W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Kiedy przywrócony zostanie Khalifat?

Autor: Imam Ibn Kathir
Tytuł: Tafsîr Qur`ânul-`Adhîm
Źródło: www.troid.org
Tłumaczenie z angielskiego i dodatkowe przypisy: Abu Anas bin Marian

»A Allâh obiecał tym spośród was, którzy uwierzyli i którzy czynili dobre dzieła, iż da im panowanie na ziemi^[1], tak jak dał panowanie tym, którzy byli przed nimi. I On umocni ich religię, którą dla nich wybrał, i zamieni ich obawę w bezpieczeństwo. Oni będą Mnie czcić, nie dodając Mi niczego za współtowarzyszy. A ci, którzy nadal pozostaną niewiernymi, to ludzie bezbożni!« (Surah an-Nûr, 24:55)

Al-Hâfidh Ibn Kathîr (zm. 774H rahimahullâh) powiedział odnośnie tego wersetu:

"Jest to obietnica Allâha - Najwyższego - którą dał Swemu Posłańcowi (sall allâhu `alejhi ła sallam), że uczyni jego wspólnotę khulafâ' (następcami) na ziemi. Znaczy to, że będą władcami ludzkości, poprzez których nacje zostaną sprostowane i którym ludzkość się podporządkuje. I zamieni On ich stan obawy, w którym żyli w bezpieczeństwo i panowanie. Allâh - Błogosławiony i Wywyższony - spełnił Swoją Obietnicę, i wszelka cześć i Chwała Jemu się należy. Prorok nie zmarł do póki Allâh nie dał mu zwycięstwa nad Mekką, Khaybar, al-Bahrain, oraz nad resztą ziem półwyspu arabskiego oraz całego Jemenu. Przyjął on dżizyah od magów z Hadżar oraz ludzi pozostałych obszarów Syrii. Prorok otrzymał dary od Herakliusza króla Rzymu; władcy Egiptu i Aleksandrii; królów Omanu; oraz Negusa, króla Etiopii, który objął królestwo po śmierci Aszamah.

Gdy Wysłannik (sall allâhu `alejhi ła sallam) zmarł, Allâh wybrał dla niego nagrodę, którą trzyma u Siebie, i Abu Bakr as-Siddiq został jego Khalifah (następcą), przejmując władzę niezachwianie. Abu Bakr zapanował nad półwyspem Arabskim i zaprowadził porządek. Wysłał armie Islamu do Persji pod dowództwem Khâlid ibn al-Walid. Zdobyli część tych krajów, zabijając część mieszkańców<sup>[2]</sup>. Druga armia wysłana została do ziemi Syryjskiej, pod dowództwem Abu `Ubaydah, oraz tych, którzy go zastąpili. Trzecia armia wysłana została do Egiptu pod dowództwem 'Amr bin al-`As. Wtedy też armie posłane do Syrii zdobyły miasta Busra, Damaszek i ich okolice. Następnie Allâh Wywyższony Błogosławiony zabrał duszę Abu Bakra, wybierając dla niego nagrodę, którą trzyma u Siebie.

Allâh błogosławił ludzi Islamu inspirując Abu Bakra by wybrał `Umar al-Fâruq jako swego następcę. `Umar przejął władzę, a niebiosa nie zaznają - za wyjątkiem Proroków - nikogo takiego jak `Umar , jeśli chodzi o moc panowania i sprawiedliwość. To za jego czasów Syria została całkowicie zdobyta, jak również Egipt i prowincja Persji. Zniszczył Kisrâ i upokorzył go zmuszając do wycofania się do najdalszych skrajów królestwa.

`Umar zniszczył także Qaysar (Cesarza), odbierając mu Syrię i zamykając go w Konstantunopolu. Zagarnięty majątek rozdał na drodze Allaha - o czym poinformował nas Posłaniec Allaha - pokój i błogosławieństwa niechaj z nim będą.

Następnie panowanie objął `Uthmân bin Affân, kiedy to ziemie Islamu rozprzestrzeniły się do najdalszych skrajów wschodu i zachodu. Zachód został zdobyty wraz z ziemiami, które tam się znajdywały - Andalus (Hiszpania), Cypr, ziemie Karawanów i Ceuta - aż po ogromny ocean; a na wschód aż po Chiny. Kisrâ został zabity, a jego królestwo całkowicie pokonane. Miasta Iraku, Khurasân i Ahwâz zostały zdobyte, a muzułmanie zabili dużą ilość Turków. Allâh upokorzył Turków wraz z ich wielkim królem Kha-Khan. Majątki wschodu i zachodu zostały zebrane i dostarczone Władcy Wiernych, `Uthmânowi. Wszystko to było wynikiem jego błogosławionej recytacji (Koranu), nauki i zebrania wspólnoty wokół zachowania Koranu.

