W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego

Taghut - bożki które są czczone

Autor: Muhammad ibn Sâlih al-`Uthaimîn
Tytuł: Szarh Thalathat-il-Usûl [eng. trans. Str. 245-255]
Tłumaczenie z angielskiego i przypisy: Abu Anas ibn Marian

Szeich Muhammad ibn `Abdul-Wahhab powiedział:

"At-Taughît (bożków) jest wiele. Na czele ich stoi pięć

1. Iblîs (szatan) - przekleństwo Allaha nad nim
2. Ktokolwiek jest czczony i na to zezwala
3. Ktokolwiek wzywa ludzi by go czcili
4. Ktokolwiek twierdzi, że posiada jakąkolwiek część wiedzy skrytej (al-Ghayb)
5. Ktokolwiek sądzi według czegoś innego niż Objawienia Allâha"

Szeich Muhammad ibn Sâlih al-`Uthaimîn powiedział:

"Sądzenie według tego, co Allâh Wzniosły i Błogosławiony Objawił jest częścią Tauhîd ar-Rubûbiyyah (Jedność Panowania), ponieważ oznacza stosowanie Wyroków Allaha, które jest częścią Jego Panowania, i Jego całkowitej Suwerenności i Władzy. Dlatego też Allâh nazywa panami swych stronników tych, którzy są naśladowani w kwestiach sprzecznych z Objawieniem Allâha. Mówi On (co znaczy):

{Oni wzięli swoich uczonych w piśmie i swoich mnichów za panów, poza Bogiem, i Mesjasza, syna Marii. A rozkazano im przecież czcić tylko Boga Jedynego. Nie ma boga, jak tylko On! Jakże On bardziej godny jest chwały aniżeli to, co oni Jemu dodają jako współtowarzyszy!} (Surah at-Taubah, 9:31)

Zatem Allâh nazywa 'panami' tych, którzy są naśladowani, ponieważ uznawani są jako ustawodawcy wraz z Allahem. I nazywa tych, którzy ich naśladują czcicielami [tych panów], ponieważ poddali się [ich rozkazom] i usłuchali ich praw sprzecznych Wyrokiem Allâha. `Adiyy ibn Hâtim powiedział do Wysłannika Allâha (sall allahu `alejhi ła sallam), że oni^[1] ich nie czcili, na co Prorok rzekł:

"Zaprawdę [ci uczeni] zakazywali im rzeczy dozwolonych, i zezwalali im na rzeczy zakazane, a ci im byli posłuszni - tak więc ich czcili." (Hadith Hasan. Przekazał Ahmad i at-Tirmidhi)^[2]

Jeśli to zrozumiesz, to wiedz, że ktokolwiek nie sądzi według tego, co Allâh Objawił, i szuka (pragnie) sądu gdzie indziej niż u Allâha i Jego Posłańca to istnieją wersety, które negują jego wiarę (îmân), i wersety które uznają jego niewiarę (kufr), niesprawiedliwość (dhulm) i grzeszność (fisq).

Wersety które negują wiarę

Zatem odnośnie pierwszej kategorii, Allâh mówi co znaczy:

{Czy ty nie widziałeś tych, którzy twierdzą, że uwierzyli w to, co im zostało objawione, i w to, co zostało objawione przed tobą? Oni chcą się poddać pod sąd bożków (at-taghût)^[3], a przecież zostało im nakazane, by w niego nie wierzyli. Szatan chce ich sprowadzić na dalekie bezdroża.
A Kiedy się im mówi: "Przychodźcie do tego, co objawił Bóg, i do Posłańca!" - ty widzisz, jak obłudnicy odwracają się od ciebie całkowicie.
I jakże to będzie, kiedy dosięgnie ich jakieś nieszczęście za to, co pierwej uczyniły ich ręce? I kiedy oni potem przyjdą do ciebie, przysięgając na Boga: "My nie chcieliśmy niczego innego, jak tylko czynienia dobra i udzielania pomocy"?
To są ci, o których Bóg wie, co znajduje się w ich sercach. Odwróć się więc od nich, napominaj ich i powiedz im o nich samych słowa przekonywujące! Jeśli wysłaliśmy jakiegoś posłańca, to tylko po to, aby był słuchany - za pozwoleniem Boga. A gdyby oni, kiedy sami sobie wyrządzają niesprawiedliwość, przyszli do ciebie, poprosili Boga o przebaczenie i poprosiłby o przebaczenie dla nich Posłaniec, to znaleźliby Boga jako przyjmującego nawrócenie, litościwego.
Ale nie! Na twego Pana! Oni nie uwierzą, dopóki nie uczynią ciebie sędzią w tym, co jest przedmiotem sporu między nimi. Potem nie znajdą już w sobie sprzeciwu co do tego, co rozstrzygnąłeś, i poddadzą się całkowicie.} (Surah an-Nisâ', 4:60-65)

