W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Dâr-ul-Islâm czy Dâr-ul-Kufr?
Opracował Abu Anas Bin Marian
Z Arabskiego tłumaczył Abu Musa al-Albani
Na forum jednej z partii muzułmańskich,
napisane zostało:
"Z
terminologii muzułmańskiej, która nie jest zrozumiała dla
wielu osób, wyjaśnienie terminów - Dar al Islam i Dar al
Kufr. Oto ich definicje: Dar al Islam (Dom Islamu): To jest
państwo, gdzie są spełnione dwa warunki:
- prawo
w państwie jest muzułmańskie
- sultan jest muzułmański. Sultan oznacza tutaj władzę,
a także siłę, która pilnuje porządku w państwie.
Jeśli
te dwa warunki są spełnione to Dar jest muzułmański, nawet
jeśli większość ludzi mieszkających w państwie nie są muzułmanami
(Kuffar).
Dar al
Kufr (Dom Kufru): To jest państwo, gdzie jeden z powyższych
warunków nie jest spełniony, nawet jeśli większość ludzie
jest muzułmanami. [...] Terminologia ta wzięta jest z hadisu
Proroka (sal allahu alejhi wa salaam):
Wołaj
ich do islamu, a następnie wołaj ich, aby przyszli z ich
dar (Dar al Kufr) do dar emigrantów (Dar al Islam)
[ bez odnośnika ]
Tak też, zgodnie z ichnią definicją
cały dzisiejszy świat jest Dâr-ul-Kufr, ponieważ twierdzą,
że jeśli choć jedno prawo nie jest zgodne z Szari`ah, wtenczas
obszar ten staje się Dâr-ul-Kufr.
Cytat:"
Nie ma obecnie na świecie państwa, które uprawomocnia system
władzy nakazany przez islam. Wszystkie państwa, pomimo tego,
że zamieszkane są w większości przez muzułmanów, rządzone
są według praw Kufr (praw niemuzułmańskich)."
[ bez odnośnika ]
Nie mamy jednak zaszczytu dowiedzieć
się, czyja to jest definicja, gdyż nie podano żadnego źródła
na to stwierdzenie. Domyśleć się można jedynie, że definicja
ta zaczerpnięta jest od Sayyeda Qutba i innych myślicieli.
Sayyed Qutb pisze:
"Dziś jesteśmy w Dżahiliyyah[1],
takiej jaka istniała u świtu Islamu, a nawet bardziej gnębiącej.
Wszystko w okół nas to Dżahiliyyah..." (Ma`aalim
fit-Tariq, str. 21, 17 edycja, 1991)
"Do społeczeństwa Ignorancji (al-Mudżtama' al-Dżahiliyy)
należą wszystkie społeczeństwa które twierdzą, że są społeczeństwami
muzułmańskimi..." (Ma`aalim fit-Tariq,
str. 103, 17 edycja, 1991)
Przyjrzyjmy się jednak, jak uczeni
Ahl-us-Sunnah wal-Dżam`ah definiują Dâr-ul-Islâm i Dâr-ul-Kufr.
Imâm al-Buhûtî powiedział w "Szarh-al-Iqnâ",
"Kraj niewiary (Dâr-ul-Kufr) to kraj, w którym szirk
i bałwochwalstwo jest jawne i dominuje."
Imâm ash-Shawkânî (rahimahullâh) powiedział:
"To co bierze się pod uwagę, to czyje słowo jest dominujące.
Jeśli nakazy i zakazy są pod władzą muzułmanów, a niewierni,
którzy się tam znajdują mogą jedynie manifestować swe bałwochwalstwo
tylko dla tego, że muzułmanie na to zezwalają, to uznawane
jest to jako Dâr-ul-Islâm. Obrzędy, które jawnie praktykują
niewierni, nie są szkodliwe, ponieważ nie są okazywane z
powodu ich władzy czy siły. Jeżeli zaś sytuacja byłaby odwrotna,
to kraj także byłby w odwrotnej sytuacji [Dâr-ul-Kufr]."
(as-Sayl al-Dżarâr, 4/575)
Imâm Siddîq Hasan Khân (rahimahullâh) powiedział:
"Jeśli nazywamy krajami chrześcijańskimi te kraje,
które kiedyś były pod władzą muzułmanów, a następnie zostały
zdobyte przez chrześcijan, to istnieją różnice opinii czy
kraj ten nadal jest krajem Islamu czy też krajem chrześcijan.
Ibn Hadżar al-Makkî i inni twierdzą, że Dâr-ul-Islâm nigdy
nie może stać się Dâr-ul-Kufr. Jako dowód podają słowa Allaha
(przekazane w Hadith Qudsi):
"Islâm dominuje, nie będąc zdominowany."[2]
Jednak łańcuch narratorów tego hadisu jest krytykowany,
ad-Dâraqutnî przekazał go od 'Â`idh bin 'Amr al-Muzanî.
Inni mówią, że kraj ten staje się Dâr-ul-Kufr tylko wtedy,
gdy graniczy z Dâr-ul-Kufr.
Inni mówią, że nie może stać się Dâr-ul-Kufr tak długo,
jak istnieje w nim Islamski rytuał religijny, który jest
jawnie praktykowany. Jeśli jednak wszystkie Islamskie rytuały
zanikną, wtedy zmienia się w Dâr-ul-Kufr, co miało miejsce
w al-`Imâdiyyah. Taką opinię utrzymywał Abu Hanifa (rahimahullâh).
