W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Wiara Ahlus Sunna
łal Dżama`ah odnośnie Sahaba
Autor: Szeich `Abdul-Muhsin Al-`Abbâd
Źródło: Biuletyn Islamskiego Uniwersytetu Medyńskiego
(Numer 2 z czwartego roku) Szałłal 1391H
Z angielskiego tłumaczyła: Fatima Filipiak
Allâh, z powodu swojego miłosierdzia i dobroci dla Swoich
niewolników i z powodu Swojej łaski dla nich, zesłał do nich
Wysłannika spośród nich samych, aby zakomunikować im Wiadomość
od Pana i poprowadzić ich do wszystkiego, co da im korzyść
oraz ostrzec ich przed wszystkim, co im zaszkodzi. I zaprawdę,
Prorok (pokój z nim) wypełnił swój obowiązek niosąc Posłanie
w najbardziej kompletny i doskonały sposób - dlatego kierował
swoją ummę (wspólnotę) do wszystkiego, co dobre
i ostrzegał ich przed złem. Allâh wybrał ludzi, którzy byli
najlepsi z tego narodu, który jest najlepszym narodem ze wszystkich,
ludzi, którzy towarzyszyli [Prorokowi Muhammadowi] i czerpali
od niego wiedzę. Dlatego Allâh uhonorował ich pozwalając im
towarzyszyć Swojemu Prorokowi. I wyszczególnił ich w tym ziemskim
życiu, tak, że mogli go zobaczyć i słyszeć jego hadisy bezpośrednio
z jego wspaniałych ust. To jest hojność Allâha, którą obdarza
tego, kogo chce. A Allâh posiada największe dary.
I, zaprawdę, Towarzysze przekazali od Wysłannika Allâha,
to, co zostało mu zesłane w formie wskazówek w najbardziej
kompletnej i doskonałej formie. Dlatego będą mieli największe
nagrody, z powodu tego, że towarzyszyli Wysłannikowi Allâha,
walczyli w Dżihadzie razem z nim i z powodu ich szlachetnych
uczynków w szerzeniu islamu.
Będą też mieli taką samą nagrodę, jak ci, którzy przyszli
po nich, ponieważ służyli jako pośrednicy między nimi, a Wysłannikiem
Allâha. To dlatego:
"Ktokolwiek nawołuje do drogi prostej,
będzie miał taką nagrodę jak ta, na którą zasłużyli ci, którzy
będą uczestniczyć w tym nawoływaniu, po nim. I to nie pomniejszy
ich nagrody." (Sahih Muslim i inni)[1]
To zostało ustanowione przez Proroka (pokój z nim) w hadisie
przekazanym przez Muslima w jego Sahih. Allâh pochwalił ich
w Swojej Wielkiej Księdze i Wysłannik Allâha pochwalił ich
w swojej czystej Sunnie. I to jest wystarczającą cnotą i honorem.
Allâh mówi (w znaczeniu słów):
{A z tych, którzy przybyli pierwsi
spośród muhadżirów i ansarów, i z tych, którzy poszli za
nimi w czynieniu dobra - Bóg jest zadowolony i oni są zadowoleni
z Niego. On przygotował dla nich Ogrody, gdzie w dole płyną
strumyki; oni tam będą przebywać na wieki. To jest osiągnięcie
ogromne!} (Surah At Taubah, 9:100)
I mówi (w znaczeniu słów):
{Muhammad jest posłańcem Allâha. Ci,
którzy są razem z nim, są gwałtowni wobec niewiernych, a
miłosierni względem siebie. Widzisz ich kłaniających się
i wybijających pokłony, poszukujących łaski Allâha i Jego
zadowolenia. Ich znamię jest na ich twarzach, od śladów
wybijania pokłonów. Taka jest ich przypowieść Torze i taka
jest och przypowieść w Ewangelii: "Są oni jak ziarno
zasiane, które wypuszcza kiełek i wzmacnia go, i staje się
twardy i trzyma się prosto na swoim źdźble, wprawiając w
podziw siewców" - to, żeby przez nich doprowadzić do
wściekłości niewiernych. Allâh obiecał tym spośród nich,
którzy uwierzyli i pełnili dobre dzieła, przebaczenie i
nagrodę ogromną.} (Surah Al Fath,
48:29)
W wypowiedzi Allâha odnośnie Sahaba: {to,
żeby przez nich doprowadzić do wściekłości niewiernych} znajduje
się najsurowszy nakaz, najostrzejsza groźba i najgorsze z
ostrzeżeń dla tych, którzy rozzłoszczą Sahaba, lub tych, którzy
mają nienawiść do nich w swoich sercach.
Allâh mówi (w znaczeniu słów):
{Nie jesteście wszyscy sobie równi:
ci, co rozdawali i walczyli przed zwycięstwem, będą na znaczniejszym
stopniu aniżeli ci, którzy rozdawali i walczyli o zwycięstwie.
