W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Tafsir sury al-Ikhlaas

Ahl-us-Sunnah wal-Dziamaa'ah (czyli Sunnici) nie wypaczają słów przyniesionych przez Posłańca, nie zbaczają z Prostej Ścieżki, ścieżki tych, którym Bóg przekazał Swoje uwielbienie, ścieżki Proroków, Cnotliwych, Męczenników i Sprawiedliwych. Właśnie w tym zbiorze wypowiedzi opisujących Samego Boga Wszechmogącego w Surah al-Ikhlaas (dosłownie: "Rozdział o czystości") pojawia się to, dzięki czemu stoi on na równi z jedną trzecią Koranu. W surze tej Wszechmogący Bóg mówi:

1. Wszystko, co Posłaniec Boga, niech pokój i błogosławieństwo Boże z nim zostaną, przekazał nam - tylko to jest prawdą. Mamy nakazane przestrzegać tego, wszelkie odstępstwo jest zabronione, ponieważ nie ma innej drogi ponad tę, Prostą Ścieżkę, pozbawioną wszelkich nierówności.

2. Prosta Ścieżka jest jedyną, a ktokolwiek z niej zbacza, wchodzi na drogę nieprawości, jałowych poszukiwań i niesprawiedliwości. Bóg Wszechmogący wzywa (w Koranie):

"I ta jest Moją Prostą Ścieżką, więc podążaj nią, a nie kieruj się innymi ścieżkami, gdyż oddzielą cię od Jego drogi.
[Koran, 6:153]

3. Prosta ścieżka jest drogą Ummah (wspólnoty wiernych muzułmanów), która biegnie pośrodku, między dwoma skrajnościami. Stąd wołanie, które pojawia się w każdej rak'ah (czyli członie) modlitwy: "Prowadź nas ku Prostej Ścieżce", by On pomógł nam, kierował, wspierał i zaprowadził nas ku rzeczom, które umożliwią nam oddanie się Mu i podążanie Jego Ścieżką. To droga tych, którzy zostali wybrani przez Boga: Prorocy, Cnotliwi, Męczennicy i Sprawiedliwi, i oni stanowią dla nas najszlachetniejsze towarzystwo.

4. Idea Tauhiid została wyjaśniona w Surah al-Ikhlaas przez oddzielenie jej i osobne potraktowanie w stosunku do Szirk (łączenie innych z Wszechmogącym Bogiem, politeizm i bałwochwalstwo).

5. Opowieść Imama Ahmada o 'Ubayy bin Ka'ab, w której mushrikoon (pogańscy bałwochwalcy) proszą: "Mohammadzie, powiedz nam, jakie jest pochodzenie Twojego Pana!", w którym to momencie Bóg objawił tę surę.

6. Autentyczny hadis dowodzi, że sura ta stoi na równi z jedną trzecią Koranu. Istota wypowiedzi Ibn 'Abbaasa (Towarzysza Proroka): Koran składa się z trzech zasadniczych elementów:

a) Nakazy i zakazy, zawierające prawa i praktyczne wskazówki. Tworzą one przedmiot nauki o Fiqh (prawodawstwie) oraz Etyki.

b) Opowieści i historie, w których jest mowa o Prorokach i Wysłannikach Boga oraz o wspólnotach, w których żyli. Kary i klęski, które spadają na tych, którzy opierają się Posłaniu Boga i odrzucają je. A także obietnice, zapowiedź nagród i zdarzeń w przyszłości.

c) Nauka o Tauhiid (Jedności Boga) oraz opis spraw, które odnoszą się do Imion Wszechmogącego Boga i Jego Atrybutów, w które wiara jest obowiązkiem każdego sługi Bożego (czyli każdego muzułmanina). Ten element jest pierwszorzędny w stosunku do pierwszych dwóch.

7. Sura al-Ikhlaas zawiera trzeci element i jest jego ogólnym opisem. Stąd poprawne jest stwierdzenie, że sura ta równa się jednej trzeciej Koranu.

8. Odpowiedź na pytanie, w jaki sposób sura ta zawiera całościową mądrość na temat Tauhiid i jego zasad tworzących istotę wiary we Wszechmogącego Boga. Wezwanie Boga "On jest Bogiem, Jedynym" odrzuca możliwość istnienia dla niego jakichkolwiek współtowarzyszy, zarówno jeśli chodzi o Jego Osobę, Atrybuty, jak i Uczynki. Dowodzi również odrębność Boga w Jego doskonałości, dostojności i wielkości. Słowa Ahad nie można używać twierdząco w odniesieniu do czegokolwiek innego poza Bogiem, ponieważ jest ono bardziej kategoryczne niż słowo Wahid.

9. Tafsiir (komentarz, egzegeza) Ibn 'Abbaasa odnoszący się do wersetu: "Bóg! al-Samad (Samowystarczalny Władca / Wiekuisty)". Pan, który jest najdoskonalszy w Swojej Dostojności. Ten Wyrozumiały, który jest najdoskonalszy w Swojej Wyrozumiałości. Wszechmogący, który jest najdoskonalszy w Swojej Wszechmocy. Wszystkowiedzący, który jest najdoskonalszy w Swojej Wszechwiedzy. Osoba, która jest doskonała pod względem wszystkich szlachetności i wspaniałości - tą jedyną Osobą jest Bóg - Najgodniej Czczony i Najpotężniejszy. Tylko on posiada takie przymioty, ponieważ nie stosują się one do nikogo innego poza Nim. Nikt nie jest Mu równy i nikt nie jest taki jak On.

10. Tafsiir mówi również: Osoba, która nie zna strachu, ku której zwracają się wszystkie stworzenia i Której poszukują we wszystkich swoich potrzebach i uczynkach.

11. Wyznanie Jedyności oznacza zanegowanie wszelkich form politeizmu i odpowiedniości. Wyznanie wszystkich znaczeń al-Samad to odwołanie się do wszystkich szlachetnych Imion i najbardziej doniosłych Atrybutów. To jest właśnie Tauhiid Wyznania.

12. Tauhiid Czystości zawarty jest w wypowiedzi: "Nie ma początku, nie został stworzony. Do Niego nic nie sposób przyrównać". Stwierdzenie to może być również rozumiane w odniesieniu do ogólnego wyznania: "Mów! On jest Bogiem! Jedynym". Nie podzielił się, ani nie powstał w drodze podziału. Nie ma sobie równego, zbliżonego, czy podobnego.

13. Pierwszeństwo pojęcia Tauhiid w tej surze. Wyznanie Jedyności Pana stoi w absolutnej i zupełnej sprzeczności z wszystkimi formami politeizmu. Jego charakter jako "Wiecznej Obietnicy wszystkich" potwierdza wszystkie Jego Atrybuty, że nie można mu przypisać jakiejkolwiek niedoskonałości, neguje ojca i syna, jako efekt Jego podziału, co oznacza, że On nie potrzebuje nikogo, ale że Jego potrzebują wszyscy. Wszystko to zostaje wyrażone w zdaniu, że jest On Obietnicą poszukiwaną przez wszystkich, oraz Jednością. Zanegowanie równości, które oznacza odrzucenie podobieństwa, analogii czy wspólności. Omawiana Sura zawiera wszystkie te kwestie i stąd słusznie zasługuje na miano równej jednej trzeciej Koranu.

pokrewne:
> Taubah, skrucha
> Bądź w tym życiu jakbyś był obcym
> Życie jest wielką próbą!
> Poddanie się Allahowi
> Budowanie Wiary i Oczyszczanie Duszy
> Szczerość wiary
> Rija (skryte bałwochwalstwo)
> Taquah bogobojność