Potwierdzone zostało w Sahih, że Posłaniec Allaha powiedział:

"Zaprawdę, Allah zebrał dla mnie ziemię tak, że widziałem jej wschód i zachód. Zaprawdę, panowanie mojej Wspólnoty ogarnie to z niej, co zostało mi zebrane." (Sahih Muslim)^[3]

My zaś wahamy się odnośnie tego, co Allah nam obiecał, i co obiecał nam Posłaniec. Allâh i Jego Posłaniec powiedzieli prawdę. Prosimy Allaha aby obdarzył nas wiarą (Imân) w Niego i Jego Posłańca, oraz abyśmy mogli dziękować za to czym Allah nas obdarzył, w sposób jaki Mu Miły.

Imâm Muslim ibn al-Hadżadż przekazał swej kolekcji Sahih, że Ibn Abi `Umar przekazał od Sufyân od `Abdul-Mâlik ibn `Umayr, od Dżâbir ibn Samarah, który powiedział:

"Słyszałem jak Posłaniec Allaha powiedział: 'Interesy ludzi będą uporządkowane (dosł. Prostolinijne) aż minie panowanie dwunastu mężczyzn nad nimi.' Następnie Prorok powiedział coś, czego nie zrozumiałem, więc spytałem mego ojca, 'Co powiedział Posłaniec Allaha?' Odpowiedział, 'Wszyscy należą do Quraysz.'" (Przekaz ten także zrelacjował al-Bucharî.)^[4]

Mamy tutaj jasny dowód na to, że tych dwunastu przywódców musi pochodzić z Quraysz. Nie są to jednak imamowie Szyitów, ponieważ wielu z nich nie miało żadnej władzy nad muzułmanami. Jeśli chodzi o tych dwunastu, to będą oni z Quraysz i będą sprawiedliwymi władcami. Dobre wieści o ich pojawieniu się, były także przepowiedziane we wcześniejszych pismach. Nie jest też wymagane, aby ich panowanie nastąpiło jedno po drugim. Ich pojawienie się we Wspólnocie może być następujące lub z przerwami. Czterech z nich było po kolei, Abu Bakr, `Umar, `Uthmân i `Ali. Po nich istniała przerwa. Inni pojawili się, kiedy Allâh zechciał. Możliwe jest także, że niektórzy z nich jeszcze się pojawią, w czasie, który zna jedynie Allâh. Wśród nich będzie także Mahdi, który nosił będzie to samo imię co Prorok, tą i tą samą Kunyah. Przepełni świat sprawiedliwością, tak jak jest on przepełniony tyranią i niesprawiedliwością.

Imâm Ahmad, Abu Dâwûd, at-Tirmidhi i an-Nasâ'i wszyscy przekazali hadith od Sa`id ibn Dżuhmân, od Safiny - służącej Posłańca, że Prorok powiedział:

"Następstwo (al-Khilâfah) po mnie będzie istniało przez trzydzieści lat. Następnie pojawi się królestwo."^[5]

Ar-Rabî' ibn Anas powiedział, że Abul-`Aliyah powiedział odnośnie tego wersetu (24:55): "Prorok i jego Towarzysze byli w Mekce przez dziesięć lat, w stanie obawy potajemnie wzywając do Allaha i do czci Jego Jedynego. Byli w tym stanie do czasu, gdy nakazane im zostało wyemigrowanie do Medyny. Następnie nadszedł rozkaz Allaha aby walczyli. Gdy byli w Medynie, cały czas obawiali się ataku. Chodzili spać uzbrojeni, i budzili się uzbrojeni. Cierpliwie w tym stanie trwali, tak długo jak Allah chciał. Aż pewnego dnia jeden z towarzyszy powiedział, 'Wysłanniku Allaha! Czy będziemy w stanie lęku aż do Dnia Ostatecznego? Czy nie nadejdzie dzień, gdy będziemy bezpieczni, abyśmy mogli złożyć naszą broń?' Posłaniec Allaha powiedział: 'Bądźcie cierpliwi jeszcze trochę. Nadejdzie czas, gdy każdy z was będzie mógł siedzieć we wielkim zgromadzeniu bez broni.' Allâh zesłał ten werset i obdarzył Proroka zwycięstwem nad półwyspem arabskim. Towarzysze Proroka byli teraz bezpieczni i mogli złożyć swoją broń. Następnie Allâh zabrał duszę Swego Posłańca (sall allâhu `alejhi ła sallam), a muzułmanie pozostali bezpieczni za panowania Abu Bakra, `Umara i `Uthmâna. Następnie muzułmanie popadli w niezgodę. Zatem ponownie lęk wkradł się do ich serc, i sięgnęli po broń i strażników by się chronić. Oni się zmienili, więc Allâh zmienił ich stan.^[6]"