Wszystkim obiecał Allâh rzeczy piękne. Allâh jest w pełni
świadomy tego, co czynicie!} (Sura
Al Hadid, 57:10)
Odnośnie rozdzielania zdobyczy wojennych, Allâh mówi (w znaczeniu
słów):
{To jest dla biednych muhadżirów, którzy
zostali wypędzeni ze swoich domostw i którzy zostali pozbawieni
swoich majątków, gdy poszukiwali łaski i zadowolenia Allâha
i starali się pomóc Allâhowi i Jego Posłańcowi. Oni są naprawdę
szczerzy.
A ci, którzy się umocnili w swoim domu i swojej wierze przed
nimi, miłują tych, którzy do nich wywędrowali, i nie znajdują
w swoich sercach żadnego pożądania dla tego, co tamtym zostało
dane. Oni dają im pierwszeństwo, nawet gdyby bieda była
ich udziałem. A ten, kto się uchroni przed skąpstwem własnej
duszy, będzie szczęśliwy.
A ci, którzy przyszli po nich mówią: "Panie nasz! Przebacz
nam i naszym braciom, którzy nas wyprzedzili w wierze! I
nie umieszczaj w naszych sercach urazy do tych, którzy uwierzyli!
Panie nasz! Ty zaprawdę, jesteś dobrotliwy, litościwy!}
(Sura Al Haszr, 59:8-10)
Pierwszy z wersetów Sury Al Haszr odwołuje się do Muhadżirinów[2].
Drugi zaś dotyczy Ansarów[3].
Trzeci werset odwołuje się do tych, którzy przyszli po Muhadżirinach
i Ansarach i szukają przebaczenia Allâha dla nich i proszą
Allâha, aby nie kładł w ich sercach nienawiści do Sahaby.
A ten, kto nie należy do żadnej z tych trzech grup i odstępuje
od nich wpada w jedną z pułapek szatana.
To dlatego `Aiszah (niech Allâh będzie z niej zadowolony)
powiedziała do `Urła Ibn Az Zubair odnośnie tych, którzy zdradzili
i zostali opuszczeni:
"Nakazano im szukać przebaczenia dla Towarzyszy Wysłannika
Allâha, ale (zamiast tego) znieważyli ich." Imam Muslim
przekazał te relację w ostatniej części swojego Sahih. Imâm
An Nałałi powiedział, wyjaśniając to, po nadmienieniu ajatu
w Surze Al Haszr: "Imam Malik używał tego jako dowodu
do swojego orzeczenia, że ten, kto znieważa Sahabę nie ma
prawa do łupów wojennych. To dlatego, że Allâh przeznaczył
ją tylko dla tych spośród ludzi, którzy przyjdą po Sahaba,
którzy szukają dla nich przebaczenia.
Imâm Ibn Kathîr powiedział w swoim tafsirze tego wersetu:
"Jak wspaniałe jest orzeczenie, które Imam Malik zaczerpnął
z tego ajatu, w którym Râfidhî (szyita) - ten, kto
znieważa Towarzyszy - nie ma części bogactwa z łupu wojennego
z powodu braku wyróżnienia się cechami tych, których Allâh
chwalił w Swojej wypowiedzi: {Panie nasz!
Przebacz nam i naszym braciom, którzy nas wyprzedzili w wierze!
I nie umieszczaj w naszych sercach urazy do tych, którzy uwierzyli!
Panie nasz! Ty zaprawdę, jesteś dobrotliwy, litościwy!}"
Z relacji Imrâna bin Husejna i Ibn Mas`ûda, Prorok
(pokój z nim) powiedział:
"Najlepsze spośród ludzkości jest moje
pokolenie, następnie ci, którzy przyjdą po nich, następnie
ci, którzy przyjdą po nich." (Sahih
al-Buchari i Muslim)[4]
Imâm Muslim przekazał z autorytetu Abu Hurajry, słowami:
"Najlepsi spośród mojego narodu (ummy) jest pokolenie,
do którego ja zostałem wysłany - następnie ci, którzy przyjdą
o nich, następnie ci, którzy przyjdą po nich."
Muslim również przekazał od `Aiszy, że powiedziała: "Pewnego
razu mężczyzna zapytał Proroka: "Którzy ludzie są najlepsi?"
Więc odpowiedział: "Pokolenie ludzi, w którym ja żyję
teraz, następnie drugie pokolenie następnie trzecie.""
Przekazane zostało także w dwóch Sahih (Buchariego i Muslima)
z relacji Abu Sa`îd Al-Chudri (niech Allâh będzie z niego
zadowolony), że Wysłannik Allâha (pokój z nim) powiedział:
"Przyjdzie czas, w którym grupa ludzi
będzie walczyć (w Dżihadzie) i będzie powiedziane: "Jest
tu ktoś pośród was, kto towarzyszył Wysłannikowi Allâha?"
