W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Taqliid, ślepe naśladowanie Madhab

Przez czternaście wieków, potomkowie Adama stanowili jedną wspólnotę wyznającą religię Allaha. Następnie Szatan rozdzielił ich i odciągnął od właściwej drogi, zabraniając im tego co Allah subhanahu ła ta`ala im dozwolił. Powstały miedzy nimi różnice i niezgoda, więc Allah ta`ala zsyłał im po kolei Wysłanników, których celem było aby ludzie nawrócili się na drogę ich Pana, czcząc jedynie Jego, oraz aby słowa Allaha rozstrzygały między nimi wszelkie sprzeczności. Dowodem tego jest następujący werset:

"Ludzie byli jedynym narodem, i posłał Allah proroków jako zwiastunów dobrych wieści i ostrzeżeń, i Zesłał z nimi Księgę w prawdzie, aby rozsądzać między ludźmi to, w czym się różnili..." (Qur'an, 2:213)

Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo jemu) został posłany jako ostatni z Proroków, aby wytłumaczyć ludziom Drogę Prostą, oraz aby ich prowadzić, za zezwoleniem Allaha, w tych kwestiach w których się różnili. Allah subhanahu ła ta'ala mówi:

"Posłaliśmy tobie (O Muhammedzie) Księgę, abyś mógł im wyjaśnić to w czym oni się różnią, oraz aby była ona przewodnikiem i miłosierdziem dla tych, którzy wierzą." (Qur'an, 16:64)

Rdzeniem Sunny był nie tylko obowiązek przekazania, ale również postępowania według tego objawienia przez Proroka. Allah s.ł.t. mówi:

"O Proroku! Bój się Allaha i nie dawaj posłuchu niewiernym ani obłudnikom! Zaprawdę Allah jest pełen Wiedzy i Mądrości. Ale idź za tym co ci zostało objawione. Zaprawdę, Allah jest w pełni świadomy tego (wszystkiego) co czynicie." (Qur'an, 33:1-2)

"Idź za tym co ci objawił twój Pan; Nikt nie ma prawa być czczonym oprócz Niego, i odwróć się od tych którzy łączą innych w czci z Allahem." (Qur'an, 6:106)

"Następnie Umieściliśmy cię (O Muhammadzie) na (właściwej) drodze religii. Idź więc za tym, i nie idź za namiętnościami tych którzy nie wiedzą." (Qur'an, 45:18)

Wysłannik (salallahu alejhi ła sallaam) znał Allaha i był Jemu posłuszny, głosząc Jego słowa. Dowodem tego jest następujący werset:

"Nie mówi on (Muhammad) także pod wpływem własnych namiętności. Jest to objawienie które zostało mu zesłane." (Qur'an, 53:3-4)

Przekazanie i wytłumaczenie ludziom objawienia było obowiązkiem spoczywającym na Wysłanniku:

 "O Posłańcu! Obwieszczaj to co ci zostało zesłane od twojego Pana! Gdybyś tego nie uczynił, nie wypełniłbyś i nie przekazałbyś Jego posłania. Allah uchroni cię przed ludźmi. Zaprawdę Allah nie prowadzi ludzi niewiernych!" (Qur'an, 5:67)

Al-Islam, którego podstawą jest Koran i Sunna, jest kompletny, gdyż wysłannik przekazał wszystko co mu zostało objawione, niczego nie pomijając. Zostało to poświadczone przez Allaha w Koranie:

"Dzisiaj Udoskonaliłem dla was waszą religię, Wypełniłem dla was Moją Łaskę, i Wybrałem dla was Islam jako religię." (Qur'an, 5:3)

Kolejnym dowodem jest narracja, w której Aiszaa (radiallahu anha) powiedziała do Masruqa:

"Ktokolwiek mówi ci że Muhammad zatrzymał w tajemnicy cokolwiek z tego co mu zostało objawione, ten kłamie." (Bukhari, Muslim, Tirmidhi i inni)

Muzułmanie, podczas ostatniej pielgrzymki Proroka, zostali przez niego zapytani:

