W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Rebelia przeciwko muzułmańskim władcom
Tłumaczenie z angielskiego i opracowanie: Abu
Anas al-Lechistani
1. Pozycja Sahabah
Anas Ibn Maalik
powiedział: "Starszyzna wśród Towarzyszy Wysłannika zabronili
nam mówiąc: 'Nie przeklinajcie tych którzy mają władzę
(Umaraa), i nie bądźcie nie uczciwi wobec nich, i
nie nienawidźcie ich i miejcie Taquaa (bogobojność)
- gdyż zaprawdę sprawa jest blisko." [i]
Ziyaad ibn Kusaib al-Adawiyy powiedział: "Byłem razem
z Abu Bakrah pod amboną Ibn Aamir'a. Przemawiał i był
ubrany w ładne szaty. Abu Bilaal powiedział: 'Spójrz na naszego
Amira odzianego w szaty ludzi nieposłusznych." Abu
Bakrah na to powiedział, 'Bądź cicho. Słyszałem jak Wysłannik
Allaha powiedział: 'Ktokolwiek poniża Sułtana (władcę) Allaha
na ziemi, zostanie poniżony przez Allaha.'" [ii]
Ibn Abdul Barr przekazał ze swoim Isnaad (łańcuchem) że
Abu Dardaa (radi allahu `anhu) powiedział, "Zaprawdę,
pierwszą oznaką hipokryzji u człowieka jest jego potępianie
i upominanie swego przywódcy (Imama)." [iii]
3. Imaam al-Barbahaari (zmarł.329H) - rahimahullaah,
powiedział:
"Jeżeli zobaczysz człowieka który robi suplikacje przeciwko
władcy, wiedz że jest on osobą innowacji. Jeżeli zobaczysz
człowieka który robi suplikacje aby władca był rzetelny, wiedz
że jest on człowiekiem sunny, insha Allaah."[iv]
4. Fudayl Ibn `Iyaad (zmarł.187H) powiedział:
"Jeżeli miałbym jedną prośbę (do Allaaha) która była
by spełniona, nie robił bym jej w intencji nikogo innego jak
tylko władcy." Spytano go, 'O Abu `Ali, wytłumacz nam, odpowiedział,
'Gdybym prosił we własnej intencji, przyniosło by to korzyść
tylko mnie samemu. Lecz gdybym prosił w intencji władcy, przez
co został by sprostowany, za czym poddani i kraj zostaną uporządkowani".[v]
5. Shaykhul-Islaam `Abdul-`Aziiz Ibn `Abdullaah Ibn Baaz
(zmarł.1420H):
rahimahullaah - został spytany "Czy metodologią Salaf
jest krytykowanie władców z ambon? Jaka jest metodologia Salaf
w doradzaniu władcom?" Odpowiedział, "Metodologią Salaf
nie jest krytykowanie władców z ambon, gdyż wzbudza to chaos,
i niesie za sobą nie słuchanie i nieposłuszeństwo w tym co
jest dobre. Oznaczało by to pochłonięcie tym co szkodzi i
nie ma korzyści. Sposób w jaki salaf doradzali, było
pisanie listów do władców, lub doradzanie uczonym którzy następnie
doradzali władcy, aż kierował się ku dobru. Więc można sprzeciwiać
się złu nie wymieniając po imieniu osoby która tego zła dokonuje.
Tak więc można się sprzeciwiać cudzołóstwu, środkom odurzającym
i odsetkom nie wymieniając osoby która tego dokonuje. Wystarczającą
opozycją grzechów jest przestrzeganie przed nimi nie wymieniając
że taka czy inna osoba jest w nie pogrążona, czy jest nią
władca lub ktokolwiek inny.
A gdy fitnah (próba, nieszczęście) pojawiła się za
czasów `Uthmaana (radiyallaahu `anhu), niektórzy ludzie
powiedzieli do Usaamah Ibn Zayd (radiyallaahu `anhu),
'Czy nie porozmawiasz z `Uthmanem?' Na co odpowiedział, "Czy
myślicie że z nim nie rozmawiałem, tylko dla tego że nie słyszeliście
tego ode mnie? Zaprawdę porozmawiam z nim na temat tego co
jest między nim a mną, nie ujawniając przy tym sprawy której
nie ujawniłbym jako pierwszy.[vi]" [vii]
6. Ahmed ibn Hanbal:
"Sunną na której znajdywał się Wysłannik jest ...
9.Cierpliwość pod sztandarem tego który ma władzę, jakikolwiek by
nie był, sprawiedliwy czy nie.
10. Nie wychodzimy przeciwko [nie robimy rewolucji]
przeciwko władcom mieczem, nawet jeżeli są niesprawiedliwi
i uciskający.
