W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Koncepcja Boga w Islamie
Wstęp
Wiadomo, że w każdym języku występuje jeden lub więcej
terminów używanych dla określenia Boga czy też pomniejszych
bóstw. Inaczej jest z wyrazem Allah. Allah jest arabskim
imieniem własnym jedynego, prawdziwego Boga. Jemu też ono
wyłącznie przysługuje. Termin Allah nie występuje w liczbie
mnogiej ani w innych rodzajach gramatycznych. Jest to termin
wyjątkowy w porównaniu ze słowem bóg mogącym przyjmować
liczbę mnogą -bogowie, albo rodzaj żeński-bogini. Warto
zauważyć, że Allah jest imieniem własnym Boga w języku aramejskim,
który był pokrewny arabskiemu i był językiem Chrystusa (PzN
- Pokój z Nim). Imię to znajduje się w Księdze Daniela (3:15/
4:5/ 6:7,12) w oryginalnym Aramejskim przekładzie tej części
Biblii.
Idea jedynego, prawdziwego Boga jest odbiciem
jedynej w swoim rodzaju koncepcji, którą Islam łączy z Allahem.
Dla muzułmanina Allah jest wszechmocny, jest Stworzycielem
i Panem wszechświata, oraz każdej znanej i nieznanej formy
życia w nim istniejącej. Nie jest do nikogo podobny i niczego
nie można z Nim porównać.
Prorok Muhammad (PzN) został zapytany przez swoich współczesnych
o Allaha; odpowiedź nadeszła bezpośrednio od samego Allaha
w formie krótkiego rozdziału Koranu, wyrażającego istotę Boskiej
jedności oraz credo monoteizmu. Jest to rozdział al-Ichlas
(szczerość wiary), w którym czytamy:
"W imię Boga Miłosiernego, Litościwego! 'Mów: On
jest Allahem jedynym Allahem Wiekuistym! Nie zrodził nikogo
ani też. nie został zrodzony, a nikt nie jest Jemu równy'"
(Koran, 112:1-4).
Kim jest Allah?
Niektórzy nie-muzułmanie twierdzą, że Allah w Islamie jest
bogiem surowym i okrutnym, żądającym bezwarunkowego posłuszeństwa.
Nic nie może być dalsze od prawdy, niż takie stwierdzenie.
Wystarczy wiedzieć, że prawie wszystkie sto czternaście sur
(rozdziałów) Koranu, z wyjątkiem jednej, zaczynają się od
słów:
W imię Allaha Miłosiernego, Litościwego!
W jednym z hadisów Prorok (PzN) przekazuje nam:
"Allah jest bardziej kochający i łagodny, niż matka
dla swojego ukochanego dziecka."
Ale
Allah jest także sprawiedliwy. Stąd złoczyńcy i grzesznicy
muszą zostać ukarani, a ludzie cnotliwi zasłużą na łaskę i
hojność Allaha. W istocie cecha Bożego Miłosierdzia w pełni
wyraża się w innym atrybucie Allaha, jakim jest Sprawiedliwość.
Ludzie cierpiący za życia dla Allaha oraz ci, którzy dręczą
i wyzyskują innych, nie zostaną jednakowo potraktowani przez
ich Pana. Oczekiwanie równego ich traktowania byłoby równoznaczne
z negacją prawdziwej wiary w odpowiedzialność człowieka w
przyszłym życiu, oraz odrzuceniem pobudek do moralnego i cnotliwego
życia na tym świecie. Wyraźnie i wprost mówią o tym następujące
wersety Koranu:
"Zaprawdę, ludzie bogobojni znajdą u swego Pana
Ogrody szczęśliwości! Czyż my potraktujemy tych, którzy
się poddali, całkowicie tak jak grzeszników. Cóż z wami?
Jak sądzicie?"
(Koran, 68:34-35).
Islam nie pozwala przedstawiać Boga w jakiejkolwiek formie
ani ukazywać Go jako obdarzającego łaską jakiejkolwiek jednostki
albo narodu, z powodu ich dobrobytu, siły lub rasy. On stworzył
wszystkie istnienia ludzkie jako równe. Ludzie mogą się wyróżnić
i zyskać Jego łaskę tylko poprzez cnotę i pobożność.
Koncepcje mówiące, że Allah odpoczywał siódmego dnia stworzenia,
że zmagał się z jednym ze swych żołnierzy, że jest zawistnym
intrygantem przeciwko ludzkości, że wcielał się w jakąkolwiek
ludzką postać, są bluźnierstwem z muzułmańskiego punktu widzenia.
