W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Sharh-us-Sunnah
[wytłumaczenie wiary]

Autor: Imâm Abu Muhammad bin Khalf al-Barbahârî (zmarł w 329 H)

5: Właściwe zrozumienie religii

Nich Allah będzie dla ciebie Miłosierny. Wiedz że Religią jest to co nadeszło od Allaha, Błogosławionego, Najwyższego. Nie jest to czymś co zostało pozostawione dla intelektu ani ludzkich opinii. Wiedzą jest to co pochodzi od Allaha i Jego Wysłannika, więc nie naśladuj niczego co opiera się na twoich pożądaniach, odchodząc w ten sposób od Religii i pozostawiając Islam.

Nie będą istniały wymówki, gdyż Wysłannik Allaha wytłumaczył Sunnę swojej wspólnocie, objaśnił ją swym Towarzyszom a oni są Dżama`ah, główną grupą (as-Sauâd ul-A'dham), a główną grupą jest prawda i jej stronnicy.^[1]

Więc ten kto przeczy Towarzyszom Wysłannika Allaha, sal allahu alaihi ła sallam, w jakiejkolwiek kwestii Religii, ten popadł w niewiarę.^[2]

| index | 6: Wszelka innowacja (w Religii) jest zbłąkaniem ››

^[1] Imâm Ahmad przekazał w Musnad (4/278), z hasan isnâd, narrację od Nu`mân ibn Bashîr, Abu Umâmah al-Bâhilî, radiallaahu 'anhu, powiedział,
"Trzymaj się głównej grupy (as-Sauâdul - a'dham)", na co ktoś spytał, "Czym jest ta 'Główna Grupa'? Więc Abu Umâmah powiedział, 'Ten oto werset w Surah an-Nûr:
»...A jeśli się odwrócicie, to na nim ciąży tylko to, co na niego zostało nałożone, a na was ciąży to co na was zostało nałożone...« (24:54)

Ibn Mas'ûd, radiallahu 'anhu, powiedział,
"Dżama`ah jest tym co jest zgodne z prawdą, nawet jeżeli jest się samemu." (Przekazał Ibn 'Asaâir w Târîkh Dimashq, isnâd sahih jak stwierdził Szeich al-Albânî w al-Mishkât (1/61))

^[2] Allah, Najwyższy, nie tylko przestrzegł nas przed przeciwstawianiem się Wysłannikowi, sal allahu alejhi ła sallam, lecz także przestrzegł nas przed podążaniem inną drogą niż drogą pierwszych Wiernych - Towarzyszy, radiallaahu 'anhum, wśród których zesłany został Qur'ân, i którzy nauczyli się go bezpośrednio od Wysłannika, sal allahu alejhi ła sallam. Allah, Najwyższy mówi co znaczy:

»A kto oddzieli się od Posłańca, mając jasną wiedzę o tym, jaka jest dla niego droga prosta, a postępuje inną drogą niż droga wiernych [tj. Sahabah] - to My obrócimy go ku temu, ku czemu on sam się zwrócił, i wystawimy go na spalenie w Gehennie. A jakże złe to miejsce przybycia!« (Surah an-Nisâ', 4:115)

Tak więc ten kto całkowicie porzuca ich drogę, i zamiast niej podąża drogą Szatanów, tak jak ekstremalni Râfidî, Bâtinî i ekstremalni Sufî którzy czczą innych u boku Allaha, ten opuścił religię.

Szeich Ahmad ibn Yahya an-Nadżmi objaśnił:

"Autor często używa takiego sformułowania, lecz słowa te trzeba rozumieć w jeden z trzech sposobów.

1. Może to znaczyć, że ktokolwiek przeczy fundamentom wiary lub religii, ten popadł w niewiarę,

2. bądź miał na myśli, że takie postępowanie może prowadzić do niewiary,

3. lub też miał na myśli mniejszą niewiarę (kufr-asghar) [która nie wyklucza z Islamu].

Nie każdy, kto sprzeciwia się temu, czego trzymali się Towarzysze Wysłannika (sall allahu `alejhi ła sallam), popada w niewiarę, która go wyklucza z Islamu - nie takie jest kredo Ahl-us-Sunnah wal-Dżam`ah. Gdy Anas ibn Mâlik (radi allahu `anh) przybył do Medyny, będąc już starcem, powiedział: "Nie poznaję nic [z tego co wy robicie] do czego byłem przyzwyczajony [za czasów Proroka], z wyjątkiem modlitwy, a i modlitwę odkładacie poza jej właściwy czas."

Mimo to, nie uznał on ich za niewiernych, i nikt z ludzi Sunny nie zrozumiał jego stwierdzenia jakoby miało znaczyć, że ludzie za jego czasów stali się niewiernymi.

Tak więc zdanie, "...ten kto przeczy Towarzyszom Wysłannika Allaha, sal allahu alaihi ła sallam, w jakiejkolwiek kwestii Religii, ten popadł w niewiarę..." należy rozumieć zgodnie z powyższym, ponieważ kredo Ahl-us-Sunnah jest, że nie uznają Muzułmanina który grzeszy za niewiernego, chyba że dopuszcza się wielkiego Szirk, bądź też przeczy werdyktom Islamskim, co do których istnieje jednomyślna zgoda, bądź też naśmiewa się z religii [wiedząc że to z czego się naśmiewa jest częścią religii] lub jej ludzi, i tym podobne. Ahl-us-Sunnah nie uznają nikogo za niewiernego, nawet jeśli popełni wielki grzech, nawet jeśli uparcie grzeszy i umieraja w grzechu. Taka jest wiara udowodniona w Księdze i Sunnie." (Irszâd-us-Sârî ila Tawdîh Szarh-us-Sunnah lil Barbahâri, [engl. trans. point no. 5], słowa w kwadratowych nawiasach są słowami tłumacza, Abu Anas bin Marian)

Warto też przytoczyć następujący hadith, jako dowód na to co objaśnił Szeich Amed bin Yahya an-Nadżmi.

Przekazał 'Umar bin Al-Khattâb:

"Za życia Proroka (sall allahu `alejhi ła sallam) był mężczyzna, który miał na imię 'Abdullâh i przezywano go "Osioł"; rozśmieszał on Wysłannika Allâha. Prorok wychłostał go, ponieważ pił (alkohol). Pewnego razu ponownie przyprowadzono go do Proroka pod takim samym zarzutem i wymierzono mu karę chłosty. Na to jakiś mężczyzna spomiędzy powiedział: "Allâhu, przeklnij go! Jakże często go przyprowadzano (do Proroka pod tym zarzutem)!" Prorok odpowiedział: "Nie przeklinaj go, albowiem na Allâha, wiem, że miłuje Allâha i Jego Wysłannika." (Sahih al-Buchari, Księga 86 (Al-Hudûd), nr. 6780, pol. tłum. Madżida Sza'ban)

Przekazał Abû Hurairah:

"Przyprowadzono do Proroka (sall allahu `alejhi ła sallam) pijanego mężczyznę i nakazał wymierzyć mu karę chłosty. Jedni z nas uderzali go rękoma, drudzy butami, inni ubraniem (skręconym niczym bat). Kiedy pijak wyszedł, jakiś mężczyzna powiedział: "Co się z nim dzieje?! Oby Allâh go pohańbił!" Wysłannik Allâha odpowiedział: "Nie pomagaj szatanowi przeciw swemu bratu (w islamie)." (Sahih al-Buchari, Księga 86 (Al-Hudûd), nr. 6781, pol. tłum. Madżida Sza'ban)