11. Nie uznajemy nikogo spośród ludzi Tauhiid za niewiernego,
nawet jeżeli popełniają poważne (wielkie) grzechy." [viii]
Prorok powiedział: "Istnieją trzy rzeczy ku którym serce
muzułmanina nigdy nie czuje nienawiści i żalu (złości): wykonywanie
uczynków szczerze dla Allaha, bycie posłusznym wobec władców
(walaatul-amr) i trzymanie się ich grupy (dziamaah)
- gdyż zaprawdę, ich suplikacje obejmują tych którzy są za
nimi (tych nad którymi mają władzę)." [ix]
Abu `Abdullah ibn Ukaim powiedział: "Nigdy, przenigdy
nie pomogę w przelaniu krwi Khalifa po Uthmanie."
Spytano się go, 'O Abu Ma`bad, czy pomagałeś (w przelaniu
jego krwi)?' Odpowiedział, 'Zaprawdę, uważam że wspomnienie
jego błędów i wad było pomocą w (przelaniu jego krwi).'"
[x]
Ahmad Ibn Hanbal powiedział także:
"...Ktokolwiek buntuje się przeciwko przywódcy
spośród przywódców Muzułmanów, po tym jak ludzie zgodzili
się (z jego przywództwem) i zjednoczyli się za nim, po tym
jak potwierdzili khaliifah (władzę, przywództwo)
dla niego, w jakikolwiek sposób khaliifah
ten został objęty, z ich upodobaniem
i akceptacją czy też przez (jego) siłę i dominację (nad nimi),
wtedy ten buntownik sprzeciwił się Muzułmanom, oraz zaprzeczył
narracjom Wysłannika (sal allahu alejhi ła sallaam). A jeżeli
ten który zbuntował się przeciwko władcy zmarł, zmarł by śmiercią
ignorancji.
Zabijanie tego kto jest u władzy nie jest dozwolone,
i nie jest też dozwolone komukolwiek buntować się przeciwko
niemu. Ktokolwiek tego dokonuje jest innowatorem, [i znajduje
się] na czym innym niż na Sunnie i [właściwej] drodze."
[xi]
7. Szeich ul Islaam ibn Taymiyyah (zmarł 728H) powiedział:
"Ludzie mieli różne zdania i spierali się w przypadku
grzesznego i nieświadomego władcy. Czy należy mu się posłuszeństwo
we wszystkim co nakazuje dotyczącego posłuszeństwa Allaha,
i czy jego decyzje prawne oraz dotyczące rozdzielania
(jałmużny, itp.) mają być wykonywane, jeżeli jest w nich sprawiedliwy?
Czy też nie należy mu się posłuszeństwo i żadne z jego decyzji
prawnych i dotyczących rozdzielania (jałmużny, itp.) nie mają
być przestrzegane? Czy też należy rozróżnić pomiędzy głównym
Imamem (przywódcom wszystkich muzułmanów) a sędzią i innymi
ludźmi (którzy mają niższe stopnie władzy)?
Istnieją trzy opinie. Najsłabszą z nich wśród Ahlus-Sunnah
jest, 'Odrzucenie wszystkich jego rozkazów, jego decyzji prawnych
i rozdzielania...' Najbardziej prawidłową z tych opinii wśród
Ahlus-Sunnah, Uczonych i prawników jest pierwsza,
'Należy mu się absolutne posłuszeństwo, i podobnie należy
mu się absolutne (posłuszeństwo) w czymkolwiek nakazuje
z posłuszeństwa Allaha, oraz w podejmowanych przez niego
decyzjach prawnych i rozdzielaniu. Tak jest w przypadku nieświadomego
sędziego oraz także gnębiciela - jego wyroków i (decyzji)
o rozdzielaniu (jałmużny, itp.), gdy są one sprawiedliwe mają
być wykonane zgodnie z tą opinią, która jest opinią większości
prawników (fuqahaa)." [xii]
8. Ibn ul Qayyim (rahimahullah, uczeń Ibn Taymiyyah) powiedział
"Jest to poważna sprawa, zawierająca wiele korzyści,
a z powodu ignorancji w tej sprawie wielki błąd spadł na szariah...
Prorok (sal allahu alejhi ła sallaam) ustalił dla swojej Ummy,
obowiązek odrzucania zła, aby przez odrzucanie zła, dobro
które kocha Allah i jego Wysłannik (sal allahu alejhi ła sallaam)
zostało osiągnięte. A gdy odrzucanie (odpieranie)
zła prowadzi do tego co jest gorsze i bardziej nie lubiane
przez Allaha i Jego wysłannika (sal allahu alejhi ła sallaam),
wtedy odrzucanie zła nie jest dozwolone - nawet jeżeli
Allah nienawidzi tego i nie znosi tych którzy tego (zła) dokonują.