Ten wzniosły werset ma podobne znaczenie do słów Allaha:

»I przypomnijcie sobie czas, kiedy byliście nieliczni, kiedy byliście osłabieni na tej ziemi, obawiając się, że ludzie was wychwycą. Wtedy On dał wam schronienie, umocnił was Swoją pomocą i zaopatrzył was w dobre rzeczy. Być może, będziecie wdzięczni!« (Surah al-Anfâl, 8:26)

Odnośnie słów Allaha: »jak dał panowanie tym, którzy byli przed nimi.« to werset ten jest podobny w znaczeniu do tego co Allâh powiedział o Mojżeszu, który powiedział do swego ludu: »..."Może być, że wasz Pan zniszczy waszego wroga i uczyni was następcami na ziemi, aby mógł zobaczyć, jak wy będziecie działać."« (Surah al-'Arâf, 7:129)

Allâh Wzniosły Błogosławiony powiedział (znaczenie): »My chcieliśmy okazać dobroć tym, którzy zostali poniżeni na ziemi, i uczynić ich władcami, i uczynić ich dziedzicami; umocnić ich na ziemi...« (Surah al-Qasas, 28:5-6)

I słowa Allaha, »...i zamieni ich obawę w bezpieczeństwo…«, podobne mają znaczenie jak to, co powiedział Wysłannik Allaha (sall allâhu `alejhi ła sallam) do `Adi ibn Hâtim gdy ten przyszedł z delegacją do Wysłannika.

Wysłannik powiedział: "Czy znasz Hirę?" `Adi odpowiedział: "Nie widziałem jej, ale słyszałem o niej." Wysłannik powiedział: "Na Tego, który Trzyma w Swym Ręku mą duszę! Allâh ustanowi tą kwestię (Islâm), aż kobieta będzie mogła podróżować z Hiry aż do Domu Bożego (Kaby w Mekce) nie potrzebując niczyjej ochrony. A zaprawdę zdobędziecie skarby Kisry ibn Hurmuz." Odpowiedziałem (`Adi): "Kisry ibn Hurmuz?" Prorok powiedział, "Tak! Kisry ibn Hurmuz. Pieniądze będą rozdawane, aż w końcu nikt nie będzie chciał ich przyjąć." `Adi ibn Hâtim powiedział: "Teraz jest tu kobieta, która podróżowała z Hiry do Domu Bożego. A ja byłem wśród tych, którzy zdobyli skarby Kisry. Na tego, który Trzyma w Swym Ręku mą duszę! Trzecia kwestia także się spełni, ponieważ Posłaniec Allaha tak powiedział."

Ahmad przekazał od `Ubayy ibn Ka'b, że Wysłannik Allaha powiedział:

"Głoście dobre nowiny tej Wspólnocie, [dobre nowiny] spokojnego życia, wzniosłej pozycji, utrwalenia religii, zwycięstwa i panowania na ziemi. Ktokolwiek wykonuje uczynki życia przyszłego dla tego świata, nie będzie miał udziału w Życiu Przyszłym." (Przekazał Imam Ahmad)^[7]

I słowa Allaha: »...Oni będą Mnie czcić, nie dodając Mi niczego za współtowarzyszy...« Ahmad przekazał od Mu`âdh który powiedział:

"Siedziałem z Prorokiem na ośle. Między Prorokiem a mną nic się nie znajdywało prócz końca jego siodła. Prorok powiedział do mnie: "O Mu`âdh ibn Dżabal!" Odpowiedziałem: "Jestem posłańcu Allaha do twych usług." Prorok jechał dalej, a następnie znów powiedział: "O Mu`âdh ibn Dżabal!" Odpowiedziałem: "Jestem posłańcu Allaha do twych usług." Prorok powiedział: "Czy wiesz, jakie prawo Allah ma nad swym poddanym?" Powiedział: "Allâh i Jego Wysłannik wiedzą najlepiej." Powiedział: "Prawem Allaha nad Jego poddanymi jest, aby go czcili nie przypisując mu nikogo [w czci]." Prorok dalej jechał przez jakiś czas, a następnie powiedział do mnie "O Mu`âdh ibn Dżabal!" Odpowiedziałem: "Jestem posłańcu Allaha do twych usług." Prorok powiedział: "Czy wiesz, jakie prawo mają poddani nad Allahem jeśli (będą czcić jedynie Jego)?" Odpowiedziałem: "Allâh i Jego Wysłannik wiedzą najlepiej." Powiedział: "Prawem poddanych nad Allahem jest to, że nie ukarze On nikogo, kto nie przypisuje Mu nic w czci." (Sahih Buchari i Muslim)^[8]

I słowa Allaha: »...A ci, którzy nadal pozostaną niewiernymi, to ludzie bezbożni!« znaczą: ktokolwiek wykracza poza posłuszeństwo względem Allaha po tej obietnicy, wykroczył poza Nakazy swego Pana, i samo to jest wystarczająco wielkim grzechem. Towarzysze Wysłannika byli najbardziej posłusznymi i prostolinijnymi ludźmi po Proroku, wykonując Nakazy Allaha, a ich zwycięstwo było według tego. Towarzysze Proroka wywyższyli Słowa Allaha ponad wszystko, więc Allah wspomógł ich tak, że obezwładnił dla nich resztę ludzi i ich kraje.

Gdy ludzie, którzy nastąpili po Towarzyszach Proroka zaniechali posłuszeństwa części Nakazów Allaha, to również ich zwycięstwo zostało wstrzymane. Zostało jednak potwierdzone w obydwu Sahih (al-Bucharî i Muslim) przez wiele poszlaków, że Wysłannik Allaha powiedział: 

"Zawsze będzie istniała grupa wśród mojej Wspólnoty zwycięska, trzymająca się prawdy, nie zaszkodzą im ci, którzy ich opuszczą ani ci, którzy są im przeciwni, aż spełni się Wyrocznia Allaha. Oni tak pozostaną."^[9]

W innym przekazie:

"Aż ostatni z nich walczyć będą przeciwko Masihud-Dadż'âal (antychrystowi)."^[10]

W innym przekazie:

"Będą zwycięscy aż do Dnia Ostatecznego, następnie zstąpi `Isâ ibn Maryam (Jezus Syn Marii)."^[11]

Wszystkie te przekazy są autentyczne, i nie ma w nich sprzeczności."(Tafsîr Qur`ânul-`Adhîm, 3/311-313)

Szeich `Abdur-Rahmâan as-Sa’di (zm. 1376H rahimahullâh) powiedział odnośnie tego wersetu:

"Jest to jedna z Jego prawdziwych obietnic, której znaczenie i spełnienie się zostało poświadczone. Obiecał On tym z jego Wspólnoty, którzy nastąpili wraz z wiarą (imân) i dobrymi uczynkami (`amalus-sâlih), że uczyni ich następcami na ziemi, tak że będą panować nad nią. Obiecał także, iż umocni ich Religię - tą którą dla nich wybrał, religię Islamu, która zapanowała nad wszystkimi innymi religiami. Wybrał ją dla tej Wspólnoty, z uwagi na jej doskonałość, szlachetność oraz Swoją Łaskę. Zezwolił im ją ustalić, i ustalić jej prawa i nakazy - obejmujące zarówno rzeczy jawne jak i skryte - wśród nich samych i wśród innych tak, że ludzie innych religii i reszta świata znalazła się pod ich panowaniem i została upokorzona.

I obiecał im, że zmieni ich stan niepokoju w stan bezpieczeństwa, gdyż wcześniej nie mogli jawnie praktykować swej religii, i doświadczali krzywdy z rąk niewiernych. Zjednoczone ciało muzułmanów było bardzo małe, w porównaniu z resztą ludzi świata, którzy wspólnymi siłami ich atakowali i czekali na ich upadek.

Jednak Allâh obiecał im to wszystko, gdy objawił ten werset, w okresie gdy nie doświadczali panowania na ziemi, ani możliwości aby całkowicie praktykować Islam i doznawać pełnego spokoju - tak aby mogli czcić Allaha nie przypisując Mu równych - nie lękając się nikogo innego tylko Allaha.