Inni mówią, że wymagane są trzy warunki, aby Dâr-ul-Islâm
zmienił się w Dâr-ul-Kufr:
1. Życie i majątki muzułmanów przestają być bezpieczne.
2. Kraj ich graniczy z krajem nie-muzułmanów.
3. Zaczynają w nim panować prawa bałwochwalców.
Inni jeszcze mówią, że Dâr-ul-Islâm to obszar, którym zarządza
i w którym sądzi muzułmański władca, podczas gdy Dâr-ul-Kufr
to obszar, którym zarządza i w którym sądzi nie-muzułmański
władca." (Dalîl-ut-Tâlib bi Ardżah-il-Matâlib,
str. 238-239.)
Spytano Imâma `Abdur-Rahmân bin Hasan Âl ash-Shaykh
(rahimahullâh):
"Czy kraj staje się Dâr-ul-Kufr, jeżeli istnieją w nim
at-Taughît (bożki)[3], które nie są zwalczane?"
Odpowiedział:
"Nie należy wyciągać pochopnych wniosków, gdyż może
istnieć grupa muzułmanów w takim kraju, która manifestuje
Islâm. To przesłanie, które rozprzestrzeniło się z Nadżd
i mocno się zakorzeniło na półwyspie arabskim, zostało przyjęte
przez ludzi. Wiemy, że przyjęli je ludzie w Afganistanie
i w Somalii. W obu tych krajach istnieją ludzie, którzy
manifestują Tauhîd. To samo tyczyć się może innych ludów.
Przesłanie to dotarło do wszystkich krajów. Dlatego nie
wolno wyciągać pochopnych wniosków." (ad-Durar
as-Sunniyyah (9/254))
Imâm Ibn Muflih (rahimahullâh) powiedział:
"Jeśli większość praw w danym kraju to prawa Szari`ah,
to jest to Dâr-ul-Islâm, jeśli zaś większość praw w danym
kraju nie są to prawa Szar`iah, to jest to Dâr-ul-Kufr."
(ad-Durar as-Sunniyyah (9/254))
W Fatâwal-Ladżnatud-Dâ'imah czytamy:
"Każdy kraj lub rejon, w którym władcy i organy władzy
utrzymują granice wytyczone przez Allaha i sądzą zgodnie
z Islamską Szari`ah, a ludzie są w stanie wykonywać to,
do czego zostali przez Islam zobowiązani, uznawany jest
za Dâr-ul-Islâm (kraj Islamu). [...]
Każdy kraj lub rejon, w którym władcy i organy władzy nie
utrzymują granic ustalonych przez Allaha i nie sądzą tych,
którzy znajdują się pod ich opieką według praw Islamu, i
gdzie muzułmanie nie są w stanie ustanowić praktyk Islamu,
jest Dâr-ul-Kufr (krajem bałwochwalstwa). Przykładem jest
Mekka przed jej zdobyciem, gdy była Dâr-ul-Kufr. To samo
tyczy się każdego kraju, w którym ludzie należą do religii
Islamu, lecz ci, którzy mają władzę, sądzą według innych
praw, niż prawa objawione przez Allaha, a muzułmanie nie
są tam w stanie ustanowić rytuałów/praktyki swej religii."
(Fatâwal-Ladżnatud-Daa'imah, 12/51)
Według Uczonych ze szkoły szaficikiej, Dâr-ul-Kufr
musi spełnić następujące warunki aby się nim stało:
"1. Rząd wdraża prawa całkowicie sprzeczne z Szari`ah,
tak że muzułmanie nie mogą swobodnie praktykować swej religii.
2. Kraj graniczy z innymi krajami, w których istnieją podobne
warunki (nie-islamskie), i nie jest otoczony Dâr-ul-Islâm.
3. Pokój i bezpieczeństwo muzułmanów jest w zagrożeniu.
Mogą być zaatakowani w każdej chwili, ponieważ ich bezpieczeństwo
nie jest zapewnione przez rząd." (Szâmi,
tom.4, str.175; Karachi)
Przeczytaj także:
> Wątpliwości
w kwestii Dar-ul-Islam i Dar-ul-Kufr
> Hidżrah i Dar-ul-Islam
> Warunki rewolucji
przeciwko władcom muzułmańskim
[1] Dżahiliyyah, była to era skrajnej ignorancji
która porzedziła Islam. Al-Mudżtama' al-Dżahiliyy czyli społeczeństwo
Ignorancji, to Dar-ul-Kufr.
[2] Imâm al-Albânî powiedział o tym hadisie:
"Dobry (Hasan)". (Irwâ-ul-Ghalîl (5/106))
[3] Szeich Muhammad ibn `Abdul-Wahhab powiedział:
"At-Taughît (bożków) jest wiele. Na
ich czele stoi pięć:
1.
Iblîs (szatan) - przekleństwo Allaha nad nim
2.
Ktokolwiek jest czczony i na to zezwala
3.
Ktokolwiek wzywa ludzi, by go czcili
4.
Ktokolwiek twierdzi, że posiada jakąkolwiek część wiedzy skrytej
(al-Ghayb)
5.
Ktokolwiek sądzi według czegoś innego niż Objawienia Allâha"
(Thalathat-il-Usûl) |
