W Imię Boga, Miłosiernego, Litościwego
Cztery zasady politeizmu
Autor: Szeich Muhammad bin `Abdul-Wahhâb (zm.
1204H, rahimahullah)
Tytuł: al-Qauaida al-Arb`a [cztery podstawy]
Z arabskiego tłumaczył: Abu Nâsir Abid ibn Basheer
Na polski przełożyła: Magda Rutkowska
Przypisy: Abu Anas bin Marian
Proszę Allaha, Najbardziej Szlachetnego, Pana Tronu, aby
chronił was na tym i na tamtym świecie i błogosławił was gdziekolwiek
jesteście i uczynił was tymi, którzy są wdzięczni, jeśli coś
otrzymają, cierpliwi, jeśli poddani są próbie i którzy
szukają wybaczenia, jeśli zgrzeszą. Zaiste, to są trzy znaki
szczęścia.
Wiedz, niech Allah prowadzi Cię drogą abyś się Go słuchał,
że Hanîfiyyah jest religią Abrahama: Jest to oddawanie
czci Allahowi, utożsamiając religię tylko z Nim, jak powiedział
[co znaczy], »I stworzyłem dżinny
i ludzi tylko po to, aby Mnie czcili« (Surah
adh-Dhâriyaat, 51:56)
Kiedy zdasz sobie sprawę, że Allah stworzył cię, abyś Go
czcił, wówczas wiedz, że oddawanie czci nie jest ważne, dopóki
nie jest połączone z Tauhidem (Jednością). Tak samo
jak modlitwa nie jest uważana za modlitwę, jeśli nie jest
powiązana z oczyszczeniem (Taharah). Zatem kiedy shirk
(politeizm) wkroczy do oddawania czci, niszczy ten czyn
tak samo, jak zanieczyszczenie unieważnia czystość.
Zatem kiedy uznasz, że jeśli shirk wkracza do oddawania
czci, psuje ten czyn i jednocześnie anuluje wszystkie czynności
i ten, kto mu (shirk) ulega jest na zawsze w Piekle;
wówczas zdasz sobie sprawę, że najważniejszą dla Ciebie rzeczą
jest: uznanie tego faktu, aby Allah mógł uratować cię przed
dokonaniem shirk. Najwyższy o tym powiedział tak [co
znaczy]:
»Zaprawdę, Allâh nie przebacza
tego, żeby Mu dodawano współtowarzyszy, lecz On przebacza,
komu chce, inne przewinienia. Ale kto dodaje Allahowi współtowarzyszy,
ten zabłądził zabłądzeniem dalekim.« (Surah
an-Nisâ', 4:116)
Ta wiedza składa się z czterech zasad, które Allah, Najwyższy,
zawarł w Swojej Księdze.
Pierwsza zasada politeizmu
Pierwszą zasadą jest wiedza, że niewierzący (kuffâr),
których Wysłannik zwalczał, zwykli uznawać, że Allâh Najwyższy,
był Stwórcą i Tym kto rozporządza wszelkimi sprawami.
Jednak to nie włączyło ich do Islamu a dowodem na to, są słowa
Najwyższego [co znaczy]:
»Powiedz: "Kto daje wam
zaopatrzenie z nieba i z ziemi? Kto włada słuchem
i spojrzeniem? Kto wyprowadza żywe z martwego? I kto wyprowadza
martwe z żywego? I kto zarządza wszelką sprawą?" Oni
powiedzą: "Allâh!" Powiedz im więc: "Czyż
nie będziecie bogobojni?!" Powiedz: "Kto daje
wam zaopatrzenie z nieba i z ziemi? Kto włada słuchem i
spojrzeniem? Kto wyprowadza żywe z martwego? I kto wyprowadza
martwe z żywego? I kto zarządza wszelką sprawą? Oni powiedzą:
"Allâh!" Powiedz im więc: "Czyż nie będziecie
bogobojni?!"« (Surah
Yunus, 10:31)
Druga zasada politeizmu
Druga zasada: Oni (politeiści, mushrikîn) mówią: "My
nie wzywamy ich i nie zwracamy się do nich chyba, że szukamy
bliskości i wstawiennictwa (Allaha)." Dowodem przeciwko
szukaniu bliskości (za pośrednictwem auliyâ[1])
są Jego słowa [co znaczy]:
»Czy szczera religia nie należy
tylko do Allâha? A ci, którzy sobie wzięli auliyâ' poza
nim [mówią]: "My czcimy
ich tylko dlatego, ażeby oni przybliżyli nas do Allâha."