(tzn. Sahaba). Oni odpowiedzą "Tak" i będzie im
dane zwycięstwo. Następnie przyjdzie czas, w którym grupa
ludzi będzie walczyć (w Dżihadzie) i będzie powiedziane: "Czy
jest pośród was ktoś, kto towarzyszył Towarzyszom Wysłannika
Allâha?" (tzn. Tabîn). Oni odpowiedzą "Tak"
i będzie im dane zwycięstwo. Następnie przyjdzie czas, w którym
grupa ludzi będzie walczyć (w Dżihadzie) i będzie powiedziane:
"Czy jest pośród was ktoś, kto towarzyszył tym, którzy
towarzyszyli Towarzyszom Wysłannika Allâha?" (tzn. Atbâ
At Tabîn). Oni odpowiedzą "Tak" i będzie im dane
zwycięstwo." (Sahih al-Buchari, Muslim
i inni)[5]
Ibn Battah przekazał z autentycznym łańcuchem relacji - wg.
Minhadż As Sunnah autorstwa Ibn Tajmijja - od Ibn Abbâsa (niech
Allâh będzie z niego zadowolony), że powiedział: "Nie
znieważajcie Towarzyszy Wysłannika Allâha, ponieważ jedna
godzina spędzona z Wysłannikiem Allâha przez jednego z nich
jest lepsza niż dobry uczynek jednego z was (robiony) przez
czterdzieści lat." W sformułowaniu przekazanym przez
Łak`î, "...lepsza niż dobry uczynek jednego z was (robiony)
przez całe życie."
A kiedy Sa`îd Ibn Zajd (niech Allâh będzie z niego zadowolony)
wymienił dziesięciu Towarzyszy, którym dana była dobra nowina
o (wejściu do) Raju, powiedział:
"Przysięgam na Allâha, spotkanie jednego
człowieka spośród nich z Wysłannikiem Allâha jest lepsze niż
uczynek jednego z was, nawet, jeśli wykonuje go przez długość
życia Noego[6]."
(Hadith Hasan, od Abu Dawûd i At-Trimidhi.)[7]
Dżabir zrelacjonował, że: "Ktoś raz powiedział do `Aiszy,
'Są ludzie, którzy dążą do poniżenia Towarzyszy Wysłannika
Allâha, nawet Abu Bakra i `Umara.' Więc powiedziała, 'A ty
nie jesteś z tego zadowolony? Ich uczynki skończyły się, ale
Allâh zechciał, aby ich nagroda się nie skończyła.'"
Ibn Al-Athîr nadmienił ten przekaz w swojej książce "Dżami-ul-Usûl".
Co dostarcza dowód, że to co powiedziała jest wypowiedzią
Proroka w autentycznym hadisie:
"Upadła osoba z mojej ummy
przyjdzie w Dniu Sądu z modlitwą, postem i zakât. Ale
również obraziła tę osobę, oczerniła tamtą, wzięła niesłusznie
pieniądze od tej, przelała krew tej i zbiła tą. Dlatego niektóre
jego dobre uczynki będą dane tej osobie, a niektóre tej. Zatem
jeśli jego dobre uczynki wyczerpią się przed tym jak odrobi
to, co zrobił przeciwko nim, weźmie ich grzechy i będzie nimi
obciążony. A wtedy zostanie wrzucony do ognia piekielnego."
(Sahih Muslim i inni)[8]
Al-Buchari przekazał w swoim Sahih, z autorytetu Abu Sa`îda
Al-Chudri (niech Allâh będzie z niego zadowolony), że Prorok
(pokój z nim) powiedział:
"Nie znieważajcie moich Towarzyszy! Ponieważ jeśli jeden
z was miałby rozdać złoto rozmiaru góry Uhud jako jałmużnę,
nie równałoby się to jednej mudd[9] jednego z nich lub nawet połowy."
Muslim przekazał w swoim Sahih, z autorytetu Abu Hurajry
(niech Allâh będzie z niego zadowolony), że Prorok (niech
Allâh obdarzy go pokojem i błogosławieństwem) powiedział:
"Nie znieważajcie moich Towarzyszy! Nie znieważajcie
moich Towarzyszy! Ponieważ, na Tego, w Którego Ręku jest moja
dusza, jeśli ktoś z was miałby rozdać złoto rozmiaru góry
Uhud jako jałmużnę, nie równałoby się to mudd jednego
nich lub nawet połowy."
Przekazał również od Abu Sa`îda (niech Allâh będzie z niego
zadowolony) ze sformułowaniem:
"Nastąpiła sprzeczka pomiędzy Chalidem Ibn Al-Łalîd
a Abdur-Rahmanem Ibn Auf, i tak Chalid znieważył go. Dlatego
Wysłannik Allâha (pokój z nim) powiedział: "Nie znieważajcie
nikogo moich Towarzyszy, ponieważ jeśli jeden z was miałby
rozdać złoto rozmiaru góry Uhud jako jałmużnę, nie równałoby
się to mudd jednego z nich lub nawet połowie.""
Więc jeśli Miecz Allâha, Chalid Ibn Al-Łalîd i inni, którzy
przyjęli Islam po Traktacie w Hudajbijah nie mogą mieć tak
wielkiej ilości dobrych uczynków w porównaniu z małą ilością
wykonaną przez Abdur-Rahman Ibn Auf i innymi, którzy przyjęli
Islam wcześniej - nawet, jeśli wszyscy z nich mieli zaszczyt
towarzyszenia Prorokowi - więc jak ma się to do tych, którzy
nie zostali uhonorowani byciem spośród Towarzyszy?
