, to nie ma nic złego w poślubieniu jej.^[4]

Przeczytaj także:
> Dzieci z nieślubnego związku, przed przyjęciem Islamu

^[1] "Nieślubne dziecko nie zostaje w żaden sposób obarczone grzechami swych rodziców. Oni sami obarczenie są swymi grzechami, a dziecko rodzi się wolne od grzechów jak każde inne. Allah objawił co znaczy:

{Bóg nie nakłada na duszę niczego więcej nad jej możliwości. Dla niej będzie to, co dla siebie zyskała; i przeciwko niej będzie to, co ona zyskała! Panie nasz!...} (Surah al-Baqarah, 2:286)

{...Każda dusza zarabia tylko dla siebie, i nie poniesie niosąca ciężar ciężaru drugiej...} (Surah al-An’âm, 6:164)

Jeśli chodzi o hadith według którego nieślubne dziecko nie wejdzie doraju, to hadith ten jest zmyślony." (Fatâwa Islamiyyah li’l-Ladżnah al-Dâ’imah, 522)

^[2] Jednogłośnie przekazany przez Buchariego (2053) i Muslima (1457) w Sahih, oraz w Al-Mughni Ibn Qudâmah, tom. 7, str. 129.

^[3]Wcześniejsza część tego wersetu głosi: {...Cudzołożnik pojmie za żonę tylko cudzołożnicę lub bałwochwalczynię; a cudzołożnicę może pojąć za żonę tylko cudzołożnik lub bałwochwalca...}

^[4] Ibn Qudâmah przekazał także podobną opinię Abu Hanify: "`Ali ibn `Âasim przekazał, że Abu Hanifah powiedział: "Jeśli mężczyzna dopuści się cudzołóstwa z kobietą, i zajdzie ona w ciążę, nie widzę nic złego w tym aby miał ją poślubić, tak aby ukryć ich grzech, a dziecko będzie jego dzieckiem."" (al-Mughni, 9/122)

Imâm Ibn Muflih powiedział: "Nasz Szeich [Ibn Taymiyah] faworyzował opinię, według której mężczyzna może przypisać sobie nieślubne dziecko (które spłodził), jeżeli kobieta jest niezamężna." (al-Furû’, 6/625)

Ibn Qudâmah powiedział: "Uczeni są zgodni co do tego, że jeżeli zamężna kobieta urodzi dziecko, a inny mężczyzna (niż jej mąż) przypisuje sobie prawa do tego dziecka, to nie przypisuje się mu praw do tego dziecka. Różnica opinii powstaje, gdy niezamężna kobieta rodzi dziecko."

Ibn Taymiyah powiedział: "Istnieją dwie opinie wśród uczonych, gdy cudzołożnik roszczy prawa do dziecka które spłodził, jeżeli kobieta z którą ma to dziecko nie jest zamężna. Prorok (sall allahu `alejhi ła sallam) powiedział: "Dziecko należy do męża, a cudzołożnikowi nic się nie należy." Tak więc przypisywane jest mężowi, a nie cudzołożnikowi. Jeżeli jednak kobieta jest niezamężna, hadith ten nie obowiązuje. `Umar przypisywał dzieci, które zrodziły się przed islamem (w dżahiliyyah) ich ojcom." (Al-Fatâwa al-Kubra, 3/178)

Szeich Ibn `Uthaymîn (rahimahullâh) powiedział także: "Jeśli chodzi o nieślubne dziecko, to prawa do tego dziecka ma tylko matka. Jest dzieckiem matki a nie ojca, z uwagi na ogólne znaczenie hadithu w którym Prorok (sall allahu `alejhi ła sallam) powiedział: "Dziecko przypisuje się mężowi, a cudzołożnik na nic nie zasługuje...". Takie jest właśnie znaczenie tego hadisu. Jeżeli mężczyzna poślubi ją po okazaniu skruchy, to dziecko i tak zostało począte przed ślubem, i nie jest jego dzieckiem; nie może go dziedziczyć, nawet jeśli uznaje je za swoje, ponieważ nie jest jego ślubnym dzieckiem." (Fatâwa Islamiyyah, 3/370)