Zaprawdę, Allâh rozstrzygnie między nimi to, w czym się
różnią. Zaprawdę, Allâh nie prowadzi drogą prostą tego,
kto jest kłamcą i niewierzącym!« (Surah
az-Zumar, 39:3)
I dowód przeciwko wstawiennictwu (za pośrednictwem auliyâ)
są Jego, Najwyższego, słowa [co znaczy]:
»Oni czczą, poza Allahem, to,
co im nie szkodzi i nie przynosi korzyści. Oni mówią: "To
nasi orędownicy u Allaha." Powiedz: "Czyż wy potraficie
powiadomić Allâha o czymś, czego On nie zna w niebiosach
i czego On nie zna na ziemi? Niech Jemu będzie chwała, On
jest wyniosły ponad to, co Jemu dodają jako współtowarzyszy!"«
(Surah Yunus, 10:18)
Istnieją dwa rodzaje wstawiennictwa: zakazane wstawiennictwo
oraz dozwolone wstawiennictwo. Zakazane wstawiennictwo to
takie, którego szuka się u kogoś, innego niż Allaha, co do
rzeczy, które jedynie Allah jest wstanie dokonać. Dowodem
na to są Jego, Najwyższego, słowa [co znaczy]:
»O Wy, którzy wierzycie, rozdawajcie
z tego, w co was zaopatrzyliśmy, zanim nadejdzie dzień,
kiedy nie będzie ani negocjacji, ani przyjaźni, ani wstawiennictwa.
Niewierni są niesprawiedliwi!« (Surah
al-Baqarah, 2:254)
Dozwolone wstawiennictwo to takie, którego szuka się u Allaha
w momencie, gdy orędownik został obdarzony zaszczytem wstawiennictwa,
a osoba, za którą się wstawia to taka, której czyny i słowa
podobają się Allahowi. Najwyższy powiedział [co znaczy]:
»A któż będzie się wstawił u
Niego inaczej jak za Jego zezwoleniem?« (Surah
al-Baqarah, 2:255)
Trzecia zasada politeizmu
Trzecią zasadą jest, że Prorok (sal allahu `alejhi ła sallam)
spotkał ludzi różniących się w oddawaniu czci. Pomiędzy nimi
byli ludzie, którzy czcili anioły, inni, którzy czcili proroków
i ludzi prawych oraz inni, którzy czcili kamienie, drzewa,
słońce i księżyc. Wysłannik Allaha (sal allahu `alejhi ła
sallam) zwalczał ich i nie rozróżniał między nimi. Dowodem
są słowa Allaha, Najwyższego [co znaczy]:
»I zwalczajcie ich, aż ustanie
prześladowanie i religia będzie należeć do Allaha. A jeśli
oni się powstrzymają, to wyrzeknijcie się wrogości, oprócz
wrogości przeciw niesprawiedliwym!« (Surah
al-Baqarah, 2:193)
Dowodem zaś na czczenie słońca i księżyca są słowa Najwyższego
[co znaczy]: »Wśród Jego znaków
są: noc i dzień, słońce i księżyc. Nie wybijajcie pokłonów
ani słońcu, ani księżycowi!« (Surah
Fussilat, 41:37)
I dowodem na czczenie aniołów są następujące słowa Najwyższego
[co znaczy]: »On nie rozkazuje wam,
abyście sobie brali aniołów i proroków za panów.« (Surah
Âl-Imrân, 3:80)
Dowodem na czczenie proroków są słowa Najwyższego [co znaczy]:
»I oto Allâh powie [w Dniu
Zmartwychwstania]: "O Jezusie, synu
Marii! Czy ty powiedziałeś ludziom: 'Bierzcie mnie i moją
matkę za dwa bóstwa, poza Allahem?'" On powie: "Chwała
Tobie! Nie do mnie należy mówić to, do czego nie mam prawa.
Jeślibym ja tak powiedział, Ty przecież wiedziałbyś o tym.
Ty wiesz, co jest w mojej duszy, a ja nie wiem co jest w Twojej.
Zaprawdę, Ty dobrze znasz rzeczy ukryte!"« (Surah
al-Mâ'idah, 5:116)
Dowodem na czczenie pobożnych osób są słowa Najwyższego [co
znaczy]: »Ci, których oni
wzywają, sami poszukują sposobu największego przybliżenia
się do ich Pana; mają oni nadzieję na Jego miłosierdzie i
obawiają się Jego kary. Zaprawdę, kary twego Pana należy się
strzec!« (Surah al-Isrâ',
17:57)
Dowodem na oddawanie czci kamieniom i drzewom są Jego, Najwyższego
słowa [co znaczy]: »Czy widzieliście
al-Lât i Al-Uzza, i Manât – tę trzecią?«
(Surah an-Nadżm, 53:19-20)
Oraz Hadis od Abu Wâqid al-Laythî (radiallahu `anhu), w którym
powiedział:
"Wyjechaliśmy razem z Prorokiem (sal
allahu `alejhi ła sallam) do Hunain i [było to] zaraz
po tym jak porzuciliśmy niewiarę (kufr). Politeiści
(mushrikîn) zwykli byli czcić drzewo zwane "Dhât
Anuât", na którym wieszali swoją broń. Kiedy minęliśmy
drzewo powiedzieliśmy: "Proroku spraw, abyśmy my również
mieli Dhât Anuât, tak samo jak oni mają Dhât Anuât".