Zaprawdę, dystans jest wielki i, zaprawdę różnica jest ogromna!
Jak daleko jest ziemia od nieba, a raczej jak daleko jest
siódmy (najniższy) poziom ziemi od siódmego (najwyższego)
poziomu nieba! To jest hojność Allâha, którą obdarza tych,
których chce, A Allâh posiada największe dary!
To są niektóre, z wersetów Koranu i hadisów Proroka (pokój
z nim), które dostarczają dowód na cnotę najlepszych ludzi,
którzy nie istnieli wcześniej i nie będą istnieć później.
Niech Allâh będzie z nich zadowolony.
Wszyscy z Towarzyszy Wysłannika Allâha są wiarygodni, na
podstawie tego, że Allâh o potwierdził ich wiarygodność i
że ich wychwalił, jak również wychwalił ich Posłańec Allâha.
An-Naławi powiedział w At-Taqrîb, co As-Sujuti wyjaśnił w
swoim 'Tadrîb Ar-Râwi':
"Wszyscy Towarzysze są godni zaufania - ci, którzy byli
zamieszani w nieszczęścia (fitan) i ci inni - wg. zgody
uczonych."
Al-Hâfidh Ibn Hadżar powiedział w Al-Isâbah:
"(Uczeni) Ahlus-Sunnah jednomyślnie zgodzili się, że
wszyscy z nich (Sahabah) są godni zaufania i nikt się
temu nie sprzeciwił oprócz paru dewiantów spośród innowatorów."
Dlatego też, nie ma szkody w nie znaniu [imienia] Towarzysza
w łańcuchu narracji. Zatem jeśli, Tabî`i[10]
mówi: "Z autorytetu człowieka, który towarzyszył Prorokowi..."to
nie wpływa to na przekaz. To dlatego, że nie znanie Towarzyszy
(w łańcuchu) nie powoduje szkody, ponieważ wszyscy są godni
zaufania.
Al-Chatib Al-Baghdadi powiedział w swojej książce
'Al-Kifajah':
"Nie postępuje się według hadisu mającego łańcuch narracji,
który jest połączony między tym, który go zrelacjonował a
Prorokiem, dopóki najpierw nie zostanie potwierdzona prawdomówność
i wiarygodność ludzi (w łańcuchu). I obowiązkiem jest badać
ich stan, z wyjątkiem Sahabî (Towarzysza), który go
wznosi (lub przypisuje hadis) Prorokowi. To dlatego, że prawdomówność
Towarzyszy jest ustanowiona i potwierdzona oparta na zapewnieniu
Allâha, o ich czystym stanie i wyróżnieni zostali oni w Qur`Anie..."
Następnie [Al-Châtib al-Baghdadi] wspomina niektóre
wersety i hadisy dotyczące ich cnoty i potem mówi:
"I nawet, jeśli Allâh lub Jego Wysłannik (pokój z nim),
nie wspomnieliby nic o nich z tego, co właśnie zostało wspomniane
(z ich zalet) - to stan w jakim byli wykonując Hidżrę, walcząc
w Dżihadzie, oferując wsparcie, poświęcając swe życia i bogactwa,
przeżywając zabójstwa swych rodziców i dzieci, wzajemnie doradzając
sobie odnośnie religii, pouczając o Religii i posiadając silną
Wiarę i niezachwianą Pewność - (wszystko to) jest dowodem
ich wiarygodności i wymaga posiadania silnej wiary w ich uczciwość
i prawość. I jest to dowodem, że są najlepszymi z tych, którzy
otrzymali świadectwo i potwierdzenie ich solidności i wiarygodności
od wszystkich ludzi, którzy przyjdą po nich, na zawsze."
Potem przekazuje narracje z łańcuchem połączonym z Abu Zur'ah,
który powiedział:
"Jeśli zobaczycie mężczyznę usiłującego umniejszyć zasługi
któregokolwiek z spośród Towarzyszy Wysłannika Allâha (pokój
z nim), to wiedzcie, że to heretyk (zindîq). To dlatego,
że według nas Wysłannik Allâha jest prawdziwy i Qur`an jest
prawdziwy. A jedynymi, którzy przynieśli nam Qur`an i Sunan
(liczba mnoga od Sunnah) są Towarzysze Wysłannika Allâha.
Oni (ludzie którzy umniejszają zasługi Sahabah) próbują tylko
oczernić i zniszczyć naszych świadków, aby mogli unieważnić
naszych świadków i Sunnę, tymczasem to oni bardziej zasługują
na bycie oczernionym, ponieważ są heretykami (zanâdiqah)."
Madhhab[11]
Ahl-us-Sunnah łal-Dżamâ`ah odnośnie Towarzyszy jest umiarkowana
pomiędzy dwoma skrajnościami - ekstremizmu i niedbałości.
