W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Innowacja używania określenia Salafî

Autor: Imâm Muhammad Nâsir-ud-Dîn al-Albânî
Źródło: Madżallah al-Asâlah (9/87)
Z arabskiego tłumaczył: Abu Műsa al-Albâni
Na polski tłumaczył: Abu Anas ibn Marian

Istnieją ludzie którzy pragną uchodzić za ludzi wiedzy, a jednocześnie przeczą przypisywaniu się do salafiyyah mówiąc, że nie ma to żadnych podstaw. Mówią oni "Nie wolno muzułmaninowi mówić, 'Jestem Salafî.'"

To tak samo jak by ktoś miał powiedzieć, "Nie jest dozwolone mówić, 'Naśladuję wiarę, metodologię i `ibâdah Salaf-us-Sâlih."[1]

Nie ma wątpliwości, że takie zaprzeczenie, jeśli jest ono zamierzone oznacza, że człowiek ten odwraca się od właściwego Islamu takim, jakim go praktykowali Salaf-us-Sâlih.

Dlatego nie jest dozwolone muzułmaninowi oddalać się od przypisywania się do Salaf-us-Sâlih. Niemniej jednak, jeśli człowiek [taki jednocześnie] porzuca przypisywanie się do czegokolwiek innego, to żaden z uczonych (Ahl-ul-´Ilm) nie oskarżyłby go ani o niewiarę ani o grzech. Jeżeli jednak człowiek nie chce mówić o dobie "Salafî", to należy spojrzeć czy przypisuje się do konkretnego Madhhab - czy to w `aqîdah czy w fiqh. Być może mówi o sobie Asz´arî albo Mâturîdî, albo też Hanafî, Mâlikî, Shâfi´î lub Hanbalî - w kwestiach które nie wykluczają go z grona Ahl-us-Sunnah wal-Dżamâ´ah. Jednak przypisując się do madhhab Asz´arî, lub do jednego z czterech słynnych Madhâhib, człowiek przypisuje się do tych którzy nie są uchronieni od popełniania błędów jako jednostki - nawet jeśli wśród nich są uczeni którzy dochodzą do właściwych decyzji. Zatem dlaczego, dlaczego nie sprzeciwiają się przypisywania do poszczególnych osób które nie są uchronione od błędów, podczas gdy przypisując się do Salaf-us-Sâlih zbiorowo[2], człowiek przypisał się do tego co zostało uchronione od błędów."

[1] Podążanie drogą Salaf nie jest niczym nowo wymyślonym w Islamie. W języku arabskim słowo Salaf znaczy "poprzednik, przodek", w terminologii islamskiej odnosi się do pierwszych trzech pokoleń muzułmanów. Zatem mówiąc o sobie Salafi, to tak jakbyśmy po polsku powiedzieli "naśladujący przodków"; podobnie jak Sunni, "naśladujący Sunnę".

Imam Abu Hanîfah (zm. 150H - rahimahullâh) powiedział,
"Trzymajcie się athar (narracji) i drogi Salaf, i wystrzegajcie się nowo wymyślonych rzeczy, gdyż one wszystkie są innowacją." (Saun-ul-Mantaq łal-Kalâm str. 32, przekazał Imam as-Suyutî)

Imâm al-Asbahânî (zm. 535H - rahimahullâh) powiedział:
"Ahl-us-Sunnah wyróżniają się tym, że naśladują Salaf-us-Sâlih i porzucają wszystko to, co zostało nowo wymyślone i wprowadzone do religii." (Al-Hudż'ah fî Bayânil Mahadż'ah, 1/364)

Imâm As-Sam'ânî (zm. 562H - rahimahullâh) powiedział:
"As-Salafi: jest to przypisanie się do Salaf i podążanie ich drogą, w tym co zostało od nich przekazane." (al-lnsâb, 3/273)

lbn al-Athîr (zm. 630H - rahimahullâh) komentując słowa as-Sam'âniego powiedział:
"Istniała grupa znana z tej nazwy. Znaczy to zatem, że termin Salafi, oraz przypisywanie do nich, jest czymś co było znane za czasów Imâma as-Sam'ânî, lub przed nim." (al-Lubâb fî Tahdhîbul-lnsâb, 2/162)

Ibn Taymiyyah (zm.728H - rahimahullâh) powiedział:
"Nie podlega krytyce ten który głosi drogę (madhab) Salaf, kto trzyma się jej i odnosi się do niej. Istnieje jednogłośna zgoda, że obowiązkiem jest przyjąć to od niego, ponieważ droga (madhab) Salaf jest prawdą (haqq)." (Madżmű al-Fatâwâ, 4/149)

Imâm adh-Dhahabî (zm. 748H - rahimahullâh) powiedział:
"Zostało autentycznie przekazane, że ad-Dâraqutnî powiedział: 'Nie ma nic czego bym bardziej nienawidził niż teologiczną retorykę (´Ilm-ul-Kalâm).' Ja mówię: 'On nigdy nie wdawał się w teologiczną retorykę ani debaty. Raczej był on Salafî (naśladował Salaf)!" (Siyar A´lâm-in-Nubalâ (4/45))

Al Hafidh ibn Hadżar (zm. 852H - rahimahullâh) powiedział chwaląc Abu Amr Ibn as-Salah:
"Był on niezwykle mocny i oddany czci, Salafi w większości (kwestii)..." (Siyar, 23/142)

[2] Tzn. Biorąc sobie towarzyszy wysłannika (sall allâhu `alejhi ła sallam) i ich zrozumienie Islamu jako swój madhhab, jako szkołę za którą należy podążać, nie popadając zaś w fanatyzm odnośnie poszczególnych osób.