On odpowiedział: "Allah jest wielki, Allah jest wielki,
Allah jest wielki! [Przysięgam] Na tego Jedynego, w którego
ręku jest moja dusza, oto są właśnie drogi. To co powiedzieliście,
jest dokładnie tym samym co powiedział Dzieci Izraela powiedziały
do Mojżesza: »..."Uczyń nam
boga, tak jak oni mają bogów." On powiedział: "Zaprawdę,
jesteście ludem nieświadomym!"« (Surah
al-A'râf, 7:138)" (Buchari, Tirmidhi,
Ahmad i inni)
[2]
Czwarta zasada politeizmu
Czwarta zasada – politeiści (mushrikîn) naszych
czasów są gorsi w swoim shirk niż politeiści (mushrikîn),
którzy żyli przed nimi. Tak jest dlatego, że ludzie którzy
żyli kiedyś czynili shirk w czasach spokoju, a oddawali
cześć jedynie Allahowi w czasach trudu. Tymczasem, shirk
politeistów naszych czasów jest stały, niezależnie od
czasów trudnych czy łatwych. Dowodem na to są Jego, Najwyższego,
słowa [co znaczy]:
»Kiedy wsiadają na statek, to
wzywają Allaha, wyznając szczerze Jego religię. Lecz kiedy
doprowadzi ich szczęśliwie na suchy ląd, oni wtedy dodają
Mu współtowarzyszy« (Surah
al-Ankabût, 29:65)
Na tej podstawie wzywający (ten kto prosi), w istocie jest
czcicielem (wznosząc suplikacje), a dowodem na to są Jego,
Najwyższego słowa [co znaczy]:
»A kto błądzi bardziej niż ten,
kto wzywa, poza Allahem, tych którzy mu nie odpowiedzą do
Dnia Sądu. I nie są świadomi jego wezwania.«
(Surah al-Ahqâf, 46:5)[3]
Angielskie tłumaczenie tego dzieła wraz z
ważnymi objaśnieniami `Abdullâh ibn Dżibrîn, Sâlih `Al-Shaykh
i innych uczonych można także zamówić w internecie. (59
str. HB )[http://islamicbookstore.com/b7257.html]
Pokrewne:
> Czy szirk zależy
od intencji?
> Czym jest szirk?
> Jak powstało bałwochwalstwo?
> Wiara w Allaha nie wystarcza
aby być muzułmaninem
[1] Łalî (liczba mnoga Auliyâ'),
znaczy tyle co przyjaciel, pomocnik, opiekun.
Szeich Sâlih al-Fauzân powiedział,
"Kim są Auliyâ'? Czy jest to jakaś konkretna grupa
osób? Czy są nimi ci nad których grobami zbudowano grobowce?
Nie. Są nimi ci o których Allâh mówi [co znaczy]: »Czyż
nie tak? Zaprawdę, przyjaciele [auliyâ'] Allâha nie
będą się lękać ani nie będą się smucić. Ci, którzy uwierzyli
i byli bogobojni.« (Surah Yunus, 10:62) Zatem każdy
bogobojny wierzący jest łalî' Allâha. Każdy wierzący
jest przyjacielem Allâha, w zależności od swej wiary i bogobojności.
Nie znaczy to jednak że Auliyâ', posiadają jakikolwiek
udział Panowaniu [Rubbubiyah] Allâha. Nie są w stanie
kontrolować niczego z interesów Allâha, nie tworzą i nie obdarzają.
Dlatego też nie przywiązujemy się do nich, nie prosimy ich
o pomoc ni wsparcie, i nie wzywamy ich, gdyż Allâh powiedział
[co znaczy]: »Zaprawdę, Allâh nie przebacza tym,
którzy Jemu dodają współtowarzyszy, podczas gdy On przebacza,
komu chce, mniejsze grzechy...« (Surah an-Nisâ',
4:48)" (Sharh Kashf-ush-Shubuhât, [eng.
trans. point nr. 5])
Allâh objawił także co znaczy: »Czy
ci, którzy nie uwierzyli, sądzą, że wezmą sobie Moje sługi,
poza Mną, jako Auliyâ'? Zaprawdę, przygotowaliśmy Gehennę
jako mieszkanie dla niewiernych.« (Surah
al-Kahf, 18:102)
[2] Przekaz Sahih. Autentyczność potwierdził
między innymi Ibn Hadżar w al-Isâbah, 4/216.
Szeich Muhammad al-Khumayyis skomentował
ten hadis mówiąc:
"Jeżeli wieszanie broni i szanowanie tego drzewa oznaczało
uczynienie z niego boga u boku Allâha, nie czcząc i nie prosząc
je o nic, to co znaczyć ma szanowanie [przywiązanie do] grobów,
du`a przy nich lub wzywanie osób pochowanych w nich???"
(Ziyârat-ul-Qubûr, ash-Shar´iyyah
wash-Shirkiyyah, str. 215)
[3] `Abdullâh przekazał, że Prorok (sal
allahu `alejhi ła sallam) powiedział jedno zdanie a ja powiedziałem
inne. Prorok powiedział: "Każdy kto umrze wzywając innych
u boku Allâha, wjedzie do Ognia." Ja powiedziałem, "Każdy
kto umrze nie wzywając nikogo o boku Allâha, wejdzie do Raju."
(Sahih al-Buchari, tom 6, nr. 24)
|