Jest to umiarkowanie pomiędzy ekstremalnymi fanatykami, którzy
wywyższają szanowanych spośród nich do poziomu, który jest
stosowny tylko dla Allâha lub Jego Proroków, a między niedbałymi
i szorstkimi, którzy umniejszają ich zasługi i znieważają
ich.
Więc (Madhab Ahl-us-Sunnah) jest pośrodku pomiędzy tymi,
którzy przesadzają i tymi, którzy są niedbali - kochają ich
wszystkich i umieszczają każdego z nich w ich zasłużonym miejscu,
na które zasługują, z uczciwością i sprawiedliwością. Więc
nie wywyższają ich do stopnia, na który nie zasługują ani
ich nie umniejsza ich zasług, zabierając im to, na co zasłużyli.
Zatem ich języki są wilgotne od wspominania ich, tylko w
dobrych rzeczach, według tego, co jest stosowne. A ich serca
są pełne miłości do nich.
A cokolwiek jest prawdziwe z ich dysput i różnic, które wystąpiły
między niektórymi z nich, wtedy, tyczy się to tego, że byli
Mudżtahidîn[12].
Albo mieli rację i tak otrzymają [dwie] nagrody za swój Idżtihâd
i nagrodę za prawdę, albo byli w błędzie i otrzymają [jedną]
nagrodę tylko za swój Idżtihâd, a ich błąd będzie im
wybaczony. Nie byli nieomylni, ponieważ byli ludźmi, czasami
mieli rację, a czasami byli w błędzie. Ale jakże więcej mieli
racji w porównaniu z innymi, którzy mieli rację i jak niewielkie
były ich błędy w porównaniu z błędami innych! I osiągną oni
przebaczenie Allâha i Jego zadowolenie.
Książki Ahl-us-Sunnah są wypełnione wyjaśnieniem tej czystej
i jasnej Wiary dotyczącej elity ludzi, wybranych spośród osób,
które miały zaszczyt towarzyszyć najlepszemu z ludzi (pokój
z nim). Niech Allâh będzie zadowolony z nich wszystkich.
Przykładem tego jest stwierdzenie Imâma At-Tahâłiego w jego
(książce nt.)[13] Wiary Ahl-us-Sunnah: "Kochamy Towarzyszy Wysłannika
Allâha i nie wpadamy w skrajność w miłości do któregoś z nich,
ani nie porzucamy któregokolwiek z nich. I nienawidzimy tych,
którzy nienawidzą ich lub tych, którzy się źle o nich wyrażają.
I nie wyrażamy się o nich inaczej niż w dobry sposób. Kochanie
ich, jest Dîn (religią), Imân (wiarą)
i Ihsân (szczerością wiary), a nienawiść do
nich to kufr (niewiara), nifâq (hipokryzja)
i tighjân (przestępstwo)."
Ibn Abi Zajd Al-Qajrałâni powiedział we wstępie do jego sławnej
Ar-Risâlah, gdzie wyjaśnia Wiarę Ahlus Sunnah: "A najlepszym
z pokoleń jest to, które widziało Wysłannika Allâha. A najlepszymi
z Towarzyszy są (czterej) prawowierni Kalifowie - Abu Bakr,
następnie `Umar, następnie Uthmân, następnie `Ali, niech Allâh
będzie zadowolony z nich wszystkich. I żaden z Towarzyszy
nie powinien być wspominany, jak tylko w najlepszy sposób.
Wierzymy w powstrzymywanie się od (mówienia o) różnicach,
które nastąpiły między nimi. Najbardziej ze wszystkich ludzi
zasługują na to, aby ich usprawiedliwiać, i powinno się o
nich myśleć jak najlepiej."
Przekazane zostało od Imama Ahmad Ibn Hanbal w As-Sunnah:
"I Sunną jest wspominanie zalet Towarzyszy Wysłannika
Allâha - wszystkich - i powstrzymywanie się od (mówienia o)
sprzeczkach, które miały miejsce między nimi. Zatem ktokolwiek
znieważa Towarzyszy Wysłannika Allâha, choćby (nawet) jednego
z nich, jest innowatorem, Râfidhî. Kochanie ich jest
Sunną i wznoszenie du`â (suplikacji) za nich
jest sposobem w jaki można się zbliżyć do Allâha (taqarrub).
Naśladowanie ich jest bogactwem i branie z nich przykładu
jest cnotą
"
I powiedział: "Nie jest dozwolone nikomu wspominać jakikolwiek
z ich błędów. Ani też nikt nie może ich oczerniać. Ktokolwiek
to robi, wtedy władza (sułtan) jest zobowiązany udzielić mu
nagany i ukarać go. I nie ma mu wybaczać, ale musi go ukarać
i następnie zażądać jego nawrócenia. Jeśli się nawróci, powinien
przyjąć od niego tę skruchę, a jeśli się nie nawróci, powinien
znowu go ukarać i zamknąć go w więzieniu na dobre, aż się
nawróci i wyprze się (swoich fałszywych wierzeń)."
