W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Sharh-us-Sunnah
[wytłumaczenie wiary]
Autor: Imâm Abu Muhammad bin Khalf
al-Barbahârî (zmarł w 329 H)
99: Dewiacja Dżahmiyyah
Niektórzy uczeni, jak na przykład Ahmad ibn Hanbal, uznali
Dżahmiyyah za niewiernych, nie należących do ahl-ul-Qiblah.
Ich krew jest dozwolona.[1]
Nie dziedziczą i [muzułmanie] nie dziedziczą po
nich ponieważ twierdzą, że nie istnieje modlitwa Dżumu`ah,
modlitwa zbiorowa, modlitwa świąteczna (`Îd), że
nie istnieje jałmużna (Sadaqah) i mówią, "ten
kto nie wyznaje, że Koran jest stworzony jest niewierzącym."
Zezwolili na użycie miecza przeciwko wspólnocie Muhammada
(sal allahu `alejhi ła sallam). Zaprzeczyli tym którzy ich
poprzedzili. Poddali ludzi próbom przez rzeczy o jakich ani
Wysłannik (sal allahu `alejhi ła sallam) ani jego Towarzysze
nie mówili.
Pragną opustoszyć meczety i zgromadzenia. Osłabili Islam,
porzucili Dżihâd i pogrążyli się w sekciarstwie. Sprzeciwili
się narracjom, i zaczęli mówić według tego co zostało zniesione[2]. Posługiwali się wersetami o niejasnych znaczeniach
używając ich jako dowodów, przez co ludzie zaczęli wątpić
w swą religię. Argumentowali o swym Panu mówiąc, "Nie
istnieje kara w grobie, ani staw (Haud), ani wstawiennictwo
(Szafâh), Raj i Piekło nie zostały stworzone."
Odrzucili wiele z tego co powiedział Wysłannik Allâha (sal
allahu `alejhi ła sallam). Ci [uczeni] którzy uznali ich za
niewiernych, uczynili to z tych właśnie powodów, gdyż każdy
kto odrzuca choćby jeden werset z Księgi Allâha, odrzucił
całą Księgę[3],
i każdy kto odrzuca choćby jeden Hadith od Wysłannika (sal
allahu `alejhi ła sallam), odrzucił wszystkie jego słowa i
jest niewiernym w Allâha Wywyższonego.
Istnieli przez jakiś czas, aż znaleźli władców którzy ich
poparli korzystając przy tym z miecza i bicza. Wiedza Sunny
i Dżamâ`ah została przez nich osłabiona i stłumiona,
gdyż było ich wielu a ich innowacje się rozprzestrzeniły.
Organizowali posiedzenia, ujawnili swe opinie i pisali o nich
książki. Przyciągnęli do siebie ludzi szukając dla nich pozycji
przywódczych.
Była to ogromna próba.[4]
Jedynie ci których Allâh uchronił zostali ocaleni. Najłagodniejsze
co mogło się człowiekowi przydarzyć biorąc udział w ich posiedzeniach
było to, że zaczął wątpić w swą religię, iść w ich ślady,
lub uważać że ich opinie są właściwe, nie wiedząc czy podąża
za prawdą czy za fałszem. Człowiek zatem zaczął wątpić.
Ludzie byli zagubieni aż do czasu Dża'fara, znanego jako
al-Mutawakkil[5]. Allâh pozwolił mu zniszczyć innowacje
i okazać prawdę. Wraz z nim ludzie Sunny zaczęli otwarcie
głosić prawdę, mimo iż było ich nie wielu a innowatorów jest
mnóstwo aż po dziś dzień.[6] Jeśli chodzi o ich podstawy i zbłąkanie,
to niektórzy ludzie przy nich pozostali i do nich nadal nawołują,
i nikt nie powstrzymuje ich mowy i czynów!
| index | 100:
Każda Herezja powstała za przyczyną ignorantów ››
[1] Wysłannik (sal allahu `alejhi ła sallam)
powiedział:
"Krew Muzułmanina który świadczy, że nikt nie ma prawa
być czczonym prócz Allâha i że Muhammad jest Wysłannikiem
Allâha, jest zakazana z wyjątkiem trzech (przypadków): żonaty
cudzołożnik; życie za życie oraz ktoś kto porzuca swą religię
i opuszcza Dżamâ`ah." (Przekazał
Buchari (Eng. trans. 9/10/no.17) i Muslim (Eng. trans. 3/898/no.4152)
Krew Dżahmiyah stała się dozwolona z tego
właśnie powodu, iż porzucili religię i opuścili Dżam`ah.