"Będziecie o mnie zapytani, więc co odpowiecie?" odpowiedzieli: "Świadczymy że w pełni przekazałeś objawienie od twego Pana, wypełniłeś swój obowiązek, szczerze doradziłeś Ummie (społeczeństwu, wspólnocie) i wypełniłeś to, co zostało tobie powierzone. Muhammad więc wskazał swoim palcem wskazującym, wzniósł go ku niebiosom, wskazał na ludzi i powiedział: `O Allah, zaświadcz o tym, O Allah, zaświadcz o tym." (Część Hadisu od Dżabir'a. Zebrane przez Szejcha al Albaani / Hadźat un-Nabii str. 73)

Allah rozkazał Swemu Wysłannikowi aby postępował według objawienia, propagował je wśród ludzi, oraz wytłumaczył je w sposób pozwalający wiernym na rozstrzyganie wszelkich kontrowersji. Oczywiste jest więc, iż Koran i Sunnah winny być rozstrzygającym mianownikiem ludzi wiernych. Allah w pełni znając prawa i przepisy najbardziej stosowne dla Swego stworzenia, zesłał dla ludzkości wzór obejmujący wszelkie płaszczyzny życia. Jeżeli naprawdę jesteśmy ludźmi wierzącymi, muzułmanami całkowicie poddanymi Allahowi, których sprawy zostały przez naszego Pana ułożone, pozostaje nam jedynie się dostosować:

"Nie przystaje ani wierzącemu ani wierzącej, gdy zadecydował Allah i Jego Posłaniec jakąś sprawę, aby mieli jakiś inny wybór w swojej decyzji. A ktokolwiek nie słucha Allaha i Jego Posłańca, ten zbłądził w sposób oczywisty." (Qur'an, 33:36)

Allah mówi także:

"Ten kto słucha się Posłańca, ten zaprawdę usłuchał się Allaha." (Qur'an, 4:80)

"Powiedz: Słuchajcie Allaha i słuchajcie Posłańca, a jeśli się odwrócicie, on jest tylko odpowiedzialny za obowiązek na nim nałożony, a wy za to co zostało na was nałożone. Jeżeli będziecie mu posłuszni, będziecie na właściwej drodze. Obowiązkiem Posłańca jest tylko przekazywanie (przesłania) w sposób jasny" (Qur'an, 24:54)

Posłaniec Allaha powiedział:

"Ten kto się mnie słucha wejdzie do Raju, a ten kto jest mi nieposłuszny odmówił." (Sahih al-Bukhari, Fath ul-Baari: 13/249)

Powiedział także:

"Zostawiłem pośród was dwie rzeczy. Nie zbłądzicie tak długo jak będziecie się ich trzymać: Księgę Allaha i Sunnę Jego Posłańca." (Malik, 2:899)

Z wyżej wymienionych dowodów jasno wynika że poszukując właściwej drogi, obowiązkiem jest odwoływanie do Księgi Allaha i Sunny. Allah nakazał wiernym aby we wszelkich kontrowersjach odwoływali się do Niego i Jego Posłańca. Allah s.ł.t. mówi:

"O wy którzy wierzycie! Słuchajcie Allaha i słuchajcie Posłańca, i tych spośród was  którzy mają władzę. A jeśli się sprzeczacie o coś między sobą, odwołajcie się do Allaha i Jego Posłańca, jeśli wierzycie w Allaha i Dzień Ostateczny. To jest lepsze i bardziej odpowiednie w ostatecznej decyzji." (Qur'an, 4:59)

Werset ten tłumaczy, że we wszelkich dylematach winniśmy powoływać się na Księgę Allaha i Sunnę. Jest to zarazem oznaką szczerości jak również Imanu, natomiast osoba która nie odwołuje się do Księgi Allaha i Sunny Posłańca, nie wierzy w pełni w Allaha i w Dzień Ostateczny. Być może najbardziej ewidentnym dowodem dotyczącym tajemnicy Imanu jest to co Allah powiedział:

"Ale nie! Na twego Pana! Oni nie będą mieli wiary, dopóki nie uczynią ciebie sędzią we wszelkich sporach między sobą, nie będą mieli sprzeciwu co do twoich decyzji i zaakceptują je z pełnym poddaniem." (Qur'an, 4:65)

Allah przysiągł na Samego Siebie, że nikt szczerze nie wierzy do póki nie zaakceptuje Posłańca jako sędziego wszelkich spraw. Jakikolwiek wyrok został wydany przez Proroka (sal allahu alejhi ła sallam), obowiązkiem jest się jemu podporządkować, zewnętrznie i wewnętrznie, gdyż wyrok ten jest prawdą, a poza prawdą istnieje tylko zbłądzenie (Tafsir Ibn Kathir, wersety / 4:59, 85).