Imam Abu Uthmân As-Sabûni powiedział w swojej książce
Aqidat-us-Salaf ła Ashâb-il-Hadis: "I utrzymuje się,
że obowiązkowe jest powstrzymywanie się od (mówieniu nt.)
różnic, które miały miejsce pomiędzy Towarzyszami Wysłannika
Allâha i oczyszczenie języków od czegokolwiek, co plami ich
honor lub poniżanie ich. I utrzymują, że obowiązkiem jest
prosić Allâha o miłosierdzie dla nich wszystkich i okazywanie
przyjaźni im wszystkim."
Szeich-ul- Islam Ibn Taimijjah powiedział w swojej książce
Al-Aqidatul Wâsitijjah:
"Wśród podstaw (Madhab) Ahlus Sunnah łal Dżamaa jest
zachowanie czystych serc i języków w stosunku do Towarzyszy
Wysłannika Allâha (pokój z nim), jako że Allâh opisał ich
w Swojej wypowiedzi: {A ci, którzy przyszli
po nich mówią: "Panie nasz! Przebacz nam i naszym braciom,
którzy nas wyprzedzili w Wierze! I nie umieszczaj w naszych
sercach urazy do tych, którzy uwierzyli! Panie Nasz! Ty zaprawdę
jesteś dobrotliwy, litościwy."} (Sura Al-Haszr,
59:10) I (zasadą jest) posłuszeństwo Prorokowi, co tyczy jego
wypowiedzi: "Nie znieważajcie moich
Towarzyszy! Ponieważ, na Tego, w Którego Ręce jest moja dusza,
jeśli ktoś z was miałby rozdać złoto rozmiaru góry Uhud jako
jałmużnę, nie równałoby się to mudd jednego nich lub
nawet połowy."
I (Ahlus Sunnah) przyjmują to, co jest oznajmione w Qur`anie,
Sunnie i Ogólnej Zgodzie Uczonych dotyczącej cnót Towarzyszy
i ich wysokiego statusu. I wyróżniają tych, którzy rozdawali
swoje bogactwo i walczyli (na Drodze Allâha) przed Zwycięstwem
- które dotyczy Traktatu Al Hudajbijah - nad tymi, którzy
rozdawali swoje bogactwo i walczyli, po [tym zwycięstwie].
I dają pierwszeństwo Muhadżirinom nad Ansarom.
I wierzą, iż Allâh powiedział do ludzi, którzy walczyli w
(Bitwie) Badr - którzy liczyli ponad trzystu: "Róbcie
cokolwiek chcecie, ponieważ ja wam już wybaczyłem."[14]
I wierzą, że nikt, kto przysiągł posłuszeństwo Prorokowi
(pokój z nim) pod drzewem, nie wejdzie do Piekła, o czym poinformował
nas Prorok (pokój z nim). W rzeczywistości, Allâh był zadowolony
z nich, a oni byli zadowoleni z Niego. I było ich więcej niż
tysiąc czterysta ludzi.
Oni przypisują Niebu, każdego, o kim Wysłannik Allâha zaświadczył,
że będzie w Raju, takich jak Dziesięciu Towarzyszy, Thâbit
Ibn Qajs Ibn Szammas i inni.
I potwierdzają to, co z zostało przekazane w tałâtur od Amir-ul-Mu'minîn,
`Ali Ibn Abi Tâlib (niech Allâh będzie z niego zadowolony)
i innych, że: Najlepszymi z tej ummy, po Proroku są Abu Bakr,
następnie `Umar. Umieszczają Uthmâna jako trzeciego i `Aliego
czwartego (niech Allâh będzie z nich zadowolony). Co zostało
wskazane w athâr (przekazach od Sahaba) oraz
jak jednogłośnie przyjęto, `Uthmân miał pierwszeństwo (przed
`Alim) przyjmując ślubowanie wierności jako Kâlif.[15]
Wbrew temu, po jednomyślnej zgodzie pierwszeństwa Abu Bakra
i `Umara, niektórzy z Ahlus Sunnah nie zgodzili się odnośnie
tego czy lepszy jest `Uthmân czy `Ali. Część z nich dała pierwszeństwo
`Uthmânowi, a następnie zachowała milczenie i umieściła `Aliego
jako czwartego. Inna grupa dała pierwszeństwo `Aliemu. Jeszcze
inna grupa pozostała bezstronna. Jednak kwestia ta wśród Ahl-us-Sunnah
została rozstrzygnięta dając pierwszeństwo `Uthamnowi, a potem
`Aliemu. Jakkolwiek, kwestia [wyższości] `Uthmâna i `Aliego
nie jest podstawą, poprzez którą ktoś, kto się z nią nie zgadza
staje się zbłąkanym (według dewiantem), zgodnie z opinią większości
(uczonych) Ahl-us-Sunnah. Natomiast jeśli ktoś sprzeciwia
w kwestii kalifatu, ten staje się zbłąkany - zatem trzeba
wierzyć że Kalifem po Wysłanniku Allâha (sall allahu `alejhi
ła sallam) był Abu Bakr, następnie `Umar, następnie `Uthmân
i następnie `Ali. A ktokolwiek sprzeciwia się kalifatowi któregokolwiek
z nich, ten jest bardziej zbłąkany niż osioł."