Zatem najwspanialsi tej Wspólnoty łączyli wiarę i dobre uczynki tak jak nikt inny, więc Allah umocnił ich na ziemi, dał im panowanie nad ludźmi, i obdarzył zwycięstwem nad wschodem i zachodem. Osiągnęli pełne bezpieczeństwo i całkowite panowanie - i jest to jeden z zadziwiających znaków Allaha.

I to jest prawdą aż po Dzień Ostateczny - tak długo jak muzułmanie łączą wiarę i dobre uczynki - to obietnica Allaha zapewne się spełni. Zaprawdę, Allah zezwala jedynie, aby muzułmanie byli pokonani i upokorzeni przez niewiernych i hipokrytów, gdy zaniedbują Wiarę i dobre uczynki." (Taysîrul-Karimir-Rahmân, 4/123)

Polecam także:
> Sytuacja naszej Ummy
> Rebelia przeciwko władcom
> Klęski które napotykają świat Muzułmański
> Władcy krajów muzułmańskich

An-Nabii, sall allahu alejhi wa sallam said, "By Allaah! This Religion will prevail, until a rider will travel from San’aa to Hadramawt, not fearing anything except Allaah and the wolves with regards to his sheep. But you people are impatient!"
http://www.troid.org/articles/manhaj/sunnah/thesunnahandmattersrelatedtoit/weighingtheaffairs.htm

^[1] Józef Bielawski przetłumaczył li-yastakhlifannahum »uczyni ich namiestnikami«, jednak słowo namiestnik według Encyklopedii PWN znaczy: "osoba sprawująca władzę na jakimś terenie w imieniu lub w zastępstwie panującego". Tłumaczenie to jest o tyle błędne, że nikt nie zastępuje panowania Allaha na ziemi. Słowo Khilâfah oznacza tyle, co następstwo (naród po narodzie, generacja po generacji; zob. Koran 2:30, 38:26), namiestnictwo, panowanie, władza.

^[2] Wysyłając swą armię, Abu Bakr dał im taki oto rozkaz:

"Nie dopuszczajcie się zdrady, i nie odchodźcie od drogi prostej. Nie wolno wam okaleczać, ani zabijać dzieci, starców czy kobiet. Nie niszczcie palm, nie palcie ich ogniem i nie ścinajcie żadnych drzew owocowych. Nie wolno wam zabijać żadnych stad zwierząt ani wielbłądów, jedynie dla waszego wyżywienia. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi którzy poświęcili swe życie służbie klasztorowej; pozostawcie ich dla tego ku czemu poświęcili swe życie. Prawdopodobnie napotkacie na ludzi którzy częstować was będą różnymi potrawami. Możecie jeść, ale nie zapomnijcie wspominać Imienia Allaha." (Przekazał Imâm at-Tabari w "at-Ta'rikh", 1, 1850)
› Więcej o dżihad

^[3] Sahih Muslim, księga 041, nr. 6904

^[4] Sahih al-Buchari, tom 9, księga 89, numer 329; Sahih Muslim, księga 020, numer 4480; Ahmad (5/101) - te słowa pochodzą z kolekcji Ahmada.

^[5] Przekazał Abu Dâwûd, księga 40, numer 4629; at-Tirmidhi (2/35) i inni. Autentyczność tego przekazu została potwierdzona przez at-Tabariego w I’tiqâd (str.8) oraz al-Hâfidh Ibn Hadżar w Fathul-Bâri (13/182).

^[6] Świadczy o tym także następujący werset »Zaprawdę, Allâh nie zmienia tego, co jest w ludziach, dopóki oni sami nie zmienią tego, co jest w nich!«(Surah ar-Ra'd, 13:11)

^[7] Sahih: Ahmad (4/134) i al-Hâkim (4/311), potwierdzone przez Szeicha al-Albânî w Ahkâmul-Dżanâ’iz (str.52).

^[8] Sahih al-Bucharî, tom 8, księga 76, numer 507; Sahih Muslim, księga 001, numer 0046.

^[9] Sahih Muslim, księga 001, numer 0293; oraz at-Tirmidhî (2/36) od Thawbân.

^[10] Sahih: Przekazał Ahmad (4/429), Abu Dâwûd (1/388-389) i al-Hâkim (4/450), od Imrân ibn Husayyin. Potwierdzone przez al-Albânî w as-Sahihah (no.1959).

^[11] Sahih: Przekazał Muslim (l/95) i Ahmad (3/384) od Dżâbir.