Sunna jest nieograniczonym autorytetem, więc żadne ludzkie prawa, obyczaje, opinie starszyzny plemienia, wypowiedzi ludzi nie poparte dowodem, jakiekolwiek orzeczenie osiągnięte przez intelekt czy jakiekolwiek osobiste doświadczenie nie ma pierwszeństwa przed Allahem i Jego Posłańcem.

Towarzysze Proroka (radiallahu` anhum) będący ludźmi wielkiej mądrości i intelektu podporządkowali się całkowicie, ponieważ wiedza Proroka napływała z niebios i jemu został objawiony Qur'an.

Cokolwiek towarzysze Proroka robili, Allah był z nich zadowolony a oni byli zadowoleni z Allaha. W ślady Sahabah podążyli ich uczniowie (Tabi`iin), jak również następne pokolenie obfitujące w bogobojnych uczonych. Ich serca były wolne od jakiegokolwiek pożądania władczych pozycji, a dusze ich dalekie od samouwielbienia. Swój sukces widzieli jedynie w czci swego Pana. Ich studenci brali od nich wiedzę w tej zgodnej atmosferze, a ich serca i umysły były dalekie od podążania za namiętnościami. Uparte odrzucanie hadisów Proroka, które stało się tak powszechne wśród wielu muzułmanów późniejszych wieków, nie miało dawniej żadnego poparcia.

Znajdując werdykt jakiejkolwiek sprawy w Księdze Allaha i w Sunnie Jego Posłańca, ci pobożni przodkowie ostawali przy nim. Dopiero gdy owego orzeczenia nie znaleźli stosowali idźma[1] Ummy (wspólnoty), ponieważ nie jednoczy się ona w błędzie. Powiedzenie to oparte jest na następującym hadisie:

"Zaprawdę, Allah nigdy nie zjednoczy tej Ummy na złej drodze." (at-Tirmidhi: 2269).

Nie mogąc znaleźć Idźma, porównywali sprawę z Księgą Allaha i Sunną używając qijas[2], szczerze starając się przy tym dojść do orzeczenia Szarija. Wyciąganie w ten sposób wniosków zwane jest Idźtihad. W ten sposób niektórzy uczeni podjęli właściwe decyzje, inni zaś błędne. Nadal jednak zasługiwali na nagrodę, gdyż Prorok powiedział, co w przybliżeniu znaczy:

"Ktokolwiek podejmie rozsądną decyzję (idźtihad), i będzie ona prawidłowa otrzyma dwie nagrody, a jeżeli będzie ona błędna otrzyma jedną nagrodę." (Sahih Bukhari, 9:450 / Sunan Abu Dałud, 3:3567)

Ci którzy podjęli błędne decyzje zostali przebaczeni z wielu powodów. Imam asz-Szaafi`i (rahimahullah), wspaniale to streścił w ar-Risalah (str. 219) pisząc: "Co do zaprzeczania dowiedzionego hadisu od Posłańca Allaha, mam nadzieję że nie będziemy tym obciążeni, jeżeli Allah zechce. I nie jest to (zaprzeczanie dowiedzionego hadisu) nikomu dozwolone, ale może być nieświadomy czegoś z Sunny i dlatego być przeciwnego zdania, nie świadomie przeciwstawiając się jej. Osoba może też przeoczyć jak również popełnić błędy w interpretacji Sunny."

Powody te są także opisane przez Szejcha Islamu Ibn Taimijah w "Raf ul-Malaam`anil-A`immat il-A`laam" gdzie zacytował usprawiedliwienia dla znanych uczonych pisząc: "Wiedz, że żaden spośród wielkich uczonych, którzy ogólnie byli zaakceptowani przez Ummę, umyślnie nie przeciwstawiał się czemukolwiek z Sunny Posłańca. Wszyscy z nich zdecydowanie godzili się z obowiązkiem naśladowania Posłańca."