Następnie wspomina, że kochają i są oddani Członkom Rodziny
Wysłannika Allâha i, że zachowują jego ostatnią Wolę odnośnie
ich. I, że są oddani Żonom Wysłannika Allâha, Matkom Wiernych
i wierzą, że będą jego żonami w Życiu Przyszłym. Następnie
powiedział:
"Odcinają się od drogi Rawâfidh -
tych, którzy nienawidzą Towarzyszy i znieważają ich - i od
drogi Nawâsib - tych, którzy oczerniają Członków
Rodziny (Proroka) - mową lub czynem. I powstrzymują się od
(dociekania nt.) sprzeczek pomiędzy Towarzyszami. I mówią,
'te relacje, które zostały przekazane odnośnie ich błędów,
to są wśród nich, te które są fałszywe, te do których zostało
dodane, te w których części zostały pominięte, i te które
zostały zmienione. Jeśli chodzi o te, które są autentyczne,
to zostało im (sahabah) wybaczone - albo wykonali Idżtihâd
i mieli rację, albo wykonali idżtihâd i
byli w błędzie. I na domiar tego, nie wierzą, że każdy z Towarzyszy
jest nieomylny i wolny od popełniania dużych lub małych grzechów.
Ogólnie rzecz biorąc, mogli popełniać grzechy, ale posiadają
zalety i pierwszeństwo, poprzez które ich grzechy zostaną
im wybaczone, jeśli je popełnili. To jest do tego stopnia,
że będą im wybaczone złe uczynki, takie które nie zostaną
wybaczone tym którzy przyszli po nich. A jest tak dlatego,
że ich złe uczynki zostały wymazane przez dobre uczynki, których
podobieństwa nie doznają ci którzy po nich przyszli.
Ustanowione zostało z wypowiedzi Wysłannika Allâha (pokój
z nim), że są najlepszym pokoleniem i jeśli ktoś z nich miałby
dać mudd (złota) jako jałmużnę, byłoby to lepsze
niż cała Góra Uhud w złocie tych, którzy przyszli po nich.
Ponadto, jeśli zdarzyło się, że ktoś z nich popełnił grzech,
wtedy, albo się nawracał albo popełniał jakieś dobre uczynki,
które to wymazały. Lub zostało mu przebaczone z powodu jego
zalet i pierwszeństwa, lub za wstawiennictwem Muhammada (sall
allahu `alejhi ła sallam). I towarzysze Wysłannika najbardziej
ze wszystkich zasługują na jego wstawiennictwo. Być może został
też poddany próbie przez jakieś nieszczęście na tym świecie,
przez którą grzechy jego zostały zmazane. Więc jeśli to dotyczy
grzechów, które popełnili, to co możemy powiedzieć o kwestiach
w których dokonali idżtihâd? Jeśli mieli rację, otrzymają
dwie nagrody, a jeśli byli w błędzie otrzymają jedną nagrodę,
a ich pomyłka zostanie im wybaczona.
Ponadto, ilość grzechów, które porzucili i zostały im wybaczone
jest znikoma, w porównaniu z cnotami i zaletami, takimi jak
ich wiara w Allâha i Jego Wysłannika, Dżihâd na Jego drodze,
Hidżrah, wsparcie (Religii), korzystna wiedza i dobre uczynki.
A ktokolwiek zbada ich historie (tzn. sahabah) z wiedzą i
wnikliwością, i przestudiuje jakimi zasługami zostali obdarzeni
przez Allâha, ten dowie się, z całą pewnością, że są najlepszymi
stworzeniami po Prorokach. Nie było ani nie będzie nikogo
takiego jak oni. I (dowie się, że) są safłah (wybraną
elitą) z wszystkich pokoleń tego narodu (Muzułmanów), które
jest najlepsze i najbardziej honorowe z wszystkich narodów
przez Allâha."
To jest pięć przykładów wypowiedzi Salaf As-Sâlih (prawowiernych
poprzedników) dotyczące tego, w co musimy wierzyć odnośnie
najlepszych ze stworzeń po Prorokach i Wysłannikach. Jedną
rzeczą, którą musimy zrozumieć jest to, że zniesławianie tych
wybranych i szczególnych ludzi, jest w rzeczywistości zniesławianiem
Religii. To dlatego, że Religia nie została przekazana dalej
następcom, inaczej jak przez nich [sahabah]. Abu Zur'ah oświadczył,
iż:
"Jedyni, którzy przekazali nam Qur`ân i Sunan (liczba
mnoga od słowa Sunnah) są Towarzysze Wysłannika Allâha.
Zatem próbują oni (râfidhah) oczernić i zniszczyć naszych
świadków, aby móc unieważnić Księgę i Sunnę, natomiast sami
bardziej zasługują na bycie oczernionym, ponieważ oni są heretykami
(zanâdiqah)."