Oto opisał Allâh tych, którzy przypisują sobie wiarę (imân), którzy jednak byli hipokrytami następującymi cechami.

1. Pragną wyroków od bożków (at-taghût) - czyli wszystkiego, co sprzeczne jest z Wyrokiem Allâha i Jego Posłańca, ponieważ wszystko co sprzeczne jest z Wyrokiem Allâha i Jego Posłańca jest wykroczeniem poza granice, przewinieniem względem Wyrokom tego do kogo wyroki należą, i do którego wszystko powraca, czyli przewinieniem względem Allâha. Allâh mówi co znaczy:

{...Czyż nie do Niego należy stworzenie i rozkaz? Błogosławiony niech będzie Bóg, Pan światów!} (Surah al-A'râf, 7:54)

2. Gdy wzywani są do Objawienia Allâha, i do Jego Posłańca, wyrzekają się o odwracają.

3. Gdy dosięga ich jakaś klęska z powodu zła, które sami uczynili, i być może ich uczynek został ujawniony, to przychodzą zaklinając się, że pragnęli jedynie dobra i udzielenia pomocy - podobnie jak ci, którzy w dzisiejszych czasach odrzucają prawa Islamu, i sądzą według praw które są sprzeczne z Islamem, twierdząc że jest to czymś dobrym i pasującym do nowoczesnych czasów.

Wzniosły i Błogosławiony [Allâh] ostrzegł tych, którzy przypisują sobie wiarę, a jednocześnie posiadają owe cechy, że Wie co kryje się w ich sercach.

Następnie nakazał swemu Posłańcowi, aby wzbudził w nich lęk, i upomniał ich srogo na osobności. Następnie wyjaśnił, że mądrością zesłania Posłańca jest to, aby był naśladowany i usłuchany. Aby naśladowano jego, i nikogo innego z pośród ludzi, bez względu na to jak mądrzy i inteligentni by nie byli. I Allâh przysiągł, że wiara (imân) nie będzie właściwa, do póki nie zostaną przyjęte trzy rzeczy:

1. Wyrocznią wszelkich sporów jest Wyrok Allâha i Jego Posłańca.
2. Serce przyjmuje i akceptuje ten Wyrok, bez oporu i bez niechęci w swej duszy.
3. Pełne poddanie się i akceptacja Jego Wyroku, i że wykonany zostaje bez opieszałości i zniekształcenia.

Wersety które uznają niewiarę, niesprawiedliwość i grzeszność

Odnośnie drugiej kategorii, to istnieją Słowa Allâha [znaczenie]:

{[...] A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są niewiernymi.^[4]
[...]A którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są ludźmi niesprawiedliwymi.
[...] A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są ludźmi zepsutymi.} (Surah al-Mâ'idah, 5:44,45,47)^[5]

Czy zatem wszystkie te trzy opisy, odnoszą się do jednej osoby? Czy to tak, że każdy kto nie sądzi według tego co Allâh objawił jest jednocześnie niewiernym, niesprawiedliwym i grzesznikiem, skoro Allâh w innym miejscu w Koranie opisał niewiernych jako niesprawiedliwych i grzeszników? Allâh mówi co znaczy:

{… Niewierni są niesprawiedliwi!} (Surah al-Baqarah, 2:254)
{...Oni przecież nie wierzyli w Boga i Jego Posłańca i umarli będąc ludźmi zepsutymi.} (Surah at-Taubah, 9:84)

Zatem każdy niewierny jest niesprawiedliwym i nieposłusznym grzesznikiem.

