W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Dâr-ul-Islâm czy Dâr-ul-Kufr?
Opracował Abu Anas Bin Marian
Z Arabskiego tłumaczył Abu Musa al-Albani
Na stronie jednej z partii muzułmańskich, napisane zostało:
To, że Dar-ul-Islam staje się Dar-ul-Kufr,
kiedy prawa Kufru uwidaczniają się jawnie, jest
to opinia szkoły malikickiej, hanbalickiej i znanych hanafi,
takich jak: Abu Yusuf i Mohammed.
Oto źródło:
Badae' Al Sanae' 7/130-131,
Ibn A'bdin 3/253,
Keshaf Al Kina' 3/43,
Al Insaf 4/121,
Al Mudawena 2/22
[ bez odnośnika ]
Podobnie jak w przypadku nad interpretacji hadisu, który
użyty został przez Abu Umara jako dowód na to, że muzyka jest
dozwolona[1], tak i tutaj mamy do
czynienia z mydleniem oczu.
Po pierwsze. Nasz anonimowy uczony napisał:
"Dar-ul-Islam staje się Dar-ul-Kufr,
kiedy prawa Kufru uwidaczniają się jawnie."
Z definicji tej zrozumieć możemy, że jeśli jakiekolwiek prawo
kufru staje się jawne, wtenczas kraj przestaje być Dâr-ul-Islâm.
Niemniej jednak słowo, które użyte zostało przez uczonych
na których nasz anonimowy intelektualista się powołuje, to
"Dhahara". Dhaharah znaczyć może zarówno jawny,
jak i dominujący, zwycięski lub panujący.
W Koranie słowo to użyte zostało między innymi w Surze at-Taubah,
{...Skoro oni, kiedy mają przewagę
[يَظْهَرُو]
nad wami...} (At-Taubah, 9:8) [2]
{...On posłał swego Apostoła dla opowiadania
świętej wiary i wzniesienia jej chwały na upadku innych
wyznań [لِيُظْهِرَهُ]...}
(At-Taubah, 9:33)[3]
Słowo to znajdujemy też między innymi w następującym hadisie
Przekazał Al-Mughîra bin Shu'ba, że Prorok
(sall allahu `alejhi ła sallam) powiedział, "Grupa mych
stronników pozostanie zwycięska / dominująca,
aż nadejdzie Rozkaz Allaha (Godzina Ostateczna) a oni nadal
będą zwycięscy [ Dhâhirûn ]."
(Sahih al-Buchâri, [eng. trans. Vol 9, Book 92, Number 414])
[4]
Imâm `Abdul-Latîf Âl asz-Szeich (rahimahullâh) powiedział:
"Tak, Hanâbilah i inni byli opinii,
że kraj w którym panują prawa kufru a prawa islamu
są niewidoczne, taki kraj jest krajem kufru. Jeśli
natomiast istnieją w nim oba [zarówno prawa kufru jak i
prawa islamu], to jak mówi Szeich-ul-Islâm, bierze się pod
uwagę oba, nie uznając kraju jako całkowicie Dâr-ul-kufr,
ni Dâr-ul-Islam." (Misbâh-udh-Dhalâm,
str. 23.)
Po drugie, przyjrzyjmy się co
tak naprawdę powiedzieli uczeni, na których powołuje się nasz
anonimowy autor.
1 - Al Mudawena 2/22
Imâm `Abdur-Rahmân bin Qâsim (rahimahullâh)
powiedział:
"Wtedy miasto to (Makkah)
było Dâr-ul-Harb, ponieważ prawa ignorancji (dżahiliji)
w nim panowały (Dhâhirah)." (al-Mudawwanah
al-Kubrâ (1/462))
2 - Badae' Al Sanae' 7/130-131
Imâm Abû Bakr al-Kâsânî
al-Hanafî (rahimahullâh) - autor Badâi´-us-Sanâi´ - powiedział:
"Nie istnieją różnice opinii
wśród naszych stronników[5],
że kraj niewiary (Dâr-ul-Kufr) staje się krajem Islamu (Dâr-ul-Islâm)
gdy zaczynają panować (dhahara) w nim prawa Islamskie. Z
drugiej strony różnią się w kwestii, kiedy kraj Islamu (Dâr-ul-Islâm)
staje się krajem niewiary (Dâr-ul-Kufr). Abû Hanîfah
powiedział:
"Staje się nim jedynie
po spełnieniu trzech warunków:
Pierwszy: Prawa kufru panują
(dhahara) w kraju.
Drugi: Graniczy z [innym] krajem
niewiary.
Trzeci: Muzułmanie ani niewierni,
którym zapewniono bezpieczeństwo (Ahl-udh-Dhimmah) nie mają
w nim pierwszego rodzaju bezpieczeństwa, muzułmańskiego
bezpieczeństwa."
Abû Yûsuf i Muhammad
(rahimahumâ Allâh) powiedzieli:
"Kraj staje się krajem
niewiary (Dâr-ul-Kufr), gdy prawa kufru w nim dominują (dhahara)."
