W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Niewiara, innowacje i odstąpienie od właściwego zrozumienia
Islamu
Tytuł: Irszâd-us-Sârî ila Tawdîh Szarh-us-Sunnah
lil Barbahâri
Autor: Szeich Ahmad ibn Yahya an-Nadżmi
Z angielskiego tłumaczył: Abu Anas Lechistani
Imâm Abu Muhammad bin Khalf al-Barbahârî (zmarł
w 329 H) powiedział:
"...ten kto przeczy Towarzyszom Wysłannika
Allaha, sal allahu alejhi ła sallam, w jakiejkolwiek kwestii
Religii, ten popadł w niewiarę."
Szeich Ahmad ibn Yahya
an-Nadżmi objaśnił:
"Autor często używa takiego sformułowania, lecz słowa
te trzeba rozumieć w jeden z trzech sposobów.
1. Może to znaczyć, że ktokolwiek przeczy fundamentom wiary
lub religii, ten popadł w niewiarę,
2. bądź miał na myśli, że takie postępowanie może prowadzić
do niewiary,
3. lub też miał na myśli mniejszą niewiarę (kufr-asghar)
[która nie wyklucza z Islamu].
Nie każdy, kto sprzeciwia się temu, czego trzymali się
Towarzysze Wysłannika (sall allahu `alejhi ła sallam), popada
w niewiarę, która go wyklucza z Islamu - nie takie jest
kredo Ahl-us-Sunnah wal-Dżam`ah. Gdy Anas ibn Mâlik (radi
allahu `anh) przybył do Medyny, będąc już starcem, powiedział:
"Nie poznaję nic [z tego co wy robicie] do czego byłem
przyzwyczajony [za czasów Proroka], z wyjątkiem modlitwy,
a i modlitwę odkładacie poza jej właściwy czas."
Mimo to, nie uznał on ich za niewiernych, i nikt z ludzi
Sunny nie zrozumiał jego stwierdzenia jakoby miało znaczyć,
że ludzie za jego czasów stali się niewiernymi.
Tak więc zdanie, "...ten kto przeczy Towarzyszom
Wysłannika Allaha, sal allahu alaihi ła sallam, w jakiejkolwiek
kwestii Religii, ten popadł w niewiarę..."
należy rozumieć zgodnie z powyższym, ponieważ kredo Ahl-us-Sunnah
jest, że nie uznają Muzułmanina który grzeszy za niewiernego,
chyba że dopuszcza się wielkiego Szirk, bądź też przeczy
werdyktom Islamskim, co do których istnieje jednomyślna
zgoda, bądź też naśmiewa się z religii [wiedząc że to z
czego się naśmiewa jest częścią religii] lub jej ludzi,
i tym podobne. Ahl-us-Sunnah nie uznają nikogo za niewiernego,
nawet jeśli popełni wielki grzech, nawet jeśli uparcie grzeszy
i umieraja w grzechu. Taka jest wiara udowodniona w Księdze
i Sunnie." (Irszâd-us-Sârî ila Tawdîh
Szarh-us-Sunnah lil Barbahâri, [engl. trans. point no. 5],
słowa w kwadratowych nawiasach są słowami tłumacza, Abu
Anas bin Marian)
Warto też przytoczyć następujący hadith, jako dowód na to
co objaśnił Szeich Amed bin Yahya an-Nadżmi.
Przekazał 'Umar bin Al-Khattâb:
"Za życia Proroka (sall allahu `alejhi
ła sallam) był mężczyzna, który miał na imię 'Abdullâh
i przezywano go "Osioł"; rozśmieszał on Wysłannika
Allâha. Prorok wychłostał go, ponieważ pił (alkohol). Pewnego
razu ponownie przyprowadzono go do Proroka pod takim samym
zarzutem i wymierzono mu karę chłosty. Na to jakiś mężczyzna
spomiędzy powiedział: "Allâhu, przeklnij go! Jakże często
go przyprowadzano (do Proroka pod tym zarzutem)!" Prorok
odpowiedział: "Nie przeklinaj go, albowiem na Allâha,
wiem, że miłuje Allâha i Jego Wysłannika." (Sahih
al-Buchari, Księga 86 (Al-Hudûd), nr. 6780,
pol. tłum. Madżida Sza'ban)
Przekazał Abû Hurairah:
"Przyprowadzono do Proroka (sall allahu
`alejhi ła sallam) pijanego mężczyznę i nakazał wymierzyć
mu karę chłosty. Jedni z nas uderzali go rękoma, drudzy butami,
inni ubraniem (skręconym niczym bat). Kiedy pijak wyszedł,
jakiś mężczyzna powiedział: "Co się z nim dzieje?!
Oby Allâh go pohańbił!" Wysłannik Allâha odpowiedział:
"Nie pomagaj szatanowi przeciw swemu bratu (w islamie)." (Sahih
al-Buchari, Księga 86 (Al-Hudûd), nr. 6781,
pol. tłum. Madżida Sza'ban)
|