Odnosi się to do tych, którzy dążą do umniejszenia zasług,
któregokolwiek z Towarzyszy. Rozumiemy przez to, że ten, który
ich zniesławia bynajmniej nie szkodzi im, ale raczej przynosi
im korzyść, zgodnie z wspomnianym hadisem "upadłej osobie".
I rozumiemy także, że ten, kto ich zniesławia, szkodzi tylko
samemu sobie. Zatem, ktokolwiek znajdzie w swoim sercu miłość
do nich i brak nienawiści do nich, i powstrzymuje swój język,
wspominając tylko dobre rzeczy na ich temat, wtedy powinien
chwalić Allâha za to błogosławieństwo. I powinien prosić Allâha,
aby trzymał go mocno na tej poprawnej drodze. A ktokolwiek
ma jakąkolwiek nienawiść do nich w swoim sercu, a jego język
jest nie powstrzymuje się od wspominania tego, co nie jest
dla nich korzystne, wtedy musi się bać Allâha i odstąpić od
tych przestępstw. I musi nawrócić się do Allâha, póki jeszcze
drzwi skruchy są przed nim otwarte, nim [nadejdzie czas, gdy]
jego skrucha nie przyniesie żadnych korzyści.
Panie nasz, nie spraw, aby nasze serca zbłądziły, po tym
jak zostały poprowadzone i obdarz nas Swoim Miłosierdziem,
zaprawdę, Ty jesteś Tym, który spełnia wszystkie prośby. {"Panie
nasz! Przebacz nam i naszym braciom, którzy nas wyprzedzili
w wierze! I nie umieszczaj w naszych sercach urazy do tych,
którzy uwierzyli! Panie nasz! Ty zaprawdę, jesteś dobrotliwy,
litościwy!}
pokrewne:
› Sahaba (Werdykt uczonych
ahl-us-sunnah względem sahabah i tych którzy ich znieważają)
› Szyickie
herezje (Co szyici myślą o Sahabah i Sahabiyat)
[1]Przekazane przez Muslima (2674), Abu Dawûda
(4609), At-Tirmiziego (2676), Ibn Mâdżah (206) i innych.
[2] Sahabah, którzy wyemigrowali z Mekki
do Medyny.
[3]Sahabah, którzy zamieszkiwali w Medynie
i pomagali Muhadżirinom przyjmując ich do Medyny.
[4] Przekazane przez Al-Buchari i Muslima
z hadisów Ibn Mas`uda. Wielu Towarzyszy przekazało ten hadis,
wśród nich Imrân Ibn Husajn i An-Numân Ibn Baszîr. Zobacz
As-Sahihah Imama Al-Albâni, 699-700.
[5] Przekazane przez Al-Buchari (6/88 i 610
al-fath), Muslima (3532), Ahmada (3/7), Al-Humaidiego (743),
Al-Baghawiego w Szarh-us-Sunnah (14/73-74) z poszlakiem Dżabira
Ibn Abdillâh od Abu Sa`id Al-Chudri.
[6] Potwierdzone zostało, że Prorok Nûh
(Noe) żył 950 lat (zob. Surah al-Ankabût, 29:14).
[przyp. Abu Anas]
[7] Przekazane przez Abu Dawûda (4650),
An-Nasaiego w Al-Kubrâ, Ibn Madżah (134) i Ahmada (1629).
[8] Przekazane przez Muslima
(2581), At-Tirmiziego (2418), Ahmada (2/303), Al-Bajhaqiego
(6/93) z poszlaku Al-`Alâ Ibn Abdir-Rahmân od jego ojca od
Abu Hurajrah w formie marfû'. At-Tirmidhi powiedział,
że hadis był hasan sahih.
[9] Mudd równa się ilości zawartej
w dłoniach trzymając je złożone w kształt miseczki. Jest to
miara ilości nie wagi. [przyp. Abu Anas]
[10] Tabî`i to muzułmanin, który towarzyszył
Sahabah, i zmarł z wiarą Sahabah. [przyp. Abu Anas]
[11] Szkoła prawna, droga, postępowanie.
[przyp. Abu Anas]
[12] Ich wiedza zezwalała im na to, aby
sądzili w kwestiach spornych, i czasami dochodzili do różnych
werdyktów prawnych w tej samej kwestii. [przyp. Abu Anas]
[13] Jest tu mowa o 'Aqîdat-at-Tahawiyyah'.
[przyp. Abu Anas]
[14] Hadith Sahih, przekazał al-Buchari
(Eng. trans. 5/212-214/no.318) i Muslim (Eng.
trans. 4/1331/no.6087)) [Przyp. Abu Anas]
[15]Ibn `Umar (radi allahu `anhu), powiedział,
"Gdy Wysłannik Allâha był wśród nas mówiliśmy, 'Najlepsi
ludzie po Wysłanniku Allâha to Abu Bakr, następnie `Umar,
następnie `Uthmân.' Prorok słyszał o tym i tego nie krytykował."
(Przekazane zostało przez al-Buchari (5/6/no.7), Ahmad w Fadâilus-Sahâbah
(no.570) i as-Sunnah autorstwa `Abdullah ibn Ahmad (str.
574-578)) [przyp. Abu Anas] |