Warto jednak zwrócić uwagę, iż uznanie niewiary konkretnej
osoby, oraz wymierzanie kar nie jest prawem każdego muzułmanina.
Szeich Sâlih al-Fauzân powiedział,
"Stwierdzenie niewiary i wykluczenie kogoś z religii
przystaje jedynie ludziom wiedzy, którzy są w niej mocno ugruntowani.
Są oni sędziami w sądach Szari`ah, i tymi którzy mogą wydawać
werdykty prawne. I podobnie jest z innymi kwestiami, nie są
one prawem każdego z osobna, ni tych którzy się uczą, ni tych
których wiedza jest umiarkowana. Nie wypada im sądzić innych
o kufr, gdyż wynika z tego ogromna fitnah (klęska,
nieszczęścia)[...] Wymierzanie kar jest jedynie prawem władcy
Muzułmanów i nie jest to prawem każdego z osobna. [...] Prorok
(sal allahu `alejhi ła sallam) powiedział,
"Wybaczajcie sobie na wzajem to co zajdzie
miedzy wami, lecz gdy egzekucja kary dotrze do Sultana [autorytetu
władcy], wtedy Allâh przeklina tego kto prosi o wstawiennictwo
oraz tego kto udziela wstawiennictwa [aby uchylić karę]."
Do obowiązków Sultana należy wymierzanie
kar które zostały ustalone w Szari`ah. Jeśli natomiast Muzułmanie
nie mają Sultana to powinni zadowolić się nakazywaniem dobra
i zakazywaniem zła oraz wzywaniem do religii Allâha w sposób
mądry i dobry." (Marâdżi'ât fî Fiqh
il-Wâq`i, [ang. tłum. www.spubs.com nr. MNJ090004])
[2] Mu’tazilah i Râfidah przeczą abrogacji (naskh).
Wcześniej przeczyli temu żydzi.
[3] `Alî (radiallahu `anhu) powiedział:
"Osoba która przeczy choćby jednej literze w niej [w
Koranie], przeczy całości." (Przekazał
Ibn Abî Szaybah (1/102; 10/513) oraz Ibn Dżarîr w "Dżâmi´-ul-Bayân
´an Ta’wîl Ây-il-Qur’ân” (56))
[4] Obwieszczono, że każdy miał wyznawać wiarę Mu'tazilah
którą było, że Koran jest stworzony. Uczeni którzy z tym się
nie zgadzali zmuszani byli do przyjęcia tej idei. Ci zaś którzy
otwarcie z tą wiarą się nie godzili, byli więzieni, torturowani
i ciążyły na nich wyroki śmierci. Wśród nich był Imam Ahmad
(rahimahullâh) który mocno trzymał się prawy, mimo wielu miesięcy
w więzieniu, torturom i publicznym biczowaniu. `Alî ibn al-Madînî
powiedział, "Zaprawdę, Allah wspomógł religię przez Abu
Bakr w Dniu Apostaty (riddah) i przez Ahmada ibn Hanbal
w dniu inkwizycji (mihnah)." (Przekazał adh-Dhahabî
w "Tadhkiratul-Huffâdh", 2/432)
[5] Abasydzki Kalif, al-Mutawakkil `alallâh, Abul-Fadl
Dża'far, syn al-Mu'tasim billâh, al-Quraszî. Zmarł w 247 roku
Hidżry. Niech Allâh będzie dla niego Miłosierny.
[6] Zobacz list Ahamda ibn Hanbal do al-Mutawakkil, cytowany
w as-Sunnah autorstwa jego syna, `Abdullah, numer 84.
|