Co do wypowiedzi innych ludzi, niektóre są przyjmowane, inne zaś winny być odrzucone. Wszystkie z wyjątkiem Proroka. Lecz gdy okaże się że czyjakolwiek wypowiedź jest sprzeczna z autentycznym Hadisem, wtedy uczony musi być usprawiedliwiony za to że nie zastosował się do niego. Powody tego mogą być następujące:

1. Nie wierzył że Prorok to powiedział.

2. Wydawało mu się że dany hadis odnosi się do innej sprawy.

3. Uważał że orzeczenie zostało odwołane.

Jednak usprawiedliwienie Imama nie jest usprawiedliwieniem jego uczniów, gdy prawda staję się oczywista lub zostaje im wytłumaczona. Jest to potwierdzone w wypowiedziach czterech Imamów (Abu Hanifah, Malik ibn Anas, Asz Szafii, Ahmad ibn Hanbal), którzy wyrzekli się ślepego naśladowania ich przez innych, zwanego taqliid. Wynikało to z ich wiedzy i pobożności, gdyż dali do zrozumienia że sami do końca nie pojęli Sunny.

Ich studenci przekazali od nich różne wypowiedzi, różnie ujęte, wszystkie jednak potwierdzające jedną rzecz:

Obowiązkiem jest postępowanie według hadisu, gdy jego autentyczność zostanie udowodniona, i porzucenie ślepego naśladowania opinii ludzi które są z nim sprzeczne.

Przykładem może być wypowiedź Abu Hanifah (rahimahullah). Powiedział do swego ucznia Abu Yusuf (rahimahullah):

"Biada tobie, o Abu Jaqub! Nie spisuj wszystkiego co usłyszysz ode mnie, ponieważ mogę mieć jakąś opinię jednego dnia, i porzucić ją następnego, potem mogę mieć opinię i porzucić ją następnego dnia." (Przekazane przez Abbas i ad-Duurii w `al-Tareekh / Ibn Mu`een, tom. 6, str.88)

Podobne wypowiedzi były także przyjęte przez resztę Imamów, którzy potwierdzili że:

"Jeżeli hadis jest autentyczny, to jest to ich Madhab (szkoła prawna)."

Ibn Hazm (rahimahullah) powiedział:

"Uczeni których ślepo naśladują odrzucili ślepe naśladowanie i zabronili swoim towarzyszom aby ich w ślepo naśladowali." (Al-lhkaam fee Usool il-Ahkaam (6/118))

Dlatego następcy Imamów nie akceptowali wszystkich ich wypowiedzi. Raczej odrzucali wiele z nich gdy prawda i Sunnah była im dowiedziona. Dlatego na przykład dwóch Imamów, Abu Yusuf i Muhammad ibn al-Hasan ash-Shaibaani, różnili się ze swoim Imamem Abu Hanifah w jednej trzeciej całego Madhabu (Haashiyah lbn `Aabideen (1/62), Istanbul edition).

Była to także praktyka późniejszych muzułmanów. Mimo że przynależeli do konkretnego Madhabu, nie powstrzymywało to ich od różnienia się od niego gdy znali dowód który przeczył opinii ich Imama. Przykładem jest Imam an-Nałałi który nie zgadzał się ze swoim Imamem asz-Szafi`i co do konieczności robienia Łuduu (ablucji) po jedzeniu mięsa wielbłądziego (Al-Madźmuu` (2/58 60) i Sharh Sahih Muslim (4/4849)).

Jednak ludzie późniejszych pokoleń zamknęli drzwi Idźtihad, zobowiązując ludzi do taqliid (ślepego naśladowania Imamów). Autor `Taqliid i Idźtihad` pisze:

"Zostało wywnioskowane z przedstawienia Wudźub Taqlid że wybieranie różnych werdyktów prowadzi do anarchii. Koniecznością jest dlatego stosowanie Taqlid Madhab (bezwarunkowe naśladowanie wybranego Madhabu), który został tak sformułowany i uporządkowany z uwagi na zasady (Usuul) i szczegóły (Furu`), że odpowiedzi na wszelkie pytania mogą być uzyskane...w ten sposób zapobiegając konieczności sięgania po zewnętrzne źródła. Ta wszechobejmująca właściwość, za mocą Allaha, znajduje się jedynie w czterech Madhabach (szkołach prawnych). Koniecznością jest dlatego przyjęcie jednego z czterech Madhabów." (Muhammad Maseehullah Khan Sherwani: Taqlid and Ijtihaad, str.13).