Czy też te cechy (wspomniane w Surah al-Mâ'idah) są takie, że każda odnosi się do innej kategorii ludzi, w zależności od tego, co spowodowało, że odwrócili się od sądzenia według Wyroków Allâha? Według mnie, to drugie jest bardziej prawidłową opinią^[6], a Allâh wie najlepiej.

Ktokolwiek nie sądzi według Objawienia Allâha, naśmiewając się i bagatelizując je, lub też wierząc, że inne wyroki lepiej służą stworzeniu, lub są równie dobre jak Wyroki Allâha, to taka osoba jest niewierna, która pozostawiła Religię. Do nich należą ludzie, którzy ustalają prawa sprzeczne z prawami Islamu (szari`ah), po to aby były one drogą życiową ludzi. Nie ustalaliby praw, które sprzeczne są z Szari`ah, gdyby nie wierzyli że prawa te są lepsze i bardziej korzystne dla stworzenia. Wiadomo że człowiek nie porzuca jednego sposobu życia dla innego sposobu, jeśli nie uważa że inny styl życia jest lepszy, a ten który pozostawia jest gorszy.

Ktokolwiek zaś nie sądzi według Objawienia Allâha, ale nie naśmiewa się z niego, ani go nie bagatelizuje, ani też nie wierzy, że inne prawa są lepsze lub bardziej korzystne, lub że są równie dobre, to jest niesprawiedliwym, ale nie jest niewiernym. Jego poziom niesprawiedliwości zależy od wyroku który wydał, i jak go osiągnął.

Ktokolwiek zaś nie sądzi według Objawienia Allâha, ale nie naśmiewa się z niego, ani go nie bagatelizuje, ani też nie wierzy, że inne prawa są lepsze lub bardziej korzystne, lub że są równie dobre. Jednak nie sądzi według Wyroków Allâha, z powodu przychylności do kogoś kogo osądza, lub z powodu łapówki, lub innych świeckich względów - to jest on grzesznikiem a nie jest niewiernym. Poziom jego grzechu zależy od wyroku który wydał i jak do niego doszedł.

Sądzenie według wyroków innych niż Wyroki Allâha, jest sprawą bardzo poważną, i stało się próbą władców naszych czasów. Nie powinno się jednak pochopnie osądzać ich o coś na co nie zasługują^[7], do póki prawda nie im wyjawiona, gdyż jest to bardzo niebezpieczne. I prosimy Allâha, aby sprostował dla muzułmanów ich władców^[8] i tych którzy im doradzają. Obowiązkiem osoby, którą Allâh obdarzył wiedzą, jest także wyjaśnić to władcom, tak aby dowody zostały im ustalone a prawda wyjaśniona - aby ci którzy idą na straty byli świadomi, a ci którzy żyją żyli według prawdy. Nie należy wstydzić się by ujawnić prawdę, i nie należy obawiać się nikogo, gdyż Moc i zaszczyt należą do Allâha, Jego Posłańca i Wiernych."

Zobacz także:
› Ignorancja a Niewiara
› Szari`at, sądzenie według innych praw a niewiara
› Uznanie niewiary konkretnej osoby
› Warunki Takfir
› "Sąd należy jedynie do Allaha"
› Dâr-ul-Islâm czy Dâr-ul-Kufr?

^[1] Prawdopodobnie mając na myśli ludzi księgi, ponieważ `Adiyy bin Hâtim przed Islamem był chrześcijaninem.

^[2] Szeich Al-Albâni potwierdził ten przekaz jako Hasan (Sahih Sunan-at-Tirmidhi, nr. 2471)

^[3] Józef Bielawski przetłumaczył to jako: {Oni chcą się poddać pod sąd bożka Saguta}, jednak jak zostało wcześniej wytłumaczone, at-taghût to nie jest nazwa konkretnego bożka, tylko wszystkiego, co jest czczone u boku Allâha.

