W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Sharh-us-Sunnah
[wytłumaczenie wiary]

Autor: Imâm Abu Muhammad bin Khalf al-Barbahârî (zmarł w 329 H)

121: Zarabianie na życie

Sposoby zarabiania na życie o których wiadomo że są właściwe są nieograniczone, z wyjątkiem tych które są zepsute. Jeśli są zepsute, to bierze się z nich tylko tyle aby wystarczyło na utrzymanie^[1], i nie mówi się, "Porzucę zarabianie na życie, i będę brał to co ludzie mi dadzą."^[2] Tego nie czynili Towarzysze, ani uczeni aż do naszych czasów. `Umar ibn al-Khattâb (radiallahu `anhu) powiedział, "Zarobki których część jest nieczysta, są lepsze niż bycie uzależnionym od ludzi".^[3]

| index | 122: Nie módl się za Dżahmî ››

^[1] Szeich Ahmad an-Nadżmi powiedział w 'Arszâd us-Sâri': "Jeżeli człowiek jest w absolutnej potrzebie, wtenczas może czerpać z dochodów tego co jest harâm, ale tylko na tyle aby przeżyć. Podobnie jak z padliną, jeśli człowiek jest w absolutnej potrzebie, może ją spożyć, tyle tylko aby przeżyć. Wszystko ponad to jest zakazane, i nie ma prawa się do tego zbliżać." (nr. 122) 

^[2] Szeich Ahmed an-Nadżmi powiedział: "Nie jest dozwolone aby porzucić pracę którą ludzie uznają za poniżającą, lecz która nie jest harâm, i w zamian prosić ludzi o utrzymanie. " (Arszâd us-Sâri, nr. 122)

^[3] Przekazał Wâkî’ ibn al-Dżarrah, w Kanzul-‘Ummâl (4/122) oraz Ibn al-Dżaûzî w Manâqib ‘Umar (str. 194).