Nasi pobożni przodkowie traktowali ślepe naśladowanie jako podporządkowanie woli innym, oraz bezwarunkową akceptację ich opinii, za sprawę która w Islamie została odrzucona i potępiona, i nie przystaje żadnemu Muzułmaninowi ani Muzułmance postępować w ten sposób, jak tylko w przypadkach konieczności.

Dlatego Idźtihad nie może stać się czymś obcym w życiu Ummy, gdy był normą. Wiele czynników przyczyniło się do tej okropnej zmiany myślenia, które zniekształciło rozumowanie ludzi i odwróciło ich od właściwej drogi. Bez wątpienia, Diin (religia, wiara, droga) nie jest jedną z tych przyczyn. Raczej ich wspólny mianownik zbudowany jest na politycznych względach, ponieważ wielu władców obawiało się Idźtihad, który w ramach prawa Islamskiego jest na szczycie wolności słowa. Niektórzy władcy nie zapomnieli jakie problemy mieli z powodu Idźtihad. Czyż Fatła Imama Maalika (rahimahullah) nie zaszkodziła pozycji Abbasydzkim władcom, gdy wydał werdykt że rozwód pod przymusem jest nie ważny? Właśnie ta forma rozwodu została wprowadzona przez Abbasydów, mająca na celu zapewnienie przestrzegania Ba`ia (przysięgi przymierza). Pragnęli oni także aby ludzie postępowali według poszczególnych Madhabów, lecz uczeni byli temu przeciwni, i idea ta została przez nich skrytykowana. Al-Mansuur pragnął aby ludzie przyjęli Madhab Imama Malika, podczas gdy sam Imam Malik był jednym z pierwszych którzy się tego wyrzekli, mówiąc:

"O władco wiernych! Nie rób tego, gdyż ludzie mają wcześniejsze wypowiedzi,  słyszeli Hadisy i narracje. Tak więc ludzie zaakceptowali to co do nich dotarło i postępowali według tego, zaakceptowali także różnice które istniały pomiędzy Towarzyszami Proroka jak również innymi. Odwrócenie ludzi od ich wierzeń jest bardzo trudne, tak więc pozostaw ludzi takimi jacy są i pozwól ludziom różnych terytoriów samym wybierać." (al-lntiqaa` fee Fadlith-Thalaathatil-A`immatil-Fuqaha of lbn `Abd ul-Barr (str. 41) / al-Madkhal fee al-Ta`reef bil-Fiqh al-Islaamee by Muhammed Shalabee.)

Po tych szlachetnych ludziach nastąpili jednak uczeni którzy odpowiedzieli na życzenia władców, ponieważ ich troska zmalała a ich zdecydowanie osłabło. Obstawali oni jedynie przy tym czego się nauczyli za dzieciństwa nie wykazując żadnej gorliwości. Zadowolili się okruszkami które spadły ze stołu ich przodków. Ich własna niezdolność nakłoniła ich do myślenia iż po czwartym wieku, Ummah Muhammada stała się nieużyteczna, i w ten sposób władcy którzy obawiali się Idźtihad osiągnęli swoje pragnienia. Poprzez nieudolność uczonych i ignorancję przeciętnych ludzi, drzwi Idźtihad zostały zamknięte.

Ibn Khaldun powiedział:

"Gdy pojawiły się obawy że Idźtihad mógłby zostać przypisany nie odpowiednim ludziom, oraz tym na których opiniach nie polegano, stwierdzono że stało się to czymś do czego ludzie nie byli już zdolni. W zamian zwrócili ludzi ku taqliid, ostrzegając przed akceptowaniem od więcej niż jednego Imama, gdyż byłyby to kpiny. Tak więc pozostało tylko przekazywać Madhaby, a każdemu ślepo naśladującemu trzymać się własnego Madhabu. Po tym jak zasady Madhabów zostały ustalone, a ich przynależność potwierdzona przekazami, dziś można osiągnąć Fiqh tylko tą drogą. Roszczenie Idźtihad zostało odrzucone i nie postępuje się według niego, a muzułmanie dzisiaj ślepo naśladują tych czterech Imamów." (Muqaddimah: Ibn Khaldoon, str. 448).