To jest tak jak z przeciwstawianiem się (inkaar)
królom, i tym którzy mają władzę poprzez występowanie przeciwko
nim (z bronią, aby ich zwalczać), gdyż zaprawdę, jest to podstawą
i podłożem wszystkich nieszczęść aż do końca czasu.
Towarzysze prosili Wysłannika (sal allahu alejhi
ła sallaam) o pozwolenie zabicia władców (Umaraa`)
którzy opóźniają modlitwę poza ustalony czas, mówiąc, 'Czy
nie powinniśmy ich zabić?' Na co Wysłannik (sal allahu alejhi
ła sallaam) powiedział, 'Nie, tak długo jak ustalają modlitwę',
i powiedział także, 'Ktokolwiek widzi coś u swego władcy (amiir)
czego nie lubi, niech uzbroi się w cierpliwość i niech nie
będzie nieposłuszny władcy.'
Ktokolwiek zastanowi się nad najmniejszymi i największymi
nieszczęściami które wydarzyły się w Islamie, zrozumie że
wynikają one ze zlekceważenia i zmarnowania tej reguły, oraz
z braku cierpliwości w doświadczaniu zła. Usiłując je zakończyć,
pojawia się większe zło. Wysłannik (sal allahu alejhi ła sallaam)
doświadczał najgorszego zła w Mekce i nie mógł go zmienić.
Faktem jest że nawet po tym jak Allaah otworzył Mekkę dla
muzułmanów (dał im zwycięstwo), i gdy stała się Darul-Islaam,
Wysłannik (sal allahu alejhi ła sallaam) był zdecydowany
zmienić Kaabę i przywrócić ją do fundamentów na których Abraham
(alejhi salaam) ją zbudował. Jednak mimo że był w stanie tego
dokonać, powstrzymał się obawiając się że coś gorszego mogło
by się wydarzyć, z powodu braku tolerancji Qureysz,
ponieważ byli nowi w Islamie i niedawno zostawili niewiarę
- i z tego powodu nie pozwolił przeciwstawiać się władcom
(Umaraa`) (używając siły) zważając na wielkość następujących
skutków..." [xiii]
9. Szeich
i Imaam `Abdul-Latiif ibn `Abdur-Rahmaan ibn Hasan Aal Szaikh
(rahimahullah) powiedział:
"...A ludzie którzy cierpią, nie wiedzą, że z wyjątkiem
`Umar ibn `Abdul Aziiz i kogokolwiek Allah chciał spośród
Banii `Umayyah, nieszczęścia, bezczelność, używanie broni
(przeciwko ludziom) i korupcja pojawiała u większości władców
(wullaat) Islamu od czasu Yaziid ibn Mu`awiyah aż
do dziś. Jednak równolegle z tym, sposób i zachowanie wybitnych
uczonych i wielkich przywódców (religijnych) względem władców
jest dobrze znany i sławny - nie podnoszą oni ręki przeciwko
posłuszeństwu w tym co Allah i Jego Wysłannik (sal allahu
alejhi ła sallaam) nakazali z rzeczy ustalonych i obowiązkowych
w Islamie.
Podam przykład. Hadźdźadź ibn Yusuf ath-Thaqafii, który słynie
wśród Ummy, z opresji, represji, nadmiernego rozlewu
krwi (Muzułmanów). Profanacji miejsc świętych, zabicia kogo
zabił z dostojników Ummy takich jak Sa`iid ibn Dziubair. Oblegania Ibn
az-Zubair mimo że schronił się w Haram, czyniąc dozwolonym
to co święte i uświęcone. Zabicia Ibn az-Zubair, mimo że Ibn
az-Zubair złożył mu przysięgę posłuszeństwa, a ludzie
Mekki, Medyny, Yemenu i większej części Iraku złożyli przysięgę
posłuszeństwa (wierności) Ibn az-Zubair, podczas gdy al Hadźdźadź
był tylko zastępcą Marwana a następnie jego syna `Abdul-Malik,
a nikt z khulafaa` (następców) nie złożył przysięgi
Marwanowi, i nikt wśród ludzi wpływowych, ludzi władzy nie
złożył mu przysięgi. Mimo tego, nikt z ludzi wiedzy nie wahał
się przed posłuszeństwem i stosowaniem się do filarów i obowiązków
Islamu w których posłuszeństwo jest dozwolone.
Ibn `Umar i inni towarzysze Wysłannika (sal allahu alejhi
ła sallaam) którzy spotkali al-Hadźdźadź nigdy nie walczyli
z nim, ani też nie zaniechali mu posłuszeństwa w sprawach
przez które Islam jest ustalony i imaan udoskonalony.
Podobnie Tabi`iin (uczniowie Sahabah) tacy jak Ibn al-Musyyib,
al-Hasan al-Basrii, Ibn Siriin, Ibrahiim at-Taimii i inni
z przywódców (religijnych) Ummy...
[Imaam Buchari przekazuje od Abu Jamrah ad-Duba`iyy który
powiedział: "Kiedy wiadomości o spaleniu Domu (kaaba)
dotarły do mnie, udałem się do Mekki i często odwiedzałem
tam Ibn `Abbas, aż mnie rozpoznał i był dla mnie przyjazny.
Następnie wymyślałem Al-Hadźdźadź'owi przy Ibn `Abbas'ie,
a on powiedział, 'Nie bądź pomocnikiem Szaytana.'"[xiv]]
[Inny przykład to] Banul-`Abbas zdobyli ziemię Muzułmanów
siłą, mieczem, a żaden spośród ludzi wiedzy i religii nie
pomagał im w tym. Zabili oni hordy ludzi z Banu Umayyah, ich
przywódców i zastępców. Zabili Ibn Hubairah, Amira Iraku i
zabili także khalifę Marwana, i zostało także przekazane, że
zabili około 80 osób z Banu Umayyah w jeden dzień... Mimo
tego postawa wiodących uczonych takich jak al-Auza`i, Maalik,
al-Layth ibn Sa`ad i `Ataa ibn Abi Rabaah, w sprawie
tych króli jest jawna dla każdego kto ma trochę wiedzy i zrozumienia.
Następna generacja ludzi wiedzy, takich jak Ahmad ibn Hanbal,
Muhammad ibn Isma`iil (al-Bucharii), Muhammad ibn Idriis (ash-Shafi`ii),
Ahmad ibn Nuuh, Ishaq ibn Raahawaih i ich bracia...za ich
czasów za sprawą królów miały miejsce ogromnie innowacje i
zaprzeczenie Sifaat (atrybutów Allaha). Uczeni byli
wzywani aby potwierdzić owe rzeczy, byli poddawani próbom,
i wielu, tak jak Ahmad ibn Nasr, poniosło śmierć z rąk
owych królów. Mimo tego, nie słyszano aby którykolwiek z tych
uczonych sprzeciwił się ich posłuszeństwu lub uważał że atakowanie
ich było odpowiednie..." [xv]
Więc jeżeli widoczne jest zło dokonywane przez władców, nie
należy się przeciwko nim buntować. Wysłannik (sal allahu alejhi
ła sallaam) powiedział: "Ktokolwiek chce upomnieć
osobę mającą władzę, nie powinien robić tego otwarcie.
Raczej powinien wziąć go za rękę i w odosobnieniu (mu doradzić).
Jeżeli przyjmie (jego radę) wtedy (osiągnął swój cel), a jeżeli
nie to spełnił swój obowiązek." [xvi]
[i] (Łańcuch narracji jest Dziayyd (dobry),
a wszyscy narratorzy są Thiqaat (godni zaufania,
dokładni) - Ibn Abi `Aasim: As Sunnah, 2/488)
[ii] (At Tirmidhi: Sunan, 2225)
[iii] (At tamhiid, 21/287)
[iv] (Przekazane przez Abu Nu`aym w 'al-Hilyah'
(8/91) z sahih isnaad oraz al-Khallaal w 'as-Sunnah' (no.9))
[v] (Ibid.)
[vi] Sahih: Przekazane przez Ahmad (3/403) I Ibn Abi
`Aasim (2/521)
[vii] Al-Ma`loom min Waajibil-`Ilaaqah baynal-Haakim
wal-Mahkoom (str. 22-23)
[viii] al-Hasan ibn Ismaiil bin Rabi`yy: Tabaqaatul-Hanbaliyah,
1/130-131
[ix] At Tirmidhi: Sunan, 2657; Al Musnad, 4/80-82 i
inni
[x] Ibn Sa`d: at-tabaqaat, 6/115
[xi] (Ahmad ibn Hanbal: Foundations of the Sunnah,
str 37-38 [oryginał tekstu: Tabaqaatul-Hanaabilah (1/241-246)
biografia napisana przez `Abdus ibn Malik, jednego z najbliższych
studentów Imaama Ahmad'a)
[xii] Ibn Taymiyyah: Minhaajus-Sunnah, 3/390
[xiii] Ibn al-Qayyim: `Ilaamul-Muwaqqi`iin `an
Rabbil-`Alamiin
[xiv] At-Tarikh al-Kabiir, 8/104
[xv] `Abdur-Rahmaan ibn Hasan Aal Szaikh: Ad-Durar
as-Sunniyyah fil Ajwibatun-Najdiyyah, 7/177-178
[xvi] Ahmad, 3/403 oraz Ibn abi `Aasim, 2/521 [Szeich
al-Albaani uznał ten hadis jako Sahih w 'Zilaalil-Jannah fi
Takheejis-Sunnah, 5/229.]
|