Ich tok myśli oparty jest na
tym, że kraj Islamu (Dâr-ul-Islâm) bądź kraj niewiary (Dâr-ul-Kufr)
powiązany jest z Islâmem lub Kufrem. Słowa "Islâm"
i "Kufr" przypisane są danemu krajowi, w zależności
od tego czy Islâm czy niewiara panuje w kraju. Tak samo
raj zwany jest domeną pokoju (Dâr-us-Salâm) a ogień zwany
jest domeną wiecznego przekleństwa (Dâr-ul-Bawâr), ponieważ
w jednej domenie istnieje pokój, a w drugiej istnieje wieczne
przekleństwo. Tak więc kraj uznawany jest za kraj islamu,
bądź kraj niewiary w zależności od tego jakie prawa w nim
panują. Jeśli więc w danym kraju panują prawa niewiary,
staje się ono krajem niewiary i powiązanie kraju z niewiarą
uznawane jest za prawidłowe. I kraj staje się krajem Islamu,
jeśli panują w nim prawa Islamu bez żadnych dodatkowych
warunków. Tak samo kraj staje się krajem niewiary, jeśli
panują w nim prawa niewiary - a Allâh wie lepiej.
Co do rozumowania Abû
Hanîfy (rahimahullâh), oparte jest ono na tym że kraj nie
zależny jest od islamu czy niewiary. Ma on raczej na myśli
bezpieczeństwo i strach. Znaczy to, że jeżeli muzułmanie
żyją w absolutnym bezpieczeństwie, podczas gdy niewierni
żyją w absolutnym strachu, to jest to Dâr-ul-Islâm. Jeśli
zaś niewierni żyją w absolutnym bezpieczeństwie, a muzułmanie
w absolutnym strachu, to jest to Dâr-ul-Kufr. Prawa oparte
są na bezpieczeństwie i strachu, a nie na Islamie i Kufr."
(Badâi-us-Sanâi (6/112).)
3 - Al Insaf 4/121
Imâm al-Mardâwî al-Hanbalî (rahimahullâh)
- autor "al-Insâf" - powiedział:
"Dâr-ul-Harb jest krajem w którym
prawa niewiary dominują." (al-Insâf
(4/121).)
4 - Keshaf Al Kina' 3/43,
Imâm al-Bahûtî al-Hanbalî (rahimahullâh) - autor Kashshâf-ul-Qinâ´-
powiedział:
"Hidżrah jest obowiązkiem każdego z poszczególna,
kto nie jest w stanie okazywać swej religii w kraju niewiary,
będący krajem w którym prawa niewiernych dominują."
(Kaszszâf-ul-Qinâ (2/1265))
Podsumowanie
Ewidentne jest zatem, że uczeni na których anonimowy autor
się powołał, nie uznawali Dâr-ul-Islâm za Dâr-ul-Kufr, tylko
dla tego że ujawniły się w nim prawa Kufru. Uznawali raczej
kraj za Dâr-ul-Kufr, gdy prawa Kufru zaczęły w nim
dominować!
Warto jednak pamiętać, że opinia przedstawiona przez ową
partię, jest opinią Sayyeda Qutba. Napisał on:
"Zaprawdę, podstawową kwestią jest tu Imân lub kufr,
Islâm lub Dżahiliyyah, prawo (Szari`ah) lub namiętności.
Nie ma nic pomiędzy. Wierzącymi są ci, którzy sądzą według
tego co Objawił Allâh, nie zniekształcają z tego ani jednej
litery, i nie zamieniają nic. A niewierni, gnębiciele i
grzesznicy, to ci którzy nie sądzą według tego co objawił
Allâh. Władcy albo utrzymują Szari`ah w całości (kâmilatan),
i są w Islamie, bądź też utrzymują inne prawa, na które
Allâh nie dał żadnego autorytetu, więc są niewiernymi, gnębicielami
i grzesznikami." (az-Zilâl, 2/887-888)
I powiedział,
"Zaprawdę, ktoś kto posłuszny jest prawom innego
człowieka, które sam sobie wymyślił, nawet jeśli jest to
rzecz znikoma (dżuz'iyyah saghîrah), ten staje się poganinem
(Muszrik). Nawet jeśli pierwotnie był muzułmaninem i tak
uczynił, to opuszcza Islâm i popada w szirk, bez względu
na to czy nadal powtarza 'lâ ilâha ill allâh' językiem,
jeśli bierze od innych niż Allâha i posłuszny jest komu
innemu niż Allahowi." (az-Zilâl,
3/1198)
Więcej
na temat posłuszeństwa innym niż Allahowi oraz popadnięciu
w niewiarę z tego powodu.
[1] http://www.planetaislam.com/praktyka/watpliwosci_muzyka_dozwolona_islam.htm
[2] Wg. angielskiego tłumaczenia Taqi-ud-Dîn
al-Hilâli & Muhammad Muhsin Khan:
{How (can there be such a covenant
with them) that when you are overpowered by them...}
[3] Podane tu jest tłumaczenie Jana Murzy
Buczackiego, które bliższe jest znaczeniu Koranu. Wg. angielskiego
tłumaczenia Taqi-ud-Dîn al-Hilâli & Muhammad Muhsin Khan:
{It is He Who has sent His Messenger
(Muhammad SAW) with guidance and the religion of truth (Islâm),
to make it superior over all religions}
[4] Narrated Al-Mughira bin Shu'ba:
The Prophet said, "A group of my followers
will remain predominant (victorious) till Allah's Order (the
Hour) comes upon them while they are still predominant (victorious)."
[5] Ahnâf, czyli uczonych szkoły hanafickiej. |