Gdy przeanalizujemy argumenty tych którzy nie dopuszczają Idźtihad, nie znajdziemy w nich, od dnia gdy zamknęli oni wrota aż po dzień dzisiejszy, ani jednego dowodu opartego na Szarija, Koranie, Sunnie, czy też na Idźmaa`. Nic tylko wypowiedzi że ich uczeni zamknęli wrota do Idźtihad, obawiając się że Ummah wpadnie w błąd i nieporozumienia. Zbłądziliby naśladując pretendentów Idźtihad którzy nie posiadali wymaganej wiedzy i bogobojności. W ten sposób zdemoralizowali religię, a bawiąc się jej orzeczeniami doprowadziliby do anarchii w religii. Szejch Muhammad al-Haamid mówi:

"Aby zapobiec tym pretendentom Idźtihad którzy nie należą do jej ludzi i wynikającej rozległej anarchii religijnej, tak jak stało się z poprzednimi narodami, bogobojni uczeni postanowili zamknąć te wrota jako miłosierdzie dla Ummy, aby nie popadła w błąd i nieporozumienia." (Luzuum Ittibaa` Madhaahib il-Aimmah: Muhammad al-Haamid (str. 10))[3]

Takie stwierdzenie mija się z prawdą, a gdyby było jej choć źdźbło, Allah poprowadziłby muzułmanów do niej, ponieważ wie On co dla ludzi jest pożyteczne w religii i sprawach świeckich, jak również co im zaszkodzi. A zatem Allah nie pozostawił żadnej części naszego życia nie obejmując jej nakazem lub zakazem, przekazanym przez Posłańca Allaha (sal allahu alejhi ła sallam).

Prorok Muhammad powiedział:

"Nie zostawiłem niczego co Allah wam nakazał aby wam tego nie nakazać, nie zostawiłem też niczego co On wam zabronił aby wam tego nie zabronić." (Przekazane przez ash-Shaafi`i w Sunan (1/14) oraz ar-Risaalah (str. 87, 93)) [4]

Czy jest do pomyślenia że Allah subhanahu ła ta'ala, znając jakiekolwiek niebezpieczeństwo lub zło dotyczące wszystkich i powodujące zamieszanie, które ma otaczać muzułmanów przez pokolenia i powodować anarchię w religii, nie poinformowałby ich o tym i ich ostrzegł? Jakże daleki Allah jest od tego!

"Twój Pan nigdy nie zapomina!" (Qur'an: 19:64)

Wystarczy mieć świadomość, że Allah wiedząc o niebezpieczeństwie dadżdżala (antychrysta), czekającym tylko jedną generację Muzułmanów, ostrzegł nas wszystkich poprzez ostatniego Proroka i Posłańca. Faktycznie każdy Prorok ostrzegł swój naród przed tym jednookim kłamcą.

Posłaniec Allaha powiedział:

"Nie było Proroka aby nie ostrzegł swojego narodu przed jednookim kłamcą, zaprawdę on jest jednooki a wasz Pan nie jest jednooki, i napisane jest pomiędzy jego oczami 'kaafir' (niewierzący)" (Przekazał Imam Bukhari (Fath ul-Baari: 13/91), Imam Muslim (Sharh Sahih Muslim, an-Nawawee: 18/59) oraz at-Tirmidhi (Shaakir: 4/156)).

Prorok Muhammad poinformował jednak naszą wspólnotę o szczegółach nieznanych poprzednim narodom. Powiedział on:

"Czy nie przekazać wam coś o dadżdżalu czego żaden inny Prorok nie powiedział swoim ludziom; zaprawdę on jest jednooki i przyniesie podobieństwo Raju i Ognia, a to co on nazywa Rajem jest ogniem." (Przekazane przez Bukhari (Fath ul-Baari: 13/90) oraz Muslim (Sharh Sahih Muslim, an-Nawawee: 18/62)).

