W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Takfir -
nazywanie grzeszącego muzułmanina niewiernym

Zobacz także:
› Ignorancja a Niewiara
› Szari`at, sądzenie według innych praw a niewiara
› Uznanie niewiary konkretnej osoby
› Warunki Takfir

Imâm Abû ´Uthmân as-Sâbûnî (rahimahullâh) powiedział,

"Ahl-us-Sunnah wierzą, że jeżeliwierzący[1] grzeszy, obojętnie jak wielki czy mały jest ten grzech, nie staje się niewierzącym[2]. Jeżeli opuści ten świat bez odpokutowania[3] i umrze z monoteizmem[4]i szczerą wiarą[5], wtedy osądzenie jego spraw jest całkowicie u Allaaha (´azza ła dziall). Jeżeli zechce, wybaczy mu i wprowadzi go do raju w dniu sądu ostatecznego...I jeżeli Allaah zechce, ukarze go w ogniu przez pewien okres lecz nie zostanie tam na zawsze..."
(´Aqîdat-us-Salaf wa Ashâb-ul-Hadîth #100)

Imâm Abû Tayyib as-Sa´lûkî (rahimahullâh) powiedział,

"Grzeszący wierzący[6], nawet jeżeli zostanie ukarany ogniem (piekłem), nie zostanie tam wrzucony w taki sam sposób jak niewierzący[7]. Nie będzie tam w taki sam sposób jak niewierzący, i nie będzie też żałosny i stracony jak niewierzący."
(Sharh-us-Sunnah #101)

Imâm al-Barbahârî (rahimahullâh) powiedział,

"Modlitwa (Dzianâzah) za osobę która umiera spośród Ahl-ul-Qiblah (muzułmanów) jest Sunną. Sunną jest modlitwa (Dzianâzah) za tego mężczyznę lub kobietę, spośród Ahl-ul-Qiblah, która popełnia cudzołóstwo[8], która pije alkohol i inne rzeczy. Nikt spośród Ahl-ul-Qiblah nie opuszcza Islamu, jak tylko poprzez odtrącenie wersetu z Koranu lub Hadisu od Wysłannika Allaha (sallâ Allâhu ´alayhi ła sallam), modli się do kogoś innego, lub ofiarowuje dla kogoś innego niż dla Allaaha. Jeżeli uczyni to, obowiązkiem jest wykluczyć go z Islamu. Lecz jeżeli tego nie uczyni jest wierzącym[9] i muzułmaninem[10]..."
(Sharh-us-Sunnah # 48-49)

Imâm Ahmad bin Hanbal (rahimahullâh) powiedział,

"Nie zaświadczamy że konkretna osoba spośród Ahl-ul-Qiblah (muzułmanów) pójdzie do Raju lub do Ognia (piekła), poprzez dokonany uczynek.  Mamy nadzieję (na wynagrodzenie) dla osoby pobożnej i obawiamy się o niego. Obawiamy się również o grzesznika i mamy nadzieję że Allaah go ułaskawi."
(Usûl-us-Sunnah # 60)

Imâm Ibn Abîl-´Izz al-Hanafî (rahimahullâh) powiedział,

"On (Wysłannik, sallâ Allâhu ´alayhi ła sallam) będzie modlił się za ludzi którzy popełnili wielkie grzechy, spośród tych którzy weszli do Ognia, aby mogli z niego wyjść."
(Sharh Aqîdat-it-Tahâwiyyah)

Imâm Ibn Taymiyyah (rahimahullâh) powiedział,

"To co zostało potwierdzone wśród Ahl-us-Sunnah łal-Dziamâ´ah oraz udowodnione z Księgi (Koranu) i Sunny, jest że nie uznają nikogo spośród Ahl-ul-Qiblah (muzułmanów) za niewierzącego[11] na podstawie jego grzechu, oraz nie wykluczają go z Islamu na podstawie zabronionego czynu jak na przykład cudzołóstwo, kradzież lub picie alkoholu."
(Madźmû´-ul-Fatâuâ (20/90))

Imâm Muhammad bin ´Abdil-Wahhâb (rahimahullâh) powiedział,

"Nie uznajmey nikogo za niewierzącego poza tym co do czego uczeni[12] są zgodni (jeżeli osoba porzuci); dwa zaświadczenia."[13]
(Durar-us-Sunniyyah (1/70))

Przypisy:

1. Asz hadu an laa illaha il Allaah

2. ła asz hadu anna muhammadn rasulullaah