^[4] Ibn 'Abbâs powiedział odnośnie tego wersetu:
"Nie jest to Kufr (niewiara), którą oni (charydżyci) uważają za niewiarę. Nie jest to rodzaj Kufru który wyklucza człowieka z Islamu, jest to Kufr dûna Kufr (mniejszy Kufr)." (Przekazał al-Hâkim (2/313) mówiąc 'Sahih Isnâd' a adh-Dhahabî potwierdził. Ibn Kathîr powiedział 'Autentyczny (Sahîh) według kryteria dwóch Szeichów (al-Buchârî i Muslim).' (Tafsîr ibn Kathîr, 6/163))

^[5] Ibn 'Abbâs powiedział odnośnie tych wersetów,
"Na Allaha! Objawione zostały odnośnie tych dwóch (żydowskich plemion względem których Prorok Muhammad miał rozsądzić) i to ich Allah opisał w tych wersetach." (Przekazał Imâm Ahmad (1/246), at-Tabarânî w "al-Mu`dżam-ul-Kabîr" (3/95/1) od `Abdur-Rahmân bin Abîz-Zinâd, od jego ojca od `Ubaydullâh bin `Abdillâh bin 'Utbah bin Mas`ûd od Ibn ´Abbâs). Więcej szczegółów odnośnie objawienia tych wersetów zobacz Nâsîr-ud-Dîn al-Albâni w "Silsilat-us-Sahîhah", tom. 6 nr. 2552; oraz "ad-Durar-ul-Manthûr" (2/281) autorstwa as-Suyûtîego i Tafsîr Ibn Dżarîr at-Tabarîego. (W języku angielskim zobacz tafsir Ibn Kathir, http://www.tafsir.com/default.asp?sid=5&tid=13924 )

Co więcej, cały kontekst tych wersetów sugeruje że odnoszą się one do ludzi Księgi, a Allâh wie najlepiej!

^[6] Jest to także opinia Ibn `Abbasa. `Ali bin Abi Talhah przekazał, że Ibn `Abbas skomentował werset {A ci, którzy nie sądzą według tego, co zesłał Bóg, są niewiernymi} mówiąc, "Ktokolwiek odrzuca to co Allah objawił, dopuścił się Kufru (niewiary), ktokolwiek zaś przyjmuje to co Allah objawił, ale nie sądzi według tego, ten jest Dhalim (niesprawiedliwy) i Fasiq (zepsutym) i grzesznikiem.'' (Przekazał Ibn Dżarir at-Tabari, 12063. Hasan wg. al-Albani, Silsilat-us-Sahîhah Vol. 6 #2552) [eng. trans. http://www.tafsir.com/default.asp?sid=5&tid=13924 ].

^[7] Zobacz także, "Szari`at, sądzenie według innych praw a niewiara" http://www.planetaislam.com/praktyka/fatwa/szariat_kufr.html

^[8] Fudayl ibn `Iyâd (zm. 187H - rahimahullâh) powiedział,
"Jeśli miałbym jedną prośbę, która miałby zostać spełniona, to modliłbym się za władcę." Spytano go, "Abu `Alî, wytłumacz nam." Odpowiedział, "Jeśli bym wzniósł prośbę dla samego siebie, to ogarnęłaby tylko i wyłącznie mnie. Jeśli zaś modlił się będę za władcę, i zostanie on sprostowany, to przez to kraj i podwładni zostaną także sprostowani." (Sahih, przekazał Abu Nu`aym w al-Hilyah (8/91) oraz al-Khallâl w as-Sunnah (no.9).)

Imâm Muhammad bin Khalf al-Barbahâri (zm. 329H - rahimahullâh) powiedział:
"Jeśli ujrzysz człowieka, który wznosi modły przeciwko władcy wiedz, że jest on osobą innowacji. Jeśli ujrzysz człowieka wznoszącego modły za władcę, aby był bogobojny wiedz, że jest on osobą Sunny, inszâ Allâh." (Szarh-us-Sunnah, nr. 135 [eng. trans.])