To nieszczęście które dotknie tylko jedno pokolenie Muzułmanów, jest opisane w tylu Hadisach że osiągają one poziom mutałatir[5] . Jak jest więc możliwe że nie znajdujemy w Sunnie Posłańca, ani jednego wspomnienia o tej rzekomej anarchii w religii która niby ma odsunąć Muzułmanów od właściwej drogi? Czyż nie wskazuje to, że tak naprawdę jest to tylko preparowanie kłamstw o religii Allaha, fałszywa mowa o Allahu i kłamanie o Posłańcu Allaha (salallahu alejhi ła sallaam)? Mając na uwadze że to rzekome błądzenie i nieporozumienie które ma być spowodowane poprzez otwarcie wrót Idźtihad i pozostawienie ich otwartych przez wieki, byłoby większą fitną niż dadżdżal.

Błąd ten jest obalony przez Hadis Proroka który powiedział:

"Nie istnieje, od stworzenia Adama do ustanowienia Godziny (Sądu Dnia Ostatecznego) stworzenie (w innej narracji: sprawa), bardziej poważna niż dadżdżal." (Przekazane przez Muslim (Sharh Sahih Muslim / an-Nawawee: 18/86) oraz przez Ahmada.)

Imam an-Nałałi powiedział: "Oznacza to spowodowanie większego nieszczęścia i mające większą siłę".

Podsumowując pragnę przytoczyć co `Amr ibn Qajis as-Salkuuni przekazał od `Abdullaah ibn `Amr:

"Wyszedłem z moim ojcem w delegacji do Muałija, i usłyszałem człowieka opowiadającego ludziom: `Ze znaków Godziny (Dnia Sądu Ostatecznego) jest to że nikczemnicy zostaną wywyższeni w pozycjach a dobrzy poniżeni, oraz że postępowanie zostanie ukryte a mowa będzie okazywana, oraz że `Mathanat` będą czytane wśród ludzi a nikt z pośród nich nie będzie starał się ich zmienić ani krytykować.` Padło pytanie: `Co to są `Mathanat`? Odpowiedział: `Te rzeczy które są zapisane poza Księgą Allaha, Azza ła Dźall`" (Przekazane przez al-Haakim (4/554-555)) [6]

[1] Idźmaa`: Jednomyślna zgoda Sahabah lub uczonych, w kwestii prawa Islamskiego.

[2] Qijaas: Analogiczne wyciąganie wniosków z praw Islamskich. Nowe prawa są porównywane z wcześniejszymi prawami, na podstawie podobieństw w ich przyczynach.

[3] Ta troska jest bezzasadna ponieważ Allah obiecał chronić religię, i tylko On dostarczy środków jej ochrony, jak powiedział Posłannik: "Ta `Ilm (wiedza, religia) będzie przenoszona przez wiarygodnych każdej generacji. Negując tahriif (zmiany) tych którzy wykraczają poza granice, fałszywe przypuszczenia kłamców, oraz ta`łiil (fałszywe interpretacje ludzi nieświadomych)." (Przekazane przez al-Baihaqi, uwierzytelnione przez Szejha al-Albani w Mishkat no.248)

[4] Al-Baihaqi zacytował to z swojej Sunan (7/76) od ash-Shaafi`i. Przekazane także przez al-Khateeb al-Baghdaadee w al-Faqeeh wal-Mutafaqqih (1/93) i przez at-Tabaraanee. Szejch al-Albaanee potwierdził że jest to Hadis  Sahih, także Szejch Ahmad Shaakir w notatkach do ar-Risaalah

[5] Hadith który jest przekazany przez grupę ludzi w każdym stopniu łańcucha przekazujących (Sanad). 

[6] Według niego, Isnaad (łańcuch przekazujących narrację) tego hadisu jest Sahih. Adh-Dhahabi zgodził się z nim także al-Albaani który powiedział, "Mimo że jest mawquf to nadal jest oceniany jako marfuu`, ponieważ dotyczy sprawy świata niewidzialnego, o którym nie można mówić według własnej opinii.

Przeczytaj także
> Dozwolony i zakazany Taqliid
> Opinie Imamów na temat taqliid
> Uczeń między dwoma skrajnościami