Posługiwanie się jedynym w swoim rodzaju imieniem Allah,
jako imieniem Boskim dowodzi znaczenia, jakie Islam przywiązuje
do czystości wiary w Allaha, która jest istotą posłannictwa
wszystkich proroków (PzN). Dlatego Islam uważa łączenie jakiegokolwiek
innego bóstwa lub osobowości z Allahem za grzech śmiertelny,
którego Allah nigdy nie przebaczy, choć może przebaczyć wszystkie
inne grzechy.
Stwórca musi mieć inną naturę niż rzeczy stworzone; posiadając
tę samą naturę, byłby ograniczony w czasie, więc musiałby
zostać przez kogoś stworzony. Stąd zaś wynika, że nikt nie
jest taki jak On. Jeśli Stwórca nie jest ograniczony w czasie,
musi być wieczny. Ale jeśli jest On wieczny, nie może posiadać
uprzedniej, sprawczej przyczyny; a jeśli Jego istnienie niczym
nie zostało wywołane, nic poza Nim samym nie każe jej kontynuować,
to oznacza, że musi On być samowystarczalny. Ponieważ trwanie
Jego własnego istnienia nie zależy od niczego innego, istnienie
to nie ma końca. Stwórca jest przez to wieczny i nieśmiertelny.
On jest początkiem i końcem.
Jest On samowystarczalny oraz istnieje sam przez siebie,
jeśli użyjemy koranicznego terminu AI-Kajjum. Stwórca kreuje
nie tylko w ten sposób, że powołuje rzeczy do życia. On je
także zachowuje przy życiu i pozbawia egzystencji, i jest
ostateczną przyczyną wszystkiego co im się zdarza. Allah jest
stworzycielem wszystkiego. On jest strażnikiem każdej rzeczy.
Do niego należą Klucze niebios i ziemi. I nie ma żadnego stworzenia,
które by pełzało po ziemi, a nie było zaopatrzone przez Allaha.
On zna miejsce ich przebywania i kryjówki.
Atrybuty Allaha
Jeśli Stwórca jest wieczny i nieśmiertelny,
Jego atrybuty muszą być również wieczne i nieśmiertelne. Nie
może On postradać Swoich atrybutów, ani też nabyć nowych.
Wynika stąd, że posiada On cechy absolutne. A czy nie mogłoby
istnieć więcej niż jeden tylko Stwórca, posiadający absolutne
atrybuty? Czy może być, na przykład, dwóch wszechmocnych stwórców?
Wystarczy chwilę pomyśleć, aby stwierdzić, że nie jest to
możliwe. Koran przytacza ten argument w następujących wersetach:
"Allah nie przybrał Sobie syna ani nie było z Nim
żadnego boga; bo wówczas każdy bóg zabrał by to, co stworzył,
a niektórzy z nich wznieśliby się ponad innych."
(Koran, 23:91)
"...A gdyby na niebie i ziemi poza Allahem byli
inni bogowie, to one (niebo i ziemia) uległyby zniszczeniu."
(Koran, 21:22).
Jedność Allaha
Koran przypomina nam, że wszyscy rzekomi
bogowie są fałszywi. Będzie im zadane pytanie:
"Gdzież są ci, którym oddajecie cześć poza Allahem?
Czy oni wam pomagają albo czy pomagają samym sobie?"
(Koran, 26:92-93).
Czcicielom ciał niebieskich cytuje się historię Abrahama(PzN):
"A kiedy okryła go ciemna noc, zobaczył gwiazdę
i powiedział: 'To jest mój Bóg!' Ale kiedy zniknął na zachodzie,
powiedział: 'Jeśli mój bóg nie poprowadzi mnie drogą prostą,
to z pewnością będę należał do ludzi błądzących!' A kiedy
zobaczył słońce wschodzące, powiedział: 'To jest mój Bóg,
On jest największy' Lecz kiedy ono zaszło, powiedział: 'O
ludu mój! Ja nie jestem winien tego, że wy Jemu doda-jecie
współtowarzyszy! Oto, kierowałem swoje oblicze ku Temu,
który stworzył niebiosa i ziemię, jako prawdziwie wierzący;
ja nie należę do bałwochwalców'" (Koran, 6:76-79).
Postawa wierzącego
Aby być muzułmaninem, to znaczy poddanym
Allahowi (muslim), należy uwierzyć w jedność Allaha, w tym
sensie by uznać Go za jedynego Stwórcę, Opiekuna i Żywiciela.
Ale sama wiara (w to, co nazwano później Tałhid ar-Rububija)
nie jest wystarczająca. Należy tu dodać sformułowanie Tałhid
al-Uluhija. Uznaje się przez nie, że tylko Allah zasługuje
na cześć, i nic należy przyjmować za przedmiot kultu, żadnych
innych rzeczy ani istot.
Zdobywszy wiedzę o jednym, prawdziwym Allahu, człowiek będzie
w Niego nieustannie wierzyć i nic nie będzie w stanie doprowadzić
go do odrzucenia tej prawdy. Gdy wiara wniknie do ludzkiego
serca, spowoduje pewien stan umysłu, którego wynikiem będą
czyny. Takie stany umysłu i czyny, potraktowane łącznie, są
dowodem prawdziwej wiary. Prorok (PzN) powiedział:
"Wiara jest tym, co utrwala się mocno w sercu i znajduje
dowody w czynach."
Przede wszystkim wśród stanów umysłowych, w jakich znajduje
się człowiek, przewodzi uczucie wdzięczności dla Allaha, które
może być nazwane istotą kultu (ibada). Uczucie wdzięczności
jest tak ważne, że niewierzący może być nazwany kafir, co
znaczy: ktoś, kto zaprzecza prawdzie, a także ktoś, kto jest
niewdzięczny.
Wierzący kocha Allaha i jest Mu wdzięczny za Jego dary. Składa
Mu dowody swojej wdzięczności, mając zarazem świadomość, że
jego dobre uczynki-zarówno w sensie fizycznym, jak i psychicznym-są
zupełnie niewspółmierne do otrzymanych Bożych łask. Człowiek
pozostaje zawsze w niepewności, czy Allah go nie ukarze, na
tym albo na tamtym świecie. Obawia się Allaha, poddając się
Mu i służąc z wielką pokorą. Nie może być w takim stanie umysłu,
nie myśląc cały czas o Allahu. Tak więc wspominanie Allaha
jest życiową siłą wiary, bez której słabnie i obumiera.
Koran próbuje rozwijać uczucie wdzięczności poprzez częste
powtarzanie atrybutów Allaha. Atrybuty te wymienione są łącznie
w następujących wersetach Koranu:
"On jest Bogiem i nie ma bóstwa oprócz Niego! On
zna to, co jest skryte przed istotami stworzonymi i to,
co jest widzialne. On jest Miłosierny i Litościwy! On jest
Allahem i nie ma bóstwu oprócz Niego. Władca Przenajświętszy,
Zbawca, wierny, Zachowujący prawdę, Potężny, Przemożny i
Wzniosły! Chwała nich będzie Allahowi, On jest ponad to
wszystko, co Mu do dają jako współtowarzyszy! On jest Allahem!
Stworzycielem, Twórcą, Który nadaje kształty! jemu się należą
najpiękniejsze imiona! Jego to chwałę głoszą wszystkie stworzenia,
które są w niebiosach i na ziemi! On jest Potężny i Mądry!"
(Koran, 59:22-24).
"Allah! Nie ma bóstwa oprócz Niego-Żyjącego, Istniejącego!
Nie chwyta Go drzemka ani sen. Do Niego należy to, co jest
w niebiosach, i to, co jest na ziemi! A któż się będzie
u Niego wstawiał inaczej, jak za Jego zezwoleniem? On wie,
co było przed nimi, i On wie, co będzie po nich, oni nie
pojmują z Jego wiedzy niczego, oprócz tego, co On zechce.
Jego tron jest tak rozległy jak niebiosa i ziemia, a panowanie
nad nimi Go nie nuży. On jest Wyniosły, Ogromny!"
(Koran, 2: 255).
"O, ludzie Księgi! Nie przekraczajcie granic Waszej
religii, a o Allahu prawdę tylko mówcie! Jezus Chrystus,
syn Marii, jest tylko posłańcem Allaha i Jego Słowem, które
Allah złożył Marii i Duchem. pochodzącym od Niego. Wierzcie
więc w Allaha i Jego posłańców i nie mówcie: 'Trójca!'.
Zaprzestańcie! Tak będzie lepiej dla was, gdyż Allah jest
tylko jednym Bogiem! Chwała Mu! On-jest zbyt wyniosły by
mieć syna!" (Koran